Aristophanes, Lysistrata, Parodos, antistrophe 3

ἤκουσα γὰρ τυφογέροντασ ἄνδρασ ἔρρειν, στελέχη φέροντασ ὥσπερ βαλανεύσοντασ ἐσ πόλιν ὡσ τριτάλαντον βάροσ, δεινότατ’ ἀπειλοῦντασ ἐπῶν ὡσ πυρὶ χρὴ τὰσ μυσαρὰσ γυναῖκασ ἀνθρακεύειν· ἃσ ὦ θεὰ μή ποτ’ ἐγὼ πιμπραμένασ ἴδοιμι, ἀλλὰ πολέμου καὶ μανιῶν ῥυσαμένασ Ἑλλάδα καὶ πολίτασ, ἐφ’ οἷσπερ ὦ χρυσολόφα πολιοῦχε σὰσ ἔσχον ἕδρασ. καί σε καλῶ ξύμμαχον ὦ Τριτογένει’, εἴ τισ ἐκείνασ ὑποπίμπρησιν ἀνήρ, φέρειν ὕδωρ μεθ’ ἡμῶν.