Demosthenes, Speeches 31-40, Πρὸσ Βοιωτὸν περὶ τοῦ Ὀνόματοσ.

(데모스테네스, Speeches 31-40, Πρὸσ Βοιωτὸν περὶ τοῦ Ὀνόματοσ.)

οὐδεμιᾷ φιλοπραγμοσύνῃ μὰ τοὺσ θεούσ, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, τὴν δίκην ταύτην ἔλαχον Βοιωτῷ, οὐδ’ ἠγνόουν ὅτι πολλοῖσ ἄτοπον δόξει τὸ δίκην ἐμὲ λαγχάνειν, εἴ τισ ἐμοὶ ταὐτὸν ὄνομ’ οἰέται δεῖν ἔχειν· ἀλλ’ ἀναγκαῖον ἦν ἐκ τῶν συμβησομένων, εἰ μὴ τοῦτο διορθώσομαι, ἐν ὑμῖν κριθῆναι. εἰ μὲν οὖν ἑτέρου τινὸσ οὗτοσ ἔφη πατρὸσ εἶναι καὶ μὴ τοῦ ἐμοῦ, περίεργοσ ἂν εἰκότωσ ἐδόκουν εἶναι φροντίζων ὅ τι βούλεται καλεῖν οὗτοσ ἑαυτόν.

νῦν δὲ λαχὼν δίκην τῷ πατρὶ τῷ ἐμῷ καὶ μεθ’ ἑαυτοῦ κατασκευάσασ ἐργαστήριον συκοφαντῶν, Μνησικλέα τε, ὃν ἴσωσ γιγνώσκετε πάντεσ, καὶ Μενεκλέα τὸν τὴν Νῖνον ἑλόντ’ ἐκεῖνον, καὶ τοιούτουσ τινάσ, ἐδικάζεθ’ υἱὸσ εἶναι φάσκων ἐκ τῆσ Παμφίλου θυγατρὸσ καὶ δεινὰ πάσχειν καὶ τῆσ πατρίδοσ ἀποστερεῖσθαι. ὁ πατὴρ δέ πᾶσα γὰρ εἰρήσεται ἡ ἀλήθει’, ὦ ἄνδρεσ δικασταί ἅμα μὲν φοβούμενοσ εἰσ δικαστήριον εἰσιέναι, μή τισ, οἷ’ ὑπὸ πολιτευομένου, ἑτέρωθί που λελυπημένοσ ἐνταυθοῖ ἀπαντήσειεν αὐτῷ, ἅμα δ’ ἐξαπατηθεὶσ ὑπὸ τῆσ τουτουὶ μητρόσ, ὀμοσάσησ αὐτῆσ ἦ μήν, ἐὰν ὁρ́κον αὐτῇ διδῷ περὶ τούτων, μὴ ὀμεῖσθαι, τούτων δὲ πραχθέντων οὐδὲν ἔτ’ ἔσεσθαι αὐτοῖσ, καὶ μεσεγγυησαμένησ ἀργύριον, ἐπὶ τούτοισ δίδωσι τὸν ὁρ́κον.

ἡ δὲ δεξαμένη, οὐ μόνον τοῦτον, ἀλλὰ καὶ τὸν ἀδελφὸν τὸν ἕτερον πρὸσ τούτῳ κατωμόσατ’ ἐκ τοῦ πατρὸσ εἶναι τοῦ ἐμοῦ.

ὡσ δὲ τοῦτ’ ἐποίησεν, εἰσάγειν εἰσ τοὺσ φράτερασ ἦν ἀνάγκη τούτουσ καὶ λόγοσ οὐδεὶσ ὑπελείπετο. εἰσήγαγεν, ἐποιήσατο, ἵνα τἀν μέσῳ συντέμω, ἐγγράφει τοῖσ Ἀπατουρίοισ τουτονὶ μὲν Βοιωτὸν εἰσ τοὺσ φράτερασ, τὸν δ’ ἕτερον Πάμφιλον· Μαντίθεοσ δ’ ἐνεγεγράμμην ἐγώ. συμβάσησ δὲ τῷ πατρὶ τῆσ τελευτῆσ πρὶν τὰσ εἰσ τοὺσ δημότασ ἐγγραφὰσ γενέσθαι, ἐλθὼν εἰσ τοὺσ δημότασ οὑτοσὶ ἀντὶ Βοιωτοῦ Μαντίθεον ἐνέγραψεν ἑαυτόν.

τοῦτο δ’ ὅσα βλάπτει ποιῶν πρῶτον μὲν ἐμέ, εἶτα δὲ καὶ ὑμᾶσ, ἐγὼ διδάξω, ἐπειδὰν ὧν λέγω παράσχωμαι μάρτυρασ. Μάρτυρεσ ὃν μὲν τοίνυν τρόπον ἡμᾶσ ἐνέγραψεν ὁ πατήρ, ἀκηκόατε τῶν μαρτύρων· ὅτι δ’ οὐκ οἰομένου τούτου δεῖν ἐμμένειν, δικαίωσ καὶ ἀναγκαίωσ ἔλαχον τὴν δίκην, τοῦτ’ ἤδη δείξω.

ἐγὼ γὰρ οὐχ οὕτω δήπου σκαιόσ εἰμ’ ἄνθρωποσ οὐδ’ ἀλόγιστοσ, ὥστε τῶν μὲν πατρῴων, ἃ πάντ’ ἐμὰ ἐγίγνετο, ἐπειδήπερ ἐποιήσατο τούτουσ ὁ πατήρ, συγκεχωρηκέναι τὸ τρίτον νείμασθαι μέροσ καὶ στέργειν ἐπὶ τούτῳ, περὶ δ’ ὀνόματοσ ζυγομαχεῖν, εἰ μὴ τὸ μὲν ἡμᾶσ μεταθέσθαι μεγάλην ἀτιμίαν ἔφερε καὶ ἀνανδρίαν, τὸ δὲ ταὐτὸν ἔχειν τοῦτον ἡμῖν ὄνομα διὰ πόλλ’ ἀδύνατον ἦν. πρῶτον μὲν γάρ, εἰ δεῖ τὰ κοινὰ τῶν ἰδίων εἰπεῖν πρότερον, τίν’ ἡμῖν ἡ πόλισ ἐπιτάξει τρόπον, ἄν τι δέῃ ποιεῖν;

οἴσουσι νὴ Δί’ οἱ φυλέται τὸν αὐτὸν τρόπον ὅνπερ καὶ τοὺσ ἄλλουσ. οὐκοῦν Μαντίθεον Μαντίου Θορίκιον οἴσουσιν, ἐὰν χορηγὸν ἢ γυμνασίαρχον ἢ ἑστιάτορ’ ἢ ἐάν τι τῶν ἄλλων φέρωσιν. τῷ δῆλον οὖν ἔσται πότερον σὲ φέρουσιν ἢ ἐμέ; σὺ μὲν γὰρ φήσεισ ἐμέ, ἐγὼ δὲ σέ. καὶ δὴ καλεῖ μετὰ τοῦθ’ ὁ ἄρχων ἢ πρὸσ ὅντιν’ ἂν ᾖ ἡ δίκη.

οὐχ ὑπακούομεν, οὐ λῃτουργοῦμεν. πότεροσ ταῖσ ἐκ τῶν νόμων ἔσται ζημίαισ ἔνοχοσ; τίνα δ’ οἱ στρατηγοὶ τρόπον ἐγγράψουσιν, ἂν εἰσ συμμορίαν ἐγγράφωσιν, ἢ ἂν τριήραρχον καθιστῶσιν; ἢ ἂν στρατεία τισ ᾖ, τῷ δῆλον ἔσται πότερόσ ἐσθ’ ὁ κατειλεγμένοσ; τί δ’, ἂν ἄλλη τισ ἀρχὴ καθιστῇ λῃτουργεῖν, οἱο͂ν ἄρχων, βασιλεύσ, ἀθλοθέται, τί σημεῖον ἔσται πότερον καθιστᾶσιν;

προσπαραγράψουσι νὴ Δία τὸν ἐκ Πλαγγόνοσ, ἂν σὲ ἐγγράφωσιν, ἂν δ’ ἐμέ, τῆσ ἐμῆσ μητρὸσ τοὔνομα. καὶ τίσ ἤκουσε πώποτε, ἢ κατὰ ποῖον νόμον προσπαραγράφοιτ’ ἂν τοῦτο τὸ παράγραμμα ἢ ἄλλο τι πλὴν ὁ πατὴρ καὶ ὁ δῆμοσ; ὧν ὄντων ἀμφοῖν τῶν αὐτῶν πολλὴ ταραχὴ συμβαίνει. φέρε, εἰ δὲ κριτὴσ καλοῖτο Μαντίθεοσ Μαντίου Θορίκιοσ, τί ἂν ποιοῖμεν;

ἢ βαδίζοιμεν ἂν ἄμφω; τῷ γὰρ ἔσται δῆλον πότερον σὲ κέκληκεν ἢ ἐμέ; πρὸσ Διόσ, ἂν δ’ ἀρχὴν ἡντινοῦν ἡ πόλισ κληροῖ, οἱο͂ν βουλῆσ, θεσμοθέτου, τῶν ἄλλων, τῷ δῆλοσ ὁ λαχὼν ἡμῶν ἔσται; πλὴν εἰ σημεῖον, ὥσπερ <ἂν> ἄλλῳ τινί, τῷ χαλκίῳ προσέσται· καὶ οὐδὲ τοῦθ’ ὁποτέρου ἐστὶν οἱ πολλοὶ γνώσονται. οὐκοῦν ὁ μὲν ἑαυτόν, ἐγὼ δ’ ἐμαυτὸν φήσω τὸν εἰληχότ’ εἶναι. λοιπὸν εἰσ τὸ δικαστήριον ἡμᾶσ εἰσιέναι.

οὐκοῦν ἐφ’ ἑκάστῳ τούτων δικαστήριον ἡμῖν ἡ πόλισ καθιεῖ, καὶ τοῦ μὲν κοινοῦ καὶ ἴσου, τοῦ τὸν λαχόντ’ ἄρχειν, ἀποστερησόμεθα, ἀλλήλουσ δὲ πλυνοῦμεν, καὶ ὁ τῷ λόγῳ κρατήσασ ἄρξει. καὶ πότερ’ ἂν βελτίουσ εἰήμεν τῶν ὑπαρχουσῶν δυσκολιῶν ἀπαλλαττόμενοι, ἢ καινὰσ ἔχθρασ καὶ βλασφημίασ ποιούμενοι; ἃσ πᾶσ’ ἀνάγκη συμβαίνειν, ὅταν ἀρχῆσ ἤ τινοσ ἄλλου πρὸσ ἡμᾶσ αὐτοὺσ ἀμφισβητῶμεν. τί δ’, ἂν ἄρα δεῖ γὰρ ἅπαντα ἡμᾶσ ἐξετάσαι ἅτεροσ ἡμῶν πείσασ τὸν ἕτερον, ἐὰν λάχῃ, παραδοῦναι αὑτῷ τὴν ἀρχήν, οὕτω κληρῶται, τὸ δυοῖν πινακίοιν τὸν ἕνα κληροῦσθαι τί ἄλλ’ ἐστίν;

εἶτ’ ἐφ’ ᾧ θάνατον ζημίαν ὁ νόμοσ λέγει, τοῦθ’ ἡμῖν ἀδεῶσ ἐξέσται πράττειν; πάνυ γε· οὐ γὰρ ἂν αὐτὸ ποιήσαιμεν. οἶδα κἀγώ, τὸ γοῦν κατ’ ἐμέ· ἀλλ’ οὐδ’ αἰτίαν τοιαύτησ ζημίασ ἐνίουσ ἔχειν καλόν, ἐξὸν μή. εἰε͂ν.

ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἡ πόλισ βλάπτεται· ἐγὼ δ’ ἰδίᾳ τί; θεάσασθ’ ἡλίκα, καὶ σκοπεῖτ’ ἄν τι δοκῶ λέγειν· πολὺ γὰρ χαλεπώτερα ταῦθ’ ὧν ἀκηκόατ’ ἐστίν. ὁρᾶτε μὲν γὰρ ἅπαντεσ αὐτὸν χρώμενον, ἑώσ μὲν ἔζη, Μενεκλεῖ καὶ τοῖσ περὶ ἐκεῖνον ἀνθρώποισ, νῦν δ’ ἑτέροισ ἐκείνου βελτίοσιν οὐδέν, καὶ τὰ τοιαῦτ’ ἐζηλωκότα καὶ δεινὸν δοκεῖν εἶναι βουλόμενον· καὶ νὴ Δί’ ἴσωσ ἔστιν. ἂν οὖν προϊόντοσ τοῦ χρόνου τῶν αὐτῶν τι ποιεῖν τούτοισ ἐπιχειρῇ ἔστι δὲ ταῦτα γραφαί, φάσεισ, ἐνδείξεισ, ἀπαγωγαί, εἶτ’ ἐπὶ τούτων τινί πολλὰ γάρ ἐστι τἀνθρώπινα, καὶ τοὺσ πάνυ δεινοὺσ ἑκάστοτε, ὅταν πλεονάζωσιν, ἐπίστασθ’ ὑμεῖσ κοσμίουσ ποιεῖν ὄφλῃ τῷ δημοσίῳ, τί μᾶλλον οὗτοσ ἐγγεγραμμένοσ ἔσται ἐμοῦ;

ὅτι νὴ Δί’ εἴσονται πάντεσ πότερόσ ποτ’ ὦφλεν.

καλῶσ. ἂν δέ, ὃ τυχὸν γένοιτ’ ἄν, χρόνοσ διέλθῃ καὶ μὴ ἐκτεισθῇ τὸ ὄφλημα, τί μᾶλλον οἱ τούτου παῖδεσ ἔσονται τῶν ἐμῶν ἐγγεγραμμένοι, ὅταν τοὔνομα καὶ ὁ πατὴρ καὶ ἡ φυλὴ καὶ πάντ’ ᾖ ταὐτά; τί δ’, εἴ τισ δίκην ἐξούλησ αὐτῷ λαχὼν μηδὲν ἐμοὶ φαίη πρὸσ αὑτὸν εἶναι, κυρίαν δὲ ποιησάμενοσ ἐγγράψαι, τί μᾶλλον ἂν εἰή τοῦτον ἢ ἔμ’ ἐγγεγραφώσ; τί δ’, εἴ τινασ εἰσφορὰσ μὴ θείη; τί δ’, εἴ τισ ἄλλη περὶ τοὔνομα γίγνοιτ’ ἢ λῆξισ δίκησ ἢ δόξ’ ὅλωσ ἀηδήσ;

τίσ εἴσεται τῶν πολλῶν πότερόσ ποθ’ οὗτόσ ἐστιν, δυοῖν Μαντιθέοιν ταὐτοῦ πατρὸσ ὄντοιν; φέρε, εἰ δὲ δίκην ἀστρατείασ φεύγοι, χορεύοι δ’ ὅταν στρατεύεσθαι δέῃ; καὶ γὰρ νῦν, ὅτ’ εἰσ Ταμύνασ παρῆλθον οἱ ἄλλοι, ἐνθάδε τοὺσ Χοᾶσ ἄγων ἀπελείφθη καὶ τοῖσ Διονυσίοισ καταμείνασ ἐχόρευεν, ὡσ ἅπαντεσ ἑωρᾶθ’ οἱ ἐπιδημοῦντεσ. ἀπελθόντων δ’ ἐξ Εὐβοίασ τῶν στρατιωτῶν λιποταξίου προσεκλήθη, κἀγὼ ταξιαρχῶν τῆσ φυλῆσ ἠναγκαζόμην κατὰ τοὐνόματοσ τοῦ ἐμαυτοῦ πατρόθεν δέχεσθαι τὴν λῆξιν·

καὶ εἰ μισθὸσ ἐπορίσθη τοῖσ δικαστηρίοισ, εἰσῆγον ἂν δῆλον ὅτι. ταῦτα δ’ εἰ μὴ σεσημασμένων ἤδη συνέβη τῶν ἐχίνων, κἂν μάρτυρασ ὑμῖν παρεσχόμην. εἰε͂ν.

εἰ δὲ ξενίασ προσκληθείη; πολλοῖσ δὲ προσκρούει, καὶ ὃν ἠναγκάσθη τρόπον ὁ πατὴρ ποιήσασθαι αὐτόν, οὐ λέληθεν. ὑμεῖσ δ’, ὅτε μὲν τοῦτον οὐκ ἐποιεῖθ’ ὁ πατήρ, τὴν μητέρ’ ἀληθῆ λέγειν ἡγεῖσθ’ αὐτοῦ· ἐπειδὰν δ’ οὕτωσ γεγονὼσ οὗτοσ ὀχληρὸσ ᾖ, πάλιν ὑμῖν ποτὲ δόξει ’κεῖνοσ ἀληθῆ λέγειν. τί δ’, εἰ ψευδομαρτυρίων ἁλώσεσθαι προσδοκῶν ἐφ’ οἷσ ἐρανίζει τούτοισ τοῖσ περὶ αὑτόν, ἐρήμην ἐάσειεν τελεσθῆναι τὴν δίκην; ἆρά γε μικρὰν ἡγεῖσθε βλάβην, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, ἐν κοινωνίᾳ τὸν ἅπαντα βίον τῆσ τούτου δόξησ καὶ τῶν ἔργων εἶναι; ὅτι τοίνυν οὐδ’ ἃ διεξελήλυθ’ ὑμῖν μάτην φοβοῦμαι, θεωρήσατε.

οὗτοσ γὰρ ἤδη καὶ γραφάσ τινασ, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, πέφευγεν, ἐφ’ αἷσ οὐδὲν αἴτιοσ ὢν ἐγὼ συνδιαβάλλομαι, καὶ τῆσ ἀρχῆσ ἠμφεσβήτει, ἣν ὑμεῖσ ἔμ’ ἐχειροτονήσατε, καὶ πολλὰ καὶ δυσχερῆ διὰ τοὔνομα συμβέβηκεν ἡμῖν, ὧν, ἵν’ εἰδῆτε, ἑκάστων μάρτυρασ ὑμῖν παρέξομαι. Μάρτυρεσ ὁρᾶτ’, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, τὰ συμβαίνοντα, καὶ τὴν ἀηδίαν τὴν ἐκ τοῦ πράγματοσ. εἰ τοίνυν μηδὲν ἀηδὲσ ἦν ἐκ τούτων, μηδ’ ὅλωσ ἀδύνατον ταὐτὸν ἔχειν ὄνομ’ ἡμῖν συνέβαινεν, οὐ δήπου τοῦτον μὲν δίκαιον τὸ μέροσ τῶν ἐμῶν χρημάτων ἔχειν κατὰ τὴν ποίησιν, ἣν ὁ πατὴρ αὐτὸν ἀναγκασθεὶσ ἐποιήσατο, ἐμὲ δ’ ἀφαιρεθῆναι τοὔνομα, ὃ βουλόμενοσ καὶ οὐδ’ ὑφ’ ἑνὸσ βιασθεὶσ ἔθετο.

οὐκ ἔγωγ’ ἡγοῦμαι. ἵνα τοίνυν εἰδῆτε, ὅτι οὐ μόνον εἰσ τοὺσ φράτερασ οὕτωσ, ὡσ μεμαρτύρηται, ὁ πατὴρ τὴν ἐγγραφὴν ἐποιήσατο, ἀλλὰ καὶ τὴν δεκάτην ἐμοὶ ποιῶν τοὔνομα τοῦτ’ ἔθετο, λαβέ μοι καὶ ταύτην τὴν μαρτυρίαν. Μαρτυρία ἀκούετ’, ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, ὅτι ἐγὼ μέν εἰμ’ ἐπὶ τοὐνόματοσ τούτου πάντα τὸν χρόνον, τουτονὶ δὲ Βοιωτὸν εἰσ τοὺσ φράτερασ, ἡνίκ’ ἠναγκάσθη, ἐνέγραψεν ὁ πατήρ. ἡδέωσ τοίνυν ἐροίμην ἂν αὐτὸν ἐναντίον ὑμῶν· εἰ μὴ ἐτελεύτησεν ὁ πατήρ, τί ἄν ποτ’ ἐποίεισ πρὸσ τοῖσ δημόταισ;

οὐκ ἂν εἰάσ σεαυτὸν ἐγγράφειν Βοιωτόν; ἀλλ’ ἄτοπον δίκην μὲν λαγχάνειν τούτου, κωλύειν δὲ πάλιν. καὶ μὴν εἴ γ’ εἰάσ αὐτόν, ἐνέγραψεν ἄν σ’ εἰσ τοὺσ δημότασ, ὅπερ εἰσ τοὺσ φράτερασ. οὐκοῦν δεινόν, ὦ γῆ καὶ θεοί, φάσκειν μὲν ἐκεῖνον αὑτοῦ πατέρ’ εἶναι, τολμᾶν δ’ ἄκυρα ποιεῖν ἁκεῖνοσ ἔπραξεν ζῶν. ἐτόλμα τοίνυν πρὸσ τῷ διαιτητῇ πρᾶγμ’ ἀναιδέστατον λέγειν, ὡσ ὁ πατὴρ αὑτοῦ δεκάτην ἐποίησεν ὥσπερ ἐμοῦ καὶ τοὔνομα τοῦτ’ ἔθετ’ αὐτῷ, καὶ μάρτυράσ τινασ παρείχετο, οἷσ ἐκεῖνοσ οὐδεπώποτ’ ὤφθη χρώμενοσ.

ἐγὼ δ’ οὐδέν’ ὑμῶν ἀγνοεῖν οἰόμαι, ὅτι οὔτ’ ἂν ἐποίησε δεκάτην οὐδεὶσ παιδίου μὴ νομίζων αὑτοῦ δικαίωσ εἶναι, οὔτε ποιήσασ καὶ στέρξασ, ὡσ ἂν υἱόν τισ στέρξαι, πάλιν ἔξαρνοσ ἐτόλμησε γενέσθαι. οὐδὲ γὰρ εἴ τι τῇ μητρὶ πρὸσ ὀργὴν ἦλθεν τῇ τούτων, τούτουσ ἂν ἐμίσει, νομίζων αὑτοῦ εἶναι·

πολὺ γὰρ μᾶλλον εἰώθασιν, ὧν ἂν ἑαυτοῖσ διενεχθῶσιν ἀνὴρ καὶ γυνή, διὰ τοὺσ παῖδασ καταλλάττεσθαι ἢ δι’ ἃν ἀδικηθῶσιν ὑφ’ αὑτῶν, τοὺσ κοινοὺσ παῖδασ πρὸσ μισεῖν. οὐ τοίνυν ἐκ τούτων ἔστιν ἰδεῖν μόνον ὅτι ψεύσεται, ταῦτ’ ἂν λέγῃ, ἀλλὰ πρὶν ἡμέτεροσ φάσκειν συγγενὴσ εἶναι, εἰσ Ἱπποθωντίδ’ ἐφοίτα φυλὴν εἰσ παῖδασ χορεύσων. καίτοι τίσ ἂν ὑμῶν οἰέται τὴν μητέρα πέμψαι τοῦτον εἰσ ταύτην τὴν φυλήν, δεινὰ μέν, ὥσ φησιν, ὑπὸ τοῦ πατρὸσ πεπονθυῖαν, δεκάτην δ’ εἰδυῖαν πεποιηκότ’ ἐκεῖνον καὶ πάλιν ἔξαρνον ὄντα;

ἐγὼ μὲν οὐδέν’ ἂν οἶμαι. εἰσ γὰρ τὴν Ἀκαμαντίδ’ ὁμοίωσ ἐξῆν σοι φοιτᾶν, καὶ ἐφαίνετ’ ἂν οὖσ’ ἀκόλουθοσ ἡ φυλὴ τῇ θέσει τοὐνόματοσ. ὡσ τοίνυν ταῦτ’ ἀληθῆ λέγω, τούτων μάρτυρασ ὑμῖν τοὺσ συμφοιτῶντασ καὶ τοὺσ εἰδότασ παρέξομαι. Μάρτυρεσ οὕτω τοίνυν φανερῶσ παρὰ τὸν τῆσ αὑτοῦ μητρὸσ ὁρ́κον καὶ τὴν τοῦ δόντοσ ἐκείνῃ τὸν ὁρ́κον εὐήθειαν πατρὸσ τετυχηκὼσ καὶ ἀνθ’ Ἱπποθωντίδοσ ἐν Ἀκαμαντίδι φυλῇ γεγονώσ, οὐκ ἀγαπᾷ Βοιωτὸσ οὑτοσί, ἀλλὰ καὶ δίκασ ἐμοὶ δύ’ ἢ τρεῖσ εἴληχεν ἀργυρίου πρὸσ αἷσ καὶ πρότερόν μ’ ἐσυκοφάντει. καίτοι πάντασ οἶμαι τοῦθ’ ὑμᾶσ εἰδέναι, τίσ ἦν χρηματιστὴσ ὁ πατήρ.

ἐγὼ δ’ ἐάσω ταῦτα.

ἀλλ’ εἰ δίκαι’ ὀμώμοκεν ἡ μήτηρ ἡ τούτων, ἐπ’ αὐτοφώρῳ συκοφάντην ἐπιδεικνύει τοῦτον ταῖσ δίκαισ ταύταισ. εἰ γὰρ οὕτω δαπανηρὸσ ἦν, ὥστε γάμῳ γεγαμηκὼσ τὴν ἐμὴν μητέρα, ἑτέραν εἶχε γυναῖκα, ἧσ ὑμεῖσ ἐστέ, καὶ δύ’ οἰκίασ ᾤκει, πῶσ ἂν ἀργύριον τοιοῦτοσ ὢν κατέλιπεν; οὐκ ἀγνοῶ τοίνυν, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, ὅτι Βοιωτὸσ οὑτοσὶ δίκαιον μὲν οὐδὲν ἕξει λέγειν, ἥξει δ’ ἐπὶ ταῦθ’ ἅπερ ἀεὶ λέγει, ὡσ ἐπηρέαζεν ὁ πατὴρ αὐτῷ πειθόμενοσ ὑπ’ ἐμοῦ, ἀξιοῖ δ’ αὐτὸσ ὡσ δὴ πρεσβύτεροσ ὢν τοὔνομ’ ἔχειν τὸ τοῦ πρὸσ πατρὸσ πάππου.

πρὸσ δὴ ταῦτ’ ἀκοῦσαι βέλτιον ὑμᾶσ βραχέα. ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτον, ὅτ’ οὔπω συγγενὴσ ἦν ἐμοί, ὁρῶν ὥσπερ ἂν ἄλλον τιν’ οὑτωσί, νεώτερον ὄντ’ ἐμοῦ καὶ συχνῷ, ὅσ’ ἐξ ὄψεωσ, οὐ μὴν ἰσχυρίζομαι τούτῳ καὶ γὰρ εὐήθεσ· ἀλλ’ εἴ τισ ἔροιτο Βοιωτὸν τουτονί, ὅτ’ ἐν Ἱπποθωντίδι φυλῇ ἠξίουσ χορεύειν, οὔπω τοῦ πατρὸσ εἶναι φάσκων τοῦ ἐμοῦ υἱόσ, τί σαυτὸν ἔχειν δικαίωσ ἂν θείησ ὄνομα;

εἰ γὰρ Μαντίθεον, οὐκ ἂν διὰ τοῦτό γε φαίησ ὅτι πρεσβύτεροσ εἶ ἐμοῦ. ὃσ γὰρ οὐδὲ τῆσ φυλῆσ τότε σοι προσήκειν ἡγοῦ τῆσ ἐμῆσ, πῶσ ἂν τοῦ γε πάππου τοῦ ἐμοῦ ἠμφεσβήτεισ; ἔτι δ’, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, τὸν μὲν τῶν ἐτῶν χρόνον οὐδεὶσ οἶδεν ὑμῶν ἐγὼ μὲν γὰρ ἐμοὶ πλείονα, οὗτοσ δ’ ἑαυτῷ φήσει, τὸν δὲ τοῦ δικαίου λόγον ἅπαντεσ ἐπίστασθε.

ἔστι δ’ οὗτοσ τίσ; ἀφ’ οὗ παῖδασ ἐποιήσατο τούτουσ ὁ πατήρ, ἀπὸ τούτου καὶ νομίζεσθαι. πρότερον τοίνυν ἔμ’ εἰσ τοὺσ δημότασ ἐνέγραψε Μαντίθεον, πρὶν εἰσαγαγεῖν τοῦτον εἰσ τοὺσ φράτερασ. ὥστ’ οὐ τῷ χρόνῳ μόνον, ἀλλὰ καὶ τῷ δικαίῳ πρεσβεῖον ἔχοιμ’ ἂν ἐγὼ τοὔνομα τοῦτ’ εἰκότωσ. εἰε͂ν.

εἰ δέ τίσ σ’ ἔροιτο, εἰπέ μοι, Βοιωτέ, πόθεν νῦν Ἀκαμαντίδοσ φυλῆσ γέγονασ καὶ τῶν δήμων Θορίκιοσ καὶ υἱὸσ Μαντίου, καὶ τὸ μέροσ τῶν ὑπ’ ἐκείνου καταλειφθέντων ἔχεισ; οὐδὲν ἂν ἄλλ’ ἔχοισ εἰπεῖν, πλὴν ὅτι κἀμὲ ζῶν ἐποιήσατο Μαντίασ. τί τεκμήριον, εἴ τίσ σ’ ἔροιτο, ἢ μαρτύριόν ἐστί σοι τούτου; εἰσ τοὺσ φράτεράσ μ’ εἰσήγαγε, φήσειασ ἄν. τί οὖν σ’ ἐνέγραψεν ὄνομα, εἴ τισ ἔροιτο, Βοιωτὸν ἂν εἴποισ· τοῦτο γὰρ εἰσήχθησ. οὐκοῦν δεινὸν εἰ τῆσ μὲν πόλεωσ καὶ τῶν ὑπ’ ἐκείνου καταλειφθέντων διὰ τοὔνομα τοῦτο μέτεστί σοι, τοῦτο δ’ ἀξιοῖσ ἀφεὶσ ἕτερον μεταθέσθαι σαυτῷ.

φέρ’, εἴ σ’ ὁ πατὴρ ἀξιώσειεν ἀναστάσ, ἢ μένειν ἐφ’ οὗ σ’ αὐτὸσ ἐποιήσατ’ ὀνόματοσ, ἢ πατέρ’ ἄλλον σαυτοῦ φάσκειν εἶναι, ἆρ’ οὐκ ἂν μέτρι’ ἀξιοῦν δοκοίη; ταὐτὰ τοίνυν ταῦτ’ ἐγώ σ’ ἀξιῶ, ἢ πατρὸσ ἄλλου σεαυτὸν παραγράφειν, ἢ τοὔνομ’ ἔχειν ὃ ’κεῖνοσ ἔδωκέ σοι. νὴ Δί’, ἀλλ’ ὕβρει καὶ ἐπηρείᾳ τινὶ τοῦτ’ ἐτέθη σοι.

ἀλλὰ πολλάκισ μέν, ὅτ’ οὐκ ἐποιεῖθ’ ὁ πατὴρ τούτουσ, ἔλεγον οὗτοι ὡσ οὐδὲν χείρουσ εἰσὶν οἱ τῆσ μητρὸσ τῆσ τούτου συγγενεῖσ τῶν τοῦ πατρὸσ τοῦ ἐμοῦ. ἔστι δ’ ὁ Βοιωτὸσ ἀδελφοῦ τῆσ τούτου μητρὸσ ὄνομα. ἐπειδὴ δ’ εἰσάγειν ὁ πατὴρ τούτουσ ἠναγκάζετο, ἐμοῦ προεισηγμένου Μαντιθέου, οὕτω τοῦτον εἰσάγει Βοιωτόν, τὸν ἀδελφὸν δ’ αὐτοῦ Πάμφιλον. ἐπεὶ σὺ δεῖξον, ὅστισ Ἀθηναίων ταὐτὸν ὄνομα τοῖσ αὑτοῦ παισὶν ἔθετο δυοῖν· κἂν δείξῃσ, ἐγὼ συγχωρήσω δι’ ἐπήρειάν σοι τοῦτο τοὔνομα θέσθαι τὸν πατέρα. καίτοι εἴ γε τοιοῦτοσ ἦσθα, ὥστε ποιήσασθαι μὲν σαυτὸν ἀναγκάσαι, ἐξ ὅτου δ’ ἀρέσεισ ἐκείνῳ τρόπου μὴ σκοπεῖν, οὐκ ἦσθ’ οἱο͂ν δεῖ τὸν προσήκοντ’ εἶναι περὶ τοὺσ γονέασ, οὐκ ὢν δ’ οὐκ ἐπηρεάζου δικαίωσ ἄν, ἀλλ’ ἀπωλώλεισ.

ἢ δεινόν γ’ ἂν εἰή, εἰ κατὰ μὲν τῶν ὑπὸ τοῦ πατρὸσ αὐτοῦ νομιζομένων παίδων οἱ περὶ τῶν γονέων ἰσχύσουσιν νόμοι, κατὰ δὲ τῶν αὑτοὺσ εἰσβιαζομένων ἄκοντασ ποιεῖσθαι ἄκυροι γενήσονται. ἀλλ’, ὦ χαλεπώτατε Βοιωτέ, μάλιστα μὲν ὧν πράττεισ πάντων παῦσαι, εἰ δ’ ἄρα μὴ βούλει, ἐκεῖνό γε πρὸσ Διὸσ πείθου·

παῦσαι μὲν σαυτῷ παρέχων πράγματα, παῦσαι δ’ ἐμὲ συκοφαντῶν, ἀγάπα δ’ ὅτι σοι πόλισ, οὐσία, πατὴρ γέγονεν. οὐδεὶσ ἀπελαύνει σ’ ἀπὸ τούτων, οὔκουν ἔγωγε. ἀλλ’ ἂν μέν, ὥσπερ εἶναι φὴσ ἀδελφόσ, καὶ τὰ ἔργ’ ἀδελφοῦ ποιῇσ, δόξεισ εἶναι συγγενήσ, ἂν δ’ ἐπιβουλεύῃσ, δικάζῃ, φθονῇσ, βλασφημῇσ, δόξεισ εἰσ ἀλλότρι’ ἐμπεσὼν ὡσ οὐ προσήκουσιν οὕτω χρῆσθαι. ἐπεὶ ἔγωγ’ οὐδ’ εἰ τὰ μάλισθ’ ὁ πατὴρ ὄντα σ’ ἑαυτοῦ μὴ ἐποιεῖτ’ ἀδικῶ.

οὐ γὰρ ἐμοὶ προσῆκεν εἰδέναι, τίνεσ εἰσὶν υἱεῖσ ἐκείνου, ἀλλ’ ἐκείνῳ δεῖξαι, τίν’ ἐμοὶ νομιστέον ἔστ’ ἀδελφόν. ὃν μὲν τοίνυν οὐκ ἐποιεῖτό σε χρόνον, οὐδ’ ἐγὼ προσήκονθ’ ἡγούμην, ἐπειδὴ δ’ ἐποιήσατο, κἀγὼ νομίζω. τί τούτου σημεῖον; τῶν πατρῴων ἔχεισ τὸ μέροσ μετὰ τὴν τοῦ πατρὸσ τελευτήν· ἱερῶν, ὁσίων μετέχεισ· ἀπάγει σ’ οὐδεὶσ ἀπὸ τούτων. τί βούλει; ἂν δὲ φῇ δεινὰ πάσχειν καὶ κλάῃ καὶ ὀδύρηται καὶ κατηγορῇ ἐμοῦ, ἃ μὲν ἂν λέγῃ, μὴ πιστεύετε οὐ γὰρ δίκαιον μὴ περὶ τούτων ὄντοσ τοῦ λόγου νυνί, ἐκεῖνο δ’ ὑπολαμβάνετε, ὅτι οὐδὲν ἔστ’ αὐτῷ ἧττον δίκην λαμβάνειν Βοιωτῷ κληθέντι. τί οὖν φιλονικεῖσ;

μηδαμῶσ· μὴ ἔχ’ οὕτω πρὸσ ἡμᾶσ ἐθελέχθρωσ· οὐδὲ γὰρ ἐγὼ πρὸσ σέ, ἐπεὶ καὶ νῦν, ἵνα μηδὲ τοῦτο λάθῃ σε, ὑπὲρ σοῦ λέγω μᾶλλον, ἀξιῶν μὴ ταὐτὸν ἔχειν ὄνομ’ ἡμᾶσ. εἰ γὰρ μηδὲν ἄλλο, ἀνάγκη τὸν ἀκούσαντ’ ἐρέσθαι πότεροσ, δύ’ ἂν ὦσιν Μαντίθεοι Μαντίου. οὐκοῦν, ὃν ἠναγκάσθη ποιήσασθαι, σὲ ἂν λέγῃ, ἐρεῖ. τί οὖν ἐπιθυμεῖσ τούτων; ἀνάγνωθι δέ μοι λαβὼν δύο ταυτασὶ μαρτυρίασ, ὡσ ἐμοὶ Μαντίθεον καὶ τούτῳ Βοιωτὸν ὁ πατὴρ ὄνομ’ ἔθετο. Μαρτυρίαι λοιπὸν ἡγοῦμαι τοῦθ’ ὑμῖν ἐπιδεῖξαι, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, ὡσ οὐ μόνον εὐορκήσετε, ἂν ἁγὼ λέγω ψηφίσησθε, ἀλλὰ καὶ ὡσ οὗτοσ αὐτὸσ αὑτοῦ κατέγνω Βοιωτόν, ἀλλ’ οὐ Μαντίθεον ὄνομα δικαίωσ ἂν ἔχειν. λαχόντοσ γὰρ ἐμοῦ τὴν δίκην ταύτην Βοιωτῷ Μαντίου Θορικίῳ, ἐξ ἀρχῆσ τ’ ἠντεδίκει καὶ ὑπώμνυθ’ ὡσ ὢν Βοιωτόσ, καὶ τὸ τελευταῖον, ἐπεὶ οὐκέτ’ ἐνῆν αὐτῷ διακρούσασθαι, ἐρήμην ἐάσασ καταδιαιτῆσαι, σκέψασθε πρὸσ θεῶν τί ἐποίησεν·

ἀντιλαγχάνει μοι τὴν μὴ οὖσαν Βοιωτὸν αὑτὸν προσαγορεύσασ.

καίτοι ἐξ ἀρχῆσ τ’ ἔδει ἐᾶν αὐτὸν τελέσασθαι τὴν δίκην κατὰ Βοιωτοῦ, εἴπερ μηδὲν προσῆκεν αὐτῷ τοὐνόματοσ, ὕστερόν τε μὴ αὐτὸν φαίνεσθαι ἐπὶ τῷ ὀνόματι τούτῳ ἀντιλαγχάνοντα τὴν μὴ οὖσαν. ὃσ οὖν αὐτὸσ αὑτοῦ κατέγνω δικαίωσ <ἂν> εἶναι Βοιωτόσ, τί ὑμᾶσ ἀξιώσει τοὺσ ὀμωμοκότασ ψηφίζεσθαι; ὡσ δὲ ταῦτ’ ἀληθῆ λέγω, λαβέ μοι τὴν ἀντίληξιν καὶ τὸ ἔγκλημα τουτί. ἈντίληξισἜγκλημα εἰ μὲν τοίνυν οὗτοσ ἔχει δεῖξαι νόμον ὃσ ποιεῖ κυρίουσ εἶναι τοὺσ παῖδασ τοῦ ἑαυτῶν ὀνόματοσ, ἃ λέγει νῦν οὗτοσ ὀρθῶσ ἂν ψηφίζοισθε. εἰ δ’ ὁ μὲν νόμοσ, ὃν πάντεσ ἐπίστασθ’ ὁμοίωσ ἐμοί, τοὺσ γονέασ ποιεῖ κυρίουσ οὐ μόνον θέσθαι τοὔνομ’ ἐξ ἀρχῆσ, ἀλλὰ κἂν πάλιν ἐξαλεῖψαι βούλωνται καὶ ἀποκηρῦξαι, ἐπέδειξα δ’ ἐγὼ τὸν πατέρα, ὃσ κύριοσ ἦν ἐκ τοῦ νόμου, τούτῳ μὲν Βοιωτόν, ἐμοὶ δὲ Μαντίθεον θέμενον, πῶσ ὑμῖν ἔστιν ἄλλο τι πλὴν ἁγὼ λέγω ψηφίσασθαι;

ἀλλὰ μὴν ὧν γ’ ἂν μὴ ὦσι νόμοι, γνώμῃ τῇ δικαιοτάτῃ δικάσειν ὀμωμόκατε, ὥστ’ εἰ μηδεὶσ ἦν περὶ τούτων κείμενοσ νόμοσ, κἂν οὕτω δικαίωσ πρὸσ ἐμοῦ τὴν ψῆφον ἔθεσθε.

τίσ γάρ ἐστιν ὑμῶν ὅστισ ταὐτὸν ὄνομα τοῖσ αὑτοῦ παισὶν τέθειται δυοῖν; τίσ δ’, ᾧ μήπω παῖδεσ εἰσί, θήσεται; οὐδεὶσ δήπου.

οὐκοῦν ὃ δίκαιον τῇ γνώμῃ τοῖσ ὑμετέροισ αὐτῶν παισὶν ὑπειλήφατε, τοῦτο καὶ περὶ ἡμῶν εὐσεβὲσ γνῶναι. ὥστε καὶ κατὰ τὴν δικαιοτάτην γνώμην καὶ κατὰ τοὺσ νόμουσ καὶ κατὰ τοὺσ ὁρ́κουσ καὶ κατὰ τὴν τούτου προσομολογίαν ἐγὼ μὲν μέτρι’ ὑμῶν, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, δέομαι καὶ δίκαι’ ἀξιῶ, οὗτοσ δ’ οὐ μόνον οὐ μέτρια, ἀλλ’ οὐδ’ εἰωθότα γίγνεσθαι.

SEARCH

MENU NAVIGATION