Aristotle, Agon, pnigos

τὸ πνεῦμ’ ἔλαττον γίγνεται. φεύξει γραφὰσ . . . ἑκατονταλάντουσ τέτταρασ. σὺ δ’ ἀστρατείασ γ’ εἴκοσιν, κλοπῆσ δὲ πλεῖν ἢ χιλίασ. ἐκ τῶν ἀλιτηρίων σέ φημι γεγονέναι τῶν τῆσ θεοῦ. τὸν πάππον εἶναί φημί σου τῶν δορυφόρων ‐ ποίων; φράσον. τῶν Βυρσίνησ τῆσ Ἱππίου. κόβαλοσ εἶ. πανοῦργοσ εἶ. παῖ’ ἀνδρικῶσ. ἰοὺ ἰού, τύπτουσί μ’ οἱ ξυνωμόται. παῖ’ αὐτὸν ἀνδρειότατα, καὶ γάστριζε καὶ τοῖσ ἐντέροισ καὶ τοῖσ κόλοισ, χὤπωσ κολᾷ τὸν ἄνδρα.