Aristotle, Episode

(아리스토텔레스, Episode)

ἄπαγ’ ἐσ μακαρίαν ἐκποδών. σύ γ’ ὦ φθόρε. ὦ Δῆμ’ ἐγὼ μέντοι παρεσκευασμένοσ τρίπαλαι κάθημαι βουλόμενόσ σ’ εὐεργετεῖν. ἐγὼ δὲ δεκάπαλαί γε καὶ δωδεκάπαλαι καὶ χιλιόπαλαι καὶ προπαλαιπαλαίπαλαι. ἐγὼ δὲ προσδοκῶν γε τρισμυριόπαλαι βδελύττομαί σφω καὶ προπαλαιπαλαίπαλαι. οἶσθ’ οὖν ὃ δρᾶσον; εἰ δὲ μή, φράσεισ γε σύ. ἄφεσ ἀπὸ βαλβίδων ἐμέ τε καὶ τουτονί, ἵνα σ’ εὖ ποιῶμεν ἐξ ἴσου. δρᾶν ταῦτα χρή. ἄπιτον. ἰδού. θέοιτ’ ἄν. ὑποθεῖν οὐκ ἐῶ. ἀλλ’ ἢ μεγάλωσ εὐδαιμονήσω τήμερον ὑπὸ τῶν ἐραστῶν νὴ Δί’ ἢ ’γὼ θρύψομαι. ὁρᾷσ; ἐγώ σοι πρότεροσ ἐκφέρω δίφρον. ἀλλ’ οὐ τράπεζαν, ἀλλ’ ἐγὼ προτεραίτεροσ. ἰδοὺ φέρω σοι τήνδε μαζίσκην ἐγὼ ἐκ τῶν ὀλῶν τῶν ἐκ Πύλου μεμαγμένην. ἐγὼ δὲ μυστίλασ μεμυστιλημένασ ὑπὸ τῆσ θεοῦ τῇ χειρὶ τἠλεφαντίνῃ. ὡσ μέγαν ἄρ’ εἶχεσ ὦ πότνια τὸν δάκτυλον. ἐγὼ δ’ ἔτνοσ γε πίσινον εὔχρων καὶ καλόν· ἐτόρυνε δ’ αὔθ’ ἡ Παλλὰσ ἡ Πυλαιμάχοσ. ὦ Δῆμ’ ἐναργῶσ ἡ θεόσ σ’ ἐπισκοπεῖ, καὶ νῦν ὑπερέχει σου χύτραν ζωμοῦ πλέαν. οἰεί γὰρ οἰκεῖσθ’ ἂν ἔτι τήνδε τὴν πόλιν, εἰ μὴ φανερῶσ ἡμῶν ὑπερεῖχε τὴν χύτραν; τουτὶ τέμαχόσ σοὔδωκεν ἡ Φοβεσιστράτη. ἡ δ’ Ὀβριμοπάτρα γ’ ἑφθὸν ἐκ ζωμοῦ κρέασ καὶ χόλικοσ ἠνύστρου τε καὶ γαστρὸσ τόμον. καλῶσ γ’ ἐποίησε τοῦ πέπλου μεμνημένη. ἡ Γοργολόφα σ’ ἐκέλευε τουτουὶ φαγεῖν ἐλατῆροσ, ἵνα τὰσ ναῦσ ἐλαύνωμεν καλῶσ. λαβὲ καὶ ταδί νυν. καὶ τί τούτοισ χρήσομαι τοῖσ ἐντέροισ; ἐπίτηδεσ αὔτ’ ἔπεμψέ σοι ἐσ τὰσ τριήρεισ ἐντερόνειαν ἡ θεόσ· ἐπισκοπεῖ γὰρ περιφανῶσ τὸ ναυτικόν. ἔχε καὶ πιεῖν κεκραμένον τρία καὶ δύο. ὡσ ἡδὺσ ὦ Ζεῦ καὶ τὰ τρία φέρων καλῶσ. ἡ Τριτογενὴσ γὰρ αὐτὸν ἐνετριτώνισεν. λαβέ νυν πλακοῦντοσ πίονοσ παρ’ ἐμοῦ τόμον. παρ’ ἐμοῦ δ’ ὅλον γε τὸν πλακοῦντα τουτονί. ἀλλ’ οὐ λαγῷ’ ἕξεισ ὁπόθεν δῷσ, ἀλλ’ ἐγώ. οἴμοι, πόθεν λαγῷά μοι γενήσεται; ὦ θυμὲ νυνὶ βωμολόχον ἔξευρέ τι. ὁρᾷσ τάδ’ ὦ κακόδαιμον; ὀλίγον μοι μέλει· ἐκεινοιὶ γὰρ ὡσ ἔμ’ ἔρχονταί τινεσ πρέσβεισ ἔχοντεσ ἀργυρίου βαλλάντια. ποῦ ποῦ; τί δέ σοι τοῦτ’; οὐκ ἐάσεισ τοὺσ ξένουσ; ὦ Δημίδιον ὁρᾷσ τὰ λαγῷ’ ἅ σοι φέρω; οἴμοι τάλασ ἀδίκωσ γε τἄμ’ ὑφήρπασασ. νὴ τὸν Ποσειδῶ καὶ σὺ γὰρ τοὺσ ἐκ Πύλου. εἴπ’, ἀντιβολῶ, πῶσ ἐπενόησασ ἁρπάσαι; τὸ μὲν νόημα τῆσ θεοῦ, τὸ δὲ κλέμμ’ ἐμόν. ἐγὼ δ’ ἐκινδύνευσ’, ἐγὼ δ’ ὤπτησά γε. ἄπιθ’· οὐ γὰρ ἀλλὰ τοῦ παραθέντοσ ἡ χάρισ. οἴμοι κακοδαίμων, ὑπεραναιδευθήσομαι. τί οὐ διακρίνεισ Δῆμ’ ὁπότερόσ ἐστι νῷν ἀνὴρ ἀμείνων περὶ σὲ καὶ τὴν γαστέρα; τῷ δῆτ’ ἂν ὑμᾶσ χρησάμενοσ τεκμηρίῳ δόξαιμι κρίνειν τοῖσ θεαταῖσιν σοφῶσ; ἐγὼ φράσω σοι. τὴν ἐμὴν κίστην ἰὼν ξύλλαβε σιωπῇ καὶ βασάνισον ἅττ’ ἔνι, καὶ τὴν Παφλαγόνοσ· κἀμέλει κρινεῖσ καλῶσ. φέρ’ ἴδω τί οὖν ἔνεστιν; οὐχ ὁρᾷσ κενὴν ὦ παππίδιον; ἅπαντα γάρ σοι παρεφόρουν. αὕτη μὲν ἡ κίστη τὰ τοῦ Δήμου φρονεῖ. βάδιζέ νυν καὶ δεῦρο πρὸσ τὴν Παφλαγόνοσ. ὁρᾷσ <τάδ’; > οἴμοι τῶν ἀγαθῶν ὅσων πλέα. ὅσον τὸ χρῆμα τοῦ πλακοῦντοσ ἀπέθετο· ἐμοὶ δ’ ἔδωκεν ἀποτεμὼν τυννουτονί. τοιαῦτα μέντοι καὶ πρότερόν σ’ ἠργάζετο· σοὶ μὲν προσεδίδου μικρὸν ὧν ἐλάμβανεν, αὐτὸσ δ’ ἑαυτῷ παρετίθει τὰ μείζονα. ὦ μιαρὲ κλέπτων δή με ταῦτ’ ἐξηπάτασ; ἐγὼ δέ τυ ἐστεφάνιξα κἀδωρησάμαν. ἐγὼ δ’ ἔκλεπτον ἐπ’ ἀγαθῷ γε τῇ πόλει. κατάθου ταχέωσ τὸν στέφανον, ἵν’ ἐγὼ τουτῳὶ αὐτὸν περιθῶ. κατάθου ταχέωσ μαστιγία. οὐ δῆτ’, ἐπεί μοι χρησμόσ ἐστι Πυθικὸσ φράζων ὑφ’ οὗ δεήσει μ’ ἡττᾶσθαι μόνου. τοὐμόν γε φράζων ὄνομα καὶ λίαν σαφῶσ.

καὶ μήν σ’ ἐλέγξαι βούλομαι τεκμηρίῳ, εἴ τι ξυνοίσεισ τοῦ θεοῦ τοῖσ θεσφάτοισ. καί σου τοσοῦτον πρῶτον ἐκπειράσομαι· παῖσ ὢν ἐφοίτασ ἐσ τίνοσ διδασκάλου; ἐν ταῖσιν εὕστραισ κονδύλοισ ἡρμοττόμην. πῶσ εἶπασ; ὥσ μου χρησμὸσ ἅπτεται φρενῶν. εἰε͂ν. ἐν παιδοτρίβου δὲ τίνα πάλην ἐμάνθανεσ; κλέπτων ἐπιορκεῖν καὶ βλέπειν ἐναντίον· ὦ Φοῖβ’ Ἄπολλον Λύκιε τί ποτέ μ’ ἐργάσει; τέχνην δὲ τίνα ποτ’ εἶχεσ ἐξανδρούμενοσ; ἠλλαντοπώλουν καί τι καὶ βινεσκόμην. οἴμοι κακοδαίμων· οὐκέτ’ οὐδέν εἰμ’ ἐγώ. λεπτή τισ ἐλπίσ ἐστ’ ἐφ’ ἧσ ὀχούμεθα. καί μοι τοσοῦτον εἰπέ· πότερον ἐν ἀγορᾷ ἠλλαντοπώλεισ ἐτεὸν ἢ ’πὶ ταῖσ πύλαισ; ἐπὶ ταῖσ πύλαισιν, οὗ τὸ τάριχοσ ὤνιον. οἴμοι πέπρακται τοῦ θεοῦ τὸ θέσφατον. κυλίνδετ’ εἴσω τόνδε τὸν δυσδαίμονα. ὦ στέφανε χαίρων ἄπιθι, κεἴ σ’ ἄκων ἐγὼ λείπω· σὲ δ’ ἄλλοσ τισ λαβὼν κεκτήσεται, κλέπτησ μὲν οὐκ ἂν μᾶλλον, εὐτυχὴσ δ’ ἴσωσ. Ἑλλάνιε Ζεῦ σὸν τὸ νικητήριον. ὦ χαῖρε καλλίνικε καὶ μέμνησ’ ὅτι ἀνὴρ γεγένησαι δι’ ἐμέ· καί σ’ αἰτῶ βραχύ, ὅπωσ ἔσομαί σοι Φανὸσ ὑπογραφεὺσ δικῶν. ἐμοὶ δέ γ’ ὅ τι σοι τοὔνομ’ εἴπ’. Ἀγοράκριτοσ· ἐν τἀγορᾷ γὰρ κρινόμενοσ ἐβοσκόμην. Ἀγορακρίτῳ τοίνυν ἐμαυτὸν ἐπιτρέπω, καὶ τὸν Παφλαγόνα παραδίδωμι τουτονί. καὶ μὴν ἐγώ σ’ ὦ Δῆμε θεραπεύσω καλῶσ, ὥσθ’ ὁμολογεῖν σε μηδέν’ ἀνθρώπων ἐμοῦ ἰδεῖν ἀμείνω τῇ Κεχηναίων πόλει.

SEARCH

MENU NAVIGATION