Aristotle, Prologue

(아리스토텔레스, Prologue)

ἰατταταιὰξ τῶν κακῶν, ἰατταταῖ. κακῶσ Παφλαγόνα τὸν νεώνητον κακὸν αὐταῖσι βουλαῖσ ἀπολέσειαν οἱ θεοί. ἐξ οὗ γὰρ εἰσήρρησεν ἐσ τὴν οἰκίαν πληγὰσ ἀεὶ προστρίβεται τοῖσ οἰκέταισ. κάκιστα δῆθ’ οὗτόσ γε πρῶτοσ Παφλαγόνων αὐταῖσ διαβολαῖσ. ὦ κακόδαιμον πῶσ ἔχεισ; κακῶσ καθάπερ σύ. δεῦρο δὴ πρόσελθ’, ἵνα ξυναυλίαν κλαύσωμεν Οὐλύμπου νόμον. μυμῦ μυμῦ μυμῦ μυμῦ μυμῦ μυμῦ. τί κινυρόμεθ’ ἄλλωσ; οὐκ ἐχρῆν ζητεῖν τινα σωτηρίαν νῷν, ἀλλὰ μὴ κλάειν ἔτι; τίσ οὖν γένοιτ’ ἄν; λέγε σύ. σὺ μὲν οὖν μοι λέγε, ἵνα μὴ μάχωμαι. μὰ τὸν Ἀπόλλω ’γὼ μὲν οὔ. πῶσ ἂν σύ μοι λέξειασ ἁμὲ χρὴ λέγειν; ἀλλ’ εἰπὲ θαρρῶν, εἶτα κἀγὼ σοὶ φράσω. ἀλλ’ οὐκ ἔνι μοι τὸ θρέττε. πῶσ ἂν οὖν ποτε εἴποιμ’ ἂν αὐτὸ δῆτα κομψευριπικῶσ; μὴ ’μοί γε, μὴ ’μοί, μὴ διασκανδικίσῃσ· ἀλλ’ εὑρέ τιν’ ἀπόκινον ἀπὸ τοῦ δεσπότου. λέγε δὴ μόλωμεν ξυνεχὲσ ὡδὶ ξυλλαβών. καὶ δὴ λέγω μόλωμεν. ἐξόπισθε νῦν αὐτὸ φάθι τοῦ μόλωμεν. αὐτό. πάνυ καλῶσ. ὥσπερ δεφόμενοσ νῦν ἀτρέμα πρῶτον λέγε τὸ μόλωμεν, εἶτα δ’ αὐτό, κᾆτ’ ἐπάγων πυκνόν. μόλωμεν αὐτὸ μόλωμεν αὐτομολῶμεν. ἢν οὐχ ἡδύ; νὴ Δία· πλήν γε περὶ τῷ δέρματι δέδοικα τουτονὶ τὸν οἰωνόν. τί δαί; ὁτιὴ τὸ δέρμα δεφομένων ἀπέρχεται. κράτιστα τοίνυν τῶν παρόντων ἐστὶ νῷν, θεῶν ἰόντε προσπεσεῖν του πρὸσ βρέτασ. ποῖον βρέτασ ; ἐτεὸν ἡγεῖ γὰρ θεούσ; ἔγωγε. ποίῳ χρώμενοσ τεκμηρίῳ; ὁτιὴ θεοῖσιν ἐχθρόσ εἰμ’. οὐκ εἰκότωσ; εὖ προσβιβάζεισ μ’. ἀλλ’ ἑτέρᾳ πῃ σκεπτέον. βούλει τὸ πρᾶγμα τοῖσ θεαταῖσιν φράσω; οὐ χεῖρον· ἓν δ’ αὐτοὺσ παραιτησώμεθα, ἐπίδηλον ἡμῖν τοῖσ προσώποισιν ποιεῖν, ἢν τοῖσ ἔπεσι χαίρωσι καὶ τοῖσ πράγμασιν. λέγοιμ’ ἂν ἤδη.

νῷν γάρ ἐστι δεσπότησ ἄγροικοσ ὀργὴν κυαμοτρὼξ ἀκράχολοσ, Δῆμοσ πυκνίτησ, δύσκολον γερόντιον ὑπόκωφον. οὗτοσ τῇ προτέρᾳ νουμηνίᾳ ἐπρίατο δοῦλον, βυρσοδέψην Παφλαγόνα, πανουργότατον καὶ διαβολώτατόν τινα. οὗτοσ καταγνοὺσ τοῦ γέροντοσ τοὺσ τρόπουσ, ὁ βυρσοπαφλαγών, ὑποπεσὼν τὸν δεσπότην ᾔκαλλ’ ἐθώπευ’ ἐκολάκευ’ ἐξηπάτα κοσκυλματίοισ ἄκροισι τοιαυτὶ λέγων· ὦ Δῆμε λοῦσαι πρῶτον ἐκδικάσασ μίαν, ἐνθοῦ ῥόφησον ἔντραγ’ ἔχε τριώβολον. βούλει παραθῶ σοι δόρπον; εἶτ’ ἀναρπάσασ ὅ τι ἄν τισ ἡμῶν σκευάσῃ, τῷ δεσπότῃ Παφλαγὼν κεχάρισται τοῦτο. καὶ πρώην γ’ ἐμοῦ μᾶζαν μεμαχότοσ ἐν Πύλῳ Λακωνικήν, πανουργότατά πωσ περιδραμὼν ὑφαρπάσασ αὐτὸσ παρέθηκε τὴν ὑπ’ ἐμοῦ μεμαγμένην, ἡμᾶσ δ’ ἀπελαύνει κοὐκ ἐᾷ τὸν δεσπότην ἄλλον θεραπεύειν, ἀλλὰ βυρσίνην ἔχων δειπνοῦντοσ ἑστὼσ ἀποσοβεῖ τοὺσ ῥήτορασ. ᾄδει δὲ χρησμούσ· ὁ δὲ γέρων σιβυλλιᾷ. ὁ δ’ αὐτὸν ὡσ ὁρᾷ μεμακκοακότα, τέχνην πεποίηται. τοὺσ γὰρ ἔνδον ἄντικρυσ ψευδῆ διαβάλλει· κᾆτα μαστιγούμεθα ἡμεῖσ· Παφλαγὼν δὲ περιθέων τοὺσ οἰκέτασ αἰτεῖ ταράττει δωροδοκεῖ λέγων τάδε· ὁρᾶτε τὸν Ὕλαν δι’ ἐμὲ μαστιγούμενον; εἰ μή μ’ ἀναπείσετ’, ἀποθανεῖσθε τήμερον. ἡμεῖσ δὲ δίδομεν· εἰ δὲ μή, πατούμενοι ὑπὸ τοῦ γέροντοσ ὀκταπλάσιον χέζομεν. νῦν οὖν ἀνύσαντε φροντίσωμεν ὦγαθέ, ποίαν ὁδὸν νὼ τρεπτέον καὶ πρὸσ τίνα. κράτιστ’ ἐκείνην τὴν μόλωμεν ὦγαθέ. ἀλλ’ οὐχ οἱο͂́ν τε τὸν Παφλαγόν’ οὐδὲν λαθεῖν· ἐφορᾷ γὰρ οὗτοσ πάντ’. ἔχει γὰρ τὸ σκέλοσ τὸ μὲν ἐν Πύλῳ, τὸ δ’ ἓτερον ἐν τἠκκλησίᾳ. τοσόνδε δ’ αὐτοῦ βῆμα διαβεβηκότοσ ὁ πρωκτόσ ἐστιν αὐτόχρημ’ ἐν Χάοσιν, τὼ χεῖρ’ ἐν Αἰτωλοῖσ, ὁ νοῦσ δ’ ἐν Κλωπιδῶν. κράτιστον οὖν νῷν ἀποθανεῖν. ἀλλὰ σκόπει, ὅπωσ ἂν ἀποθάνοιμεν ἀνδρικώτατα. πῶσ δῆτα πῶσ γένοιτ’ ἂν ἀνδρικώτατα; βέλτιστον ἡμῖν αἷμα ταύρειον πιεῖν. ὁ Θεμιστοκλέουσ γὰρ θάνατοσ αἱρετώτεροσ. μὰ Δί’ ἀλλ’ ἄκρατον οἶνον ἀγαθοῦ δαίμονοσ.

ἴσωσ γὰρ ἂν χρηστόν τι βουλευσαίμεθα. ἰδού γ’ ἄκρατον. περὶ πότου γοῦν ἐστί σοι; πῶσ δ’ ἂν μεθύων χρηστόν τι βουλεύσαιτ’ ἀνήρ; ἄληθεσ οὗτοσ; κρουνοχυτρολήραιον εἶ. οἶνον σὺ τολμᾷσ εἰσ ἐπίνοιαν λοιδορεῖν; οἴνου γὰρ εὑρ́οισ ἄν τι πρακτικώτερον; ὁρᾷσ, ὅταν πίνωσιν ἄνθρωποι τότε πλουτοῦσι διαπράττουσι νικῶσιν δίκασ εὐδαιμονοῦσιν ὠφελοῦσι τοὺσ φίλουσ. ἀλλ’ ἐξένεγκέ μοι ταχέωσ οἴνου χοᾶ, τὸν νοῦν ἵν’ ἄρδω καὶ λέγω τι δεξιόν. οἴμοι τί ποθ’ ἡμᾶσ ἐργάσει τῷ σῷ πότῳ; ἀγάθ’· ἀλλ’ ἔνεγκ’· ἐγὼ δὲ κατακλινήσομαι. ἢν γὰρ μεθυσθῶ, πάντα ταυτὶ καταπάσω βουλευματίων καὶ γνωμιδίων καὶ νοιδίων. ὡσ εὐτυχῶσ ὅτι οὐκ ἐλήφθην ἔνδοθεν κλέπτων τὸν οἶνον. εἰπέ μοι Παφλαγὼν τί δρᾷ; ἐπίπαστα λείξασ δημιόπραθ’ ὁ βάσκανοσ ῥέγκει μεθύων ἐν ταῖσι βύρσαισ ὕπτιοσ. ἴθι νυν ἄκρατον ἐγκάναξόν μοι πολὺν σπονδήν. λαβὲ δὴ καὶ σπεῖσον ἀγαθοῦ δαίμονοσ. ἕλχ’ ἕλκε τὴν τοῦ δαίμονοσ τοῦ Πραμνίου. ὦ δαῖμον ἀγαθὲ σὸν τὸ βούλευμ’, οὐκ ἐμόν. εἴπ’, ἀντιβολῶ, τί ἔστι; τοὺσ χρησμοὺσ ταχὺ κλέψασ ἔνεγκε τοῦ Παφλαγόνοσ ἔνδοθεν, ἑώσ καθεύδει. ταῦτ’. ἀτὰρ τοῦ δαίμονοσ δέδοιχ’ ὅπωσ μὴ τεύξομαι κακοδαίμονοσ. φέρε νυν ἐγὼ μ’ αὐτῷ προσαγάγω τὸν χοᾶ. τὸν νοῦν ἵν’ ἄρδω καὶ λέγω τι δεξιόν. ὡσ μεγάλ’ ὁ Παφλαγὼν πέρδεται καὶ ῥέγκεται, ὥστ’ ἔλαθον αὐτὸν τὸν ἱερὸν χρησμὸν λαβών, ὅνπερ μάλιστ’ ἐφύλαττεν. ὦ σοφώτατε. φέρ’ αὐτὸν ἵν’ ἀναγνῶ· σὺ δ’ ἔγχεον πιεῖν ἀνύσασ τι. φέρ’ ἴδω τί ἄρ’ ἔνεστιν αὐτόθι. ὦ λόγια. δόσ μοι δὸσ τὸ ποτήριον ταχύ. ἰδού. τί φησ’ ὁ χρησμόσ; ἑτέραν ἔγχεον. ἐν τοῖσ λογίοισ ἔνεστιν ἑτέραν ἔγχεον; ὦ Βάκι. τί ἔστι; δὸσ τὸ ποτήριον ταχύ. πολλῷ γ’ ὁ Βάκισ ἐχρῆτο τῷ ποτηρίῳ. ὦ μιαρὲ Παφλαγὼν ταῦτ’ ἄρ’ ἐφυλάττου πάλαι, τὸν περὶ σεαυτοῦ χρησμὸν ὀρρωδῶν; τιή; ἐνταῦθ’ ἔνεστιν, αὐτὸσ ὡσ ἀπόλλυται. καὶ πῶσ; ὅπωσ; ὁ χρησμὸσ ἄντικρυσ λέγει ὡσ πρῶτα μὲν στυππειοπώλησ γίγνεται, ὃσ πρῶτοσ ἕξει τῆσ πόλεωσ τὰ πράγματα. εἷσ οὑτοσὶ πώλησ.

τί τοὐντεῦθεν; λέγε. μετὰ τοῦτον αὖθισ προβατοπώλησ δεύτεροσ. δύο τώδε πώλα. καὶ τί τόνδε χρὴ παθεῖν; κρατεῖν, ἑώσ ἕτεροσ ἀνὴρ βδελυρώτεροσ αὐτοῦ γένοιτο· μετὰ δὲ ταῦτ’ ἀπόλλυται. ἐπιγίγνεται γὰρ βυρσοπώλησ ὁ Παφλαγών, ἁρ́παξ κεκράκτησ Κυκλοβόρου φωνὴν ἔχων. τὸν προβατοπώλην ἦν ἄρ’ ἀπολέσθαι χρεὼν ὑπὸ βυρσοπώλου; νὴ Δί’. οἴμοι δείλαιοσ. πόθεν οὖν ἂν ἔτι γένοιτο πώλησ εἶσ μόνοσ; ἔτ’ ἐστὶν εἷσ ὑπερφυᾶ τέχνην ἔχων. εἴπ’, ἀντιβολῶ, τίσ ἐστιν; εἴπω; νὴ Δία. ἀλλαντοπώλησ ἔσθ’ ὁ τοῦτον ἐξολῶν. ἀλλαντοπώλησ; ὦ Πόσειδον τῆσ τέχνησ. φέρε ποῦ τὸν ἄνδρα τοῦτον ἐξευρήσομεν; ζητῶμεν αὐτόν. ἀλλ’ ὁδὶ προσέρχεται ὥσπερ κατὰ θεὸν εἰσ ἀγοράν. ὦ μακάριε ἀλλαντοπῶλα, δεῦρο δεῦρ’ ὦ φίλτατε ἀνάβαινε σωτὴρ τῇ πόλει καὶ νῷν φανείσ. τί ἔστι; τί με καλεῖτε; δεῦρ’ ἔλθ’, ἵνα πύθῃ ὡσ εὐτυχὴσ εἶ καὶ μεγάλωσ εὐδαιμονεῖσ. ἴθι δὴ κάθελ’ αὐτοῦ τοὐλεὸν καὶ τοῦ θεοῦ τὸν χρησμὸν ἀναδίδαξον αὐτὸν ὡσ ἔχει· ἐγὼ δ’ ἰὼν προσκέψομαι τὸν Παφλαγόνα. ἄγε δὴ σὺ κατάθου πρῶτα τὰ σκεύη χαμαί· ἔπειτα τὴν γῆν πρόσκυσον καὶ τοὺσ θεούσ. ἰδού· τί ἔστιν; ὦ μακάρι’ ὦ πλούσιε, ὦ νῦν μὲν οὐδεὶσ αὔριον δ’ ὑπέρμεγασ, ὦ τῶν Ἀθηνῶν ταγὲ τῶν εὐδαιμόνων. τί μ’ ὦγάθ’ οὐ πλύνειν ἐᾷσ τὰσ κοιλίασ πωλεῖν τε τοὺσ ἀλλᾶντασ, ἀλλὰ καταγελᾷσ; ὦ μῶρε ποίασ κοιλίασ; δευρὶ βλέπε. τὰσ στίχασ ὁρᾷσ τὰσ τῶνδε τῶν λαῶν; ὁρῶ. τούτων ἁπάντων αὐτὸσ ἀρχέλασ ἔσει, καὶ τῆσ ἀγορᾶσ καὶ τῶν λιμένων καὶ τῆσ πυκνόσ· βουλὴν πατήσεισ καὶ στρατηγοὺσ κλαστάσεισ, δήσεισ φυλάξεισ, ἐν πρυτανείῳ λαικάσει. ἐγώ; σὺ μέντοι· κοὐδέπω γε πάνθ’ ὁρᾷσ. ἀλλ’ ἐπανάβηθι κἀπὶ τοὐλεὸν τοδὶ καὶ κάτιδε τὰσ νήσουσ ἁπάσασ ἐν κύκλῳ. καθορῶ. τί δαί; τἀμπόρια καὶ τὰσ ὁλκάδασ; ἔγωγε. πῶσ οὖν οὐ μεγάλωσ εὐδαιμονεῖσ; ἔτι νῦν τὸν ὀφθαλμὸν παράβαλλ’ ἐσ Καρίαν τὸν δεξιόν, τὸν δ’ ἕτερον ἐσ Καρχηδόνα. εὐδαιμονήσω δ’ εἰ διαστραφήσομαι;

οὐκ ἀλλὰ διὰ σοῦ ταῦτα πάντα πέρναται. γίγνει γάρ, ὡσ ὁ χρησμὸσ οὑτοσὶ λέγει, ἀνὴρ μέγιστοσ. εἰπέ μοι καὶ πῶσ ἐγὼ ἀλλαντοπώλησ ὢν ἀνὴρ γενήσομαι; δι’ αὐτὸ γάρ τοι τοῦτο καὶ γίγνει μέγασ, ὁτιὴ πονηρὸσ κἀξ ἀγορᾶσ εἶ καὶ θρασύσ. οὐκ ἀξιῶ ’γὼ ’μαυτὸν ἰσχύειν μέγα. οἴμοι τί ποτ’ ἔσθ’ ὅτι σαυτὸν οὐ φῂσ ἄξιον; ξυνειδέναι τί μοι δοκεῖσ σαυτῷ καλόν. μῶν ἐκ καλῶν εἶ κἀγαθῶν; μὰ τοὺσ θεοὺσ εἰ μὴ ’κ πονηρῶν γ’. ὦ μακάριε τῆσ τύχησ ὅσον πέπονθασ ἀγαθὸν ἐσ τὰ πράγματα. ἀλλ’ ὦγάθ’ οὐδὲ μουσικὴν ἐπίσταμαι πλὴν γραμμάτων, καὶ ταῦτα μέντοι κακὰ κακῶσ. τουτὶ μόνον σ’ ἔβλαψεν, ὅτι καὶ κακὰ κακῶσ. ἡ δημαγωγία γὰρ οὐ πρὸσ μουσικοῦ ἔτ’ ἐστὶν ἀνδρὸσ οὐδὲ χρηστοῦ τοὺσ τρόπουσ, ἀλλ’ εἰσ ἀμαθῆ καὶ βδελυρόν. ἀλλὰ μὴ παρῇσ ἅ σοι διδόασ’ ἐν τοῖσ λογίοισιν οἱ θεοί. πῶσ δῆτά φησ’ ὁ χρησμόσ; εὖ νὴ τοὺσ θεοὺσ καὶ ποικίλωσ πωσ καὶ σοφῶσ ᾐνιγμένοσ· ἀλλ’ ὁπόταν μάρψῃ βυρσαίετοσ ἀγκυλοχήλησ γαμφηλῇσι δράκοντα κοάλεμον αἱματοπώτην, δὴ τότε Παφλαγόνων μὲν ἀπόλλυται ἡ σκοροδάλμη, κοιλιοπώλῃσιν δὲ θεὸσ μέγα κῦδοσ ὀπάζει, αἴ κεν μὴ πωλεῖν ἀλλᾶντασ μᾶλλον ἕλωνται. πῶσ οὖν πρὸσ ἐμὲ ταῦτ’ ἐστίν; ἀναδίδασκέ με. βυρσαίετοσ μὲν ὁ Παφλαγών ἐσθ’ οὑτοσί. τί δ’ ἀγκυλοχήλησ ἐστίν; αὐτό που λέγει, ὅτι ἀγκύλαισ ταῖσ χερσὶν ἁρπάζων φέρει. ὁ δράκων δὲ πρὸσ τί; τοῦτο περιφανέστατον. ὁ δράκων γάρ ἐστι μακρὸν ὅ τ’ ἀλλᾶσ αὖ μακρόν. εἶθ’ αἱματοπώτησ ἔσθ’ ὅ τ’ ἀλλᾶσ χὠ δράκων· τὸν οὖν δράκοντά φησι τὸν βυρσαίετον ἤδη κρατήσειν, αἴ κε μὴ θαλφθῇ λόγοισ. τὰ μὲν λόγι’ αἰκάλλει με· θαυμάζω δ’ ὅπωσ τὸν δῆμον οἱο͂́σ τ’ ἐπιτροπεύειν εἴμ’ ἐγώ. φαυλότατον ἔργον·

ταῦθ’ ἅπερ ποιεῖσ ποίει· τάραττε καὶ χόρδευ’ ὁμοῦ τὰ πράγματα ἅπαντα, καὶ τὸν δῆμον ἀεὶ προσποιοῦ ὑπογλυκαίνων ῥηματίοισ μαγειρικοῖσ. τὰ δ’ ἄλλα σοι πρόσεστι δημαγωγικά, φωνὴ μιαρά, γέγονασ κακῶσ, ἀγοραῖοσ εἶ· ἔχεισ ἅπαντα πρὸσ πολιτείαν ἃ δεῖ· χρησμοί τε συμβαίνουσι καὶ τὸ Πυθικόν. ἀλλὰ στεφανοῦ καὶ σπένδε τῷ Κοαλέμῳ· χὤπωσ ἀμυνεῖ τὸν ἄνδρα. καὶ τίσ ξύμμαχοσ γενήσεταί μοι; καὶ γὰρ οἵ τε πλούσιοι δεδίασιν αὐτὸν ὅ τε πένησ βδύλλει λεώσ. ἀλλ’ εἰσὶν ἱππῆσ ἄνδρεσ ἀγαθοὶ χίλιοι μισοῦντεσ αὐτόν, οἳ βοηθήσουσί σοι, καὶ τῶν πολιτῶν οἱ καλοί τε κἀγαθοί, καὶ τῶν θεατῶν ὅστισ ἐστὶ δεξιόσ, κἀγὼ μετ’ αὐτῶν χὠ θεὸσ ξυλλήψεται. καὶ μὴ δέδιθ’· οὐ γάρ ἐστιν ἐξῃκασμένοσ, ὑπὸ τοῦ δέουσ γὰρ αὐτὸν οὐδεὶσ ἤθελεν τῶν σκευοποιῶν εἰκάσαι. πάντωσ γε μὴν γνωσθήσεται· τὸ γὰρ θέατρον δεξιόν. οἴμοι κακοδαίμων ὁ Παφλαγὼν ἐξέρχεται. οὔτοι μὰ τοὺσ δώδεκα θεοὺσ χαιρήσετον, ὁτιὴ ’πὶ τῷ δήμῳ ξυνόμνυτον πάλαι. τουτὶ τί δρᾷ τὸ Χαλκιδικὸν ποτήριον; οὐκ ἔσθ’ ὅπωσ οὐ Χαλκιδέασ ἀφίστατον. ἀπολεῖσθον ἀποθανεῖσθον ὦ μιαρωτάτω. οὗτοσ τί φεύγεισ; οὐ μενεῖσ; ὦ γεννάδα ἀλλαντοπῶλα μὴ προδῷσ τὰ πράγματα.

SEARCH

MENU NAVIGATION