Plutarch, Quaestiones Convivales, book 1, Διὰ τί τῷ ποτίμῳ μᾶλλον ὕδατι ἢ τῷ θαλαττίῳ πλύνεται τὰ ἱμάτια.

(플루타르코스, Quaestiones Convivales, book 1, Διὰ τί τῷ ποτίμῳ μᾶλλον ὕδατι ἢ τῷ θαλαττίῳ πλύνεται τὰ ἱμάτια.)

"νηστεύσαντασ ἀργότερον ἐσθίειν ἢ προφαγόντασ· οὐδενὸσ αὐτῶν αἰτίαν ἀπέδωκεν. "βέλτιστε, τί πρᾶγμα περὶ τούτων διαπορεῖν;

"εἰ γὰρ ἡμῖν αἰτίων ζητητικὸσ καὶ θεωρητικὸσ γέγονασ, μὴ μακρὰν οὕτωσ ἀποσκήνου τῶν ἰδίων, ἀλλ’ εἰπὲ δι’ ἣν αἰτίαν Ὅμηροσ ἐν τῷ ποταμῷ πλύνουσαν οὐκ ἐν τῇ θαλάττῃ, καίπερ ἐγγὺσ οὔσῃ, τὴν Ναυσικάαν πεποίηκε, καίτοι θερμοτέραν γε καὶ διαφανεστέραν εἰκὸσ καὶ ῥυπτικωτέραν εἶναι. "τῶν γεωδῶν Ἀριστοτέλησ πάλαι διαλέλυκεν, ὃ προβέβληκασ ἡμῖν.

καὶ γὰρ τῇ θαλάττῃ τὸ ραχὺ καὶ γεῶδεσ ἐνδιέσπαρται καὶ τοῦτο ποιεῖ τὴν ἁλυκότητα μεμιγμένον· "ᾗ καὶ μᾶλλον ἡ θάλαττα τούσ τε νηχομένουσ ἐξαναφέρει καὶ στέγει τὰ βάρη, τοῦ γλυκέοσ ἐνδιδόντοσ διὰ κουφότητα καὶ ἀσθένειαν ἔστι γὰρ ἄμικτον καὶ καθαρόν· "ὅθεν ἐνδύεται διὰ λεπτότητα καὶ διεξιὸν τοῦ θαλαττίου μᾶλλον ἐκτήκει τὰσ κηλῖδασ. "ἢ οὐ δοκεῖ σοι τοῦτο πιθανῶσ λέγειν Ἀριστοτέλησ; "οὐ μὴν ἀληθῶσ·

"ὁρῶ γὰρ ὅτι καὶ τέφρᾳ καὶ λίθοισ, κἂν μὴ παρῇ δὲ ταῦτα, κονιορτῷ πολλάκισ παχύνουσι τὸ ὕδωρ, ὡσ μᾶλλον τῶν γεωδῶν τῇ παχύτητι καταπλύνειν δυναμένων τὸν ῥύπον, αὐτοῦ δὲ τοῦ ὕδατοσ διὰ λεπτότητα καὶ ἀσθένειαν οὐχ ὁμοίωσ τοῦτο δρῶντοσ. "τὸ μὲν οὖν παχυμερὲσ τῆσ θαλάττησ οὐ πετουτόποτε πρὸσ τήν κα δὲ τὴν δριμύτητα· "καὶ γὰρ αὕτη τοὺσ πόρουσ ἀναστομοῦσα καὶ ἀνοίγουσα κατασύρει τὸν ῥύπον. "ἐπεὶ δὲ πᾶν τὸ λιπαρὸν δυσέκπλυτὸν ἐστι καὶ κηλῖδα ποιεῖ, λιπαρὰ δ’ ἡ θάλασσα, τοῦτ’ ἂν αἴτιον εἰή μάλιστα τοῦ μὴ καλῶσ πλύνειν. "ὅτι δ’ ἐστὶ λιπαρά, καὶ αὐτὸσ εἴρηκεν Ἀριστοτέλησ· "οἵ τε γὰρ ἅλεσ λίποσ ἔχουσι καὶ τοὺσ λύχνουσ βέλτιον παρέχουσι καομένουσ· "αὐτή θ’ ἡ θάλαττα προσραινομένη ταῖσ φλοξὶ συνεκλάμπει, καὶ κάεται μάλιστα τῶν ὑδάτων τὸ θαλάττιον· "ὡσ δ’ ἐγᾦμαι, διὰ τοῦτο καὶ θερμότατόν ἐστιν. "οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ κατ’ ἄλλον τρόπον ἐπεὶ τῆσ πλύσεωσ τέλοσ ἡ ψῦξίσ ἐστι καὶ μάλιστα φαίνεται καθαρὸν τὸ μάλιστα ξηρὸν γιγνόμενον· "δεῖ δὴ τὸ πλῦνον ὑγρὸν τῷ ῥύπῳ ταχέωσ συνεξελθεῖν, ὥσπερ τῷ νοσήματι τὸν ἐλλέβορον. "τὸ μὲν οὖν γλυκὺ ῥᾳδίωσ ὁ ἥλιοσ ἐξάγει διὰ κουφότητα, τὸ δ’ ἁλμυρὸν ἐνισχόμενον τοῖσ πόροισ διὰ τραχύτητα δυσξήραντόν ἐστι. "λέγεισ·

"Ἀριστοτέλησ γὰρ ἐν ταὐτῷ βιβλίῳ φησὶ τοὺσ ἐν θαλάττῃ λουσαμένουσ τάχιον ἀποξηραίνεσθαι τῶν γλυκέσι χρησαμένων, ἂν ἐν ἡλίῳ στῶσι. "λέγει γάρ" εἶπον·

"ἀλλ’ ᾤμην σε μᾶλλον Ὁμήρῳ τἀναντία λέγοντι πιστεύσειν.

"ὁ γὰρ Ὀδυσσεὺσ μετὰ τὸ ναυάγιον ἐντυγχάνει τῇ Ναυσικάᾳ σμερδαλέοσ ὀφθῆναι, κεκακωμένοσ ἅλμῃ, καὶ πρὸσ τὰσ θεραπαινίδασ φησὶν ἀμφίπολοι, στῆθ’ οὕτω ἀπόπροθεν, ὄφρ’ ἂν ἐγὼ αὐτὸσ ἅλμην ὤμοιιν ἀπολούσομαι. "καταβὰσ δ’ εἰσ τὸν ποταμὸν ἐκ κεφαλῆσ ἔσμηχεν ἁλὸσ χνόον, ὑπερφυῶσ τοῦ ποιητοῦ τὸ γιγνόμενον συνεωρακότοσ. "ὅταν γὰρ ἐκ τῆσ θαλάττησ ἀναδύντεσ ἐν τῷ ἡλίῳ στῶσι, τὸ λεπτότατον καὶ κουφότατον τῆσ ὑγρασίασ ἡ θερμότησ διεφόρησε· "τὸ δ’ ἁλμυρὸν αὐτὸ καὶ τραχὺ καταλειφθὲν ἐφίσταται καὶ παραμένει τοῖσ σώμασιν ἁλώδησ ἐπίπαγοσ, μέχρι ἂν αὐτὸ ποτίμῳ καὶ γλυκεῖ κατακλύσωσιν.

SEARCH

MENU NAVIGATION