Plutarch, Quaestiones Convivales, book 1, Περὶ τῆσ Ἀλεξάνδρου πολυποσίασ.

(플루타르코스, Quaestiones Convivales, book 1, Περὶ τῆσ Ἀλεξάνδρου πολυποσίασ.)

λόγοσ ἦν περὶ Ἀλεξάνδρου τοῦ βασιλέωσ, ὡσ οὐ πολὺ πίνοντοσ ἀλλὰ πολὺν χρόνον ἐν τῷ πίνειν καὶ διαλέγεσθαι τοῖσ φίλοισ ἕλκοντοσ. "καὶ τὴν ἐφεξῆσ·

διὸ καὶ πρὸσ τὰσ συνουσίασ ἀργότεροσ ἦν ὀξὺσ δὲ καὶ θυμοειδὴσ ἅπερ ἐστὶ σωματικῆσ θερμότητοσ. λέγεται δὲ καὶ τοῦ χρωτὸσ ἣδιστον ἀποπνεῖν, ὥστε καταπιμπλάναι τοὺσ χιτωνίσκουσ εὐωδίασ ἀρωματιζούσησ. ὃ δοκεῖ καὶ αὐτὸ θερμότητοσ εἶναι·

διὸ καὶ τῆσ οἰκουμένησ οἱ ξηρότατοι καὶ θερμότατοι τόποι τὴν τε κασίαν καὶ τὸν λιβανωτὸν ἐκφέρουσι· πέψει γάρ τινι τῶν ὑγρῶν ὁ Θεόφραστόσ; φησιν ἐπιγίγνεσθαι τὴν εὐωδίαν, ὅταν ἐξαιρεθῇ τὸ βλαβερὸν ὑγρὸν ὑπὸ θερμότητοσ. δοκεῖ δὲ καὶ Καλλισθένησ ἐν διαβολῇ γενέσθαι πρὸσ αὐτόν, ὡσ δυσχεραίνων δειπνεῖν διὰ τὸν πότον·

μεγάλην, ἐλθοῦσαν ἐπ’ αὐτὸν , ἀπεώσατο φήσασ οὐκ ἐθέλειν Ἀλεξάνδρου πιὼν Ἀσκληπιοῦ δεῖσθαι.

ταῦτα μὲν οὖν περὶ τῆσ Ἀλεξάνδρου πολυποσίασ.

Μιθριδάτην δὲ τὸν πολεμήσαντα Ῥωμαίοισ ἐν τοῖσ ἀγῶσιν, οὓσ ἐπετέλει, καὶ πολυφαγίασ ἆθλα θεῖναι καὶ πολυποσίασ φασί· νικῆσαι δ’ αὐτὸν ἀμφότερα, καὶ ὅλωσ πιεῖν πλεῖστον τῶν καθ’ αὑτὸν ἀνθρώπων, διὸ καὶ Διόνυσον ἐπικληθῆναι. τοῦθ’ ἡμεῖσ εἴπομεν ἕν τι τῶν εἰκῆ πεπιστευμένων εἶναι, τὸ περὶ τὴν αἰτίαν τῆσ ἐπικλήσεωσ·

δὲ σώματοσ οὐχ ἥψατο, πλὴν ὅσον ἴχνοσ τι τοῦ πυρὸσ ἐν τῷ μετώπῳ κρατουμένῳ ὑπὸ τῆσ κόμησ μένειν αὐτῷ παιδί·

καὶ ἀνδρὸσ ἤδη πάλιν ἐπὶ τὸ δωμάτιον ἐμπεσὼν κεραυνὸσ αὐτοῦ μὲν κατέπεσε καθεύδοντοσ, τῆσ δὲ φαρέτρασ ὑποκρεμαμένησ διεξῆλθε τὰ βέλη πυρακτώσασ.

οἱ μὲν οὖν μάντεισ ἀπεφήναντο πλεῖστον αὐτὸν ἰσχύσειν ἀπὸ τῆσ τοξικῆσ καὶ κούφησ στρατιᾶσ, οἱ δὲ πολλοὶ Διόνυσον αὐτὸν ἀπὸ τῶν κεραυνοβολιῶν ὁμοιότητι τοῦ πάθουσ προσηγόρευσαν. ἐκ τούτου περὶ τῶν πολὺ πιόντων ἦν λόγοσ·

ἐν οἷσ καὶ τὸν πύκτην Ἡρακλείδην ἐτίθεσαν, ὃν Ἡρακλοῦν Ἀλεξανδρεῖσ ὑπεκορίζοντο, κατὰ τοὺσ πατέρασ ἡμῶν γενόμενον.

οὗτοσ ἀπορῶν συμπότου παραμένοντοσ, ἐκάλει τοὺσ μὲν ἐπὶ πρόπωμα τοὺσ δ’ ἐπ’ ἄριστον ἄλλουσ δ’ ἐπὶ δεῖπνον, ἐσχάτουσ δέ τινασ ἐπὶ κῶμον·

ἀπαλλαττομένων δὲ τῶν πρώτων, δεύτεροι συνῆπτον εἶτ’ ἐφεξῆσ οἱ τρίτοι καὶ τέταρτοι·

κἀκεῖνοσ οὐθὲν διάλειμμα ποιῶν ἅπασιν ἐξήρκει καὶ τοὺσ τέσσαρασ πότουσ συνδιέφερε. τῶν δὲ Δρούσῳ τῷ Τιβερίου Καίσαροσ υἱῷ συμβιούντων ὁ πάντασ ἐν τῷ πίνειν προτρεπόμενοσ ἰατρὸσ ἑάλω τῶν πικρῶν ἀμυγδαλῶν πέντ’ ἢ ἓξ ἑκάστοτε προλαμβάνων ἕνεκα τοῦ μὴ μεθύσκεσθαι· κωλυθεὶσ δὲ καὶ παραφυλαχθεὶσ οὐδ’ ἐπὶ μικρὸν ἀντέσχεν.

ἔνιοι μὲν οὖν ᾤοντο τὰσ ἀμυγδαλίδασ δηκτικόν τι καὶ ῥυπτικὸν ἔχειν τῆσ σαρκόσ, ὥστε καὶ τῶν προσώπων τὰσ ἐφηλίδασ ἐξαιρεῖν·

ὅταν οὖν προληφθῶσι, τῇ πικρότητι τοὺσ πόρουσ ἀμύσσειν καὶ δηγμὸν ἐμποιεῖν, ὑφ’ οὗ τὸ ὑγρὸν κατασπῶσιν ἀπὸ τῆσ κεφαλῆσ διατμιζόμενον.

ἡμῖν δὲ μᾶλλον ἡ τῆσ πικρότητοσ ἐδόκει δύναμισ ἀναξηραντικὴ καὶ δάπανοσ ὑγρῶν εἶναι· διὸ τῇ γεύσει πάντων ἐστὶ τῶν χυλῶν ὁ πικρὸσ ἀηδέστατοσ·

ξηρότητοσ δύναμισ, ἐκτηκομένων τῶν ὑγρῶν.

καὶ τὰ ἕλκη τοῖσ πικροῖσ ἀπισχναίνουσι φαρμάκοισ, ὡσ ὁ ποιητήσ φησιν ἐπὶ δὲ ῥίζαν βάλε πικρὴν χερσὶ διατρίψασ ὀδυνήφατον, ἣ οἱ ἁπάσασ ἔσχ’ ὀδύνασ· τὸ μὲν ἕλκοσ ἐτέρσετο, παύσατο δ’ αἷμα.

τὸ γὰρ τῇ γεύσει πικρὸν τῇ δυνάμει ξηραντικὸν ὀρθῶσ προσηγόρευσε. φαίνεται δὲ καὶ τὰ διαπάσματα τῶν γυμνικῶν, οἷσ ἀναρπάζουσι τοὺσ ἱδρῶτασ, πικρὰ τῇ γύσει καὶ στυπτικὰ ὄντα σφοδρότητι τοῦ στρυφνοῦ τὸ πικρόν. "τούτων ἐχόντων, εἰκότωσ ἡ τῶν ἀμυγδαλῶν πικρότησ βοηθεῖ πρὸσ τὸν ἄκρατον, ἀναξηραίνουσα τοῦ σώματοσ τὰ ἐντὸσ καὶ οὐκ ἐῶσα πίμπλασθαι τὰσ φλέβασ, ὧν διατάσει φασὶ καὶ ταραχῇ συμβαίνει τὸ μεθύειν.

"τεκμήριον δὲ τοῦ λόγου μέγα τὸ συμβαῖνον περὶ τὰσ ἀλώπεκασ· "ἂν γὰρ ἀμυγδάλασ πικρὰσ φαγοῦσαι μὴ ἐπιπίωσιν, ἀποθνήσκουσι τῶν ὑγρῶν ἀθρόωσ ἐκλειπόντων.

SEARCH

MENU NAVIGATION