헬라어 텍스트

헬라어 텍스트

헬라어 문장 내 검색 Language

ὥστε πῶσ οὐκ εἰκὸσ ἅπαντασ μὲν ἀγάλλεσθαι τοῖσ ὑπάρχουσι, πάντασ δὲ ὡσ ὑπὲρ οἰκείων καὶ κοινῶν ἀγαθῶν οὕτω διανοεῖσθαι, στασιάζειν δὲ πρὸσ αὑτοὺσ μηδαμῶσ, περὶ ὧν γε οὐδεὶσ τῶν ἔξω στασιάζει τὸ μὴ οὐ τοῖσ πᾶσι κρατεῖν.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Περὶ ὁμονοίασ ταῖσ πόλεσιν 3:5)
εἰ γὰρ ἃ μηδὲ τοῖσ τυχοῦσι [μηδὲ τοῖσ φαυλοτάτοισ] ἐπιβάλλειν μηδ’ ἂν εἷσ φήσειε, ταῦθ’ οἱ προέχειν ἀξιοῦντεσ ἑαυτοῖσ ἡγήσονται προσήκειν, καὶ μὴ καθ’ ὅσον δύνανται φυλάξονται, πῶσ οὐ προσθήκην ἡ κατηγορία λαμβάνει, ἢ πῶσ οὐχ ἕτερον μέν ἐστιν ὃ βούλονται, ἕτερον δ’ ὃ κατασκευάζουσι;
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Περὶ ὁμονοίασ ταῖσ πόλεσιν 9:4)
ἀλλ’ ὑπὲρ μὲν πολέμων λέγουσιν ὡσ οὐ χρὴ καταλύεσθαι, ὑπὲρ στάσεωσ δ’ οὐδεὶσ πώποτε ἐκ τοῦ εὐθέοσ εἶπε τὸ μὴ δεῖν ὡσ τάχιστα παύεσθαι·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Περὶ ὁμονοίασ ταῖσ πόλεσιν 15:13)
ἡμῖν δ’ ὅσῳ καὶ διαφερόντωσ τῶν ἄλλων ὑπάρχει τιμᾶσθαι καὶ ὑπὸ τῶν βασιλέων καὶ ὑπὸ τῶν κατ’ ἐνιαυτὸν ἐπισκόπων ἀφικνουμένων ‐ ὅθεν γὰρ ἠρξάμην ἐνταῦθα καὶ λήξω ‐ πῶσ οὐ καὶ τὴν πρόνοιαν εἰκὸσ εἶναι πλείω τοῦ μή τι φαίνεσθαι ποιοῦντασ ὃ μὴ τούτοισ ἂν δόξειεν οὐ καλῶσ ἔχειν;
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Περὶ ὁμονοίασ ταῖσ πόλεσιν 22:3)
καὶ ἔγωγε εἰ μὴ λίαν παράδοξα ἐρεῖν ἔμελλον, ὑμᾶσ ἂν πρέσβεισ ἐκέλευσα πέμπειν πανταχοῖ τῆσ Ἑλλάδοσ, τοὺσ παραμυθησομένουσ ἑκάστουσ καὶ κελεύσοντασ μὴ κατοικτείρειν ὑμᾶσ, ὡσ οὐ πάτριον ὂν τῇ Ῥόδῳ καὶ ὑμῖν Ῥοδίοισ οὖσι θρηνεῖσθαι μᾶλλον ἢ ζηλοῦσθαι·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Ῥοδιακός 12:2)
ἀλλ’ εἰ μὴ περιπέμπειν ταύτην τὴν πρεσβείαν ἔνεστι μηδ’ ἐγχωρεῖ, πρὸσ ὑμᾶσ αὐτοὺσ χρὴ ταῦτα διαπρεσβεύσασθαι, ἵνα καὶ τὸ τρίτον ἀποδῶτε οἷσ ἀρτίωσ εἶπον δυοῖν, καὶ μὴ οὗ μάλιστα δεῖ μόνον ἐλλίπητε.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Ῥοδιακός 12:11)
οὐ γὰρ καὶ ἡ νῆσοσ ἔδυ κατὰ τῆσ θαλάττησ, ὥστε μὴ εἶναι Ῥοδίων τοῖσ λοιποῖσ οὗ στῶσι.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Ῥοδιακός 14:3)
πρῶτον μὲν οὖν ἐκεῖνο ἐνθυμήθητε ὅτι ὑπὲρ μὲν ἄλλου τινὸσ πράγματοσ οἱο͂́ν τέ ἐστι καὶ τοὺσ ἐναντίουσ λόγουσ διελθεῖν, ὑπὲρ δὲ τῆσ ὁμονοίασ οὐδεὶσ πώποτε ἠμφισβήτησε τὸ μὴ οὐ μέγιστον εἶναι τῶν ἀγαθῶν ταῖσ πόλεσιν.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Ῥοδίοισ περὶ ὁμονοίας 2:6)
οὐ μὴν ἀλλ’ ἔγωγε βουλοίμην ἂν ὥσπερ κἀνταῦθ’ ὑμῖν ἔχειν ἡγοῦμαι χαρίσασθαι τῷ τι καὶ πλεῖον ἂν εἰπεῖν ὧν οἱ πρὸ ἡμῶν τοῖσ ὁμοίοισ ἐγκεχειρηκότεσ, οὕτωσ καὶ ὑμᾶσ ὑμῖν αὐτοῖσ ἐθελῆσαι χαρίσασθαι καὶ μὴ μόνον τὸν χρόνον τοῦτον ὃν νῦν ἀκροᾶσθε τούτου τοῦ λόγου ταὐτὰ φρονῆσαι περὶ τῶν λεγομένων, [ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖσ μετὰ ταῦτα] ‐ πείσεσθε γὰρ σαφῶσ αὐτῷ, εὖ οἶδα ἐγὼ τὴν ὑμετέραν δεξιότητα καὶ φιληκοί̈αν ‐ ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν πρὸσ ὑμᾶσ αὐτοὺσ μιᾷ γνώμῃ τὸ λοιπὸν χρῆσθαι καὶ τὴν ἔργῳ πίστιν ὡσ ἥσθητε τῷ λόγῳ προσθεῖναι.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Ῥοδίοισ περὶ ὁμονοίας 3:3)
καίτοι πῶσ οὐκ ἄλογον αὐτὴν μὲν οὕτω τιμᾶν, ταύτῃ δ’ ἐπηρεάζοντασ μὴ θέλειν συνεῖναι, καὶ μοναρχίαν μὲν εἴ τισ κατασκευάζοιτο, πικρῶσ ἂν ἔχειν, ὃ δὲ τούτου τοσούτοισ ὅσοισ εἶπον δέδεικται χαλεπώτερον, τοῦτ’ αὔξειν ἑκόντασ, καὶ μηδ’ ἐκεῖνο δύνασθαι λογίσασθαι ὡσ οὐκ ἔστιν ὅπωσ, εἰ ταῦθ’ οὕτω πρόεισιν, οὐ κινδυνεύσετ’ ἀποστερηθῆναι τῆσ δοκούσησ ταύτησ ἐλευθερίασ·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Ῥοδίοισ περὶ ὁμονοίας 7:2)
εἰ γὰρ τοσούτων καὶ τηλικούτων κακῶν ἡ στάσισ αἰτία γίγνεται ὥστ’ ἀβίωτον νομίζειν εἰ μή τισ ὁπωσοῦν δίκην λήψεται, πῶσ οὐ φεύγειν κράτιστον ἀπ’ αὐτῆσ;
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Ῥοδίοισ περὶ ὁμονοίας 10:4)
ἡγοῦμαι δὲ τοσαῦτα ἐνεῖναι κακὰ τῇ στάσει ὥσθ’ ὑπὲρ μὲν ἄλλου τινὸσ εἴ τισ βούλοιτο ἀποτρέπειν, προσήκειν ὅσα βλάπτοι λέγειν, ὑπὲρ δὲ τούτου πᾶν τοὐναντίον λυσιτελεῖν σιωπᾶν μᾶλλον ἢ κινεῖν τὴν μνήμην ὧν ἕκαστοι πεπόνθασιν, ὅστισ μὴ τοὐναντίον οὗ βούλεται μέλλει ποιήσειν.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Ῥοδίοισ περὶ ὁμονοίας 11:5)
οἶμαι δεῖν ὅστισ μέλλει τὰ δέοντα ἐρεῖν, ἢ ψήφου κύριοσ ὀρθῶσ ἔσεσθαι, μὴ τοῦτο σκοπεῖν μηδὲ βασκαίνειν εἴ τινι τῶν πρότερον καὶ δόξαν ἐχόντων ἑτέρωσ εἰρῆσθαι περὶ τῶν αὐτῶν συμβέβηκεν, ἀλλ’ οὗ πανταχοῦ πλεῖστον εἰκόσ ἐστι λόγον εἶναι, τοῦτο κἀν τῷ παρόντι ζητεῖν, ὁποτέρωθι τἀληθὲσ, καὶ τοῦτο συμβούλεσθαι νικᾶν.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα περὶ ῥητορικῆς 1:1)
καὶ τοὺσ μὲν νόμουσ αὐτοὺσ, ἂν συμφέρῃ, κινεῖν, τοὺσ δὲ περὶ τῶν ἀεὶ μενόντων τῇ φύσει λόγουσ ἐπὶ τοῖσ πρώτοισ μὴ δέχεσθαι, ἀλλ’ ὥσπερ ὁρ́ουσ ἢ στήλασ τοὺσ προκατεσχηκότασ πρεσβεύειν, καὶ ταῦτα οὐ λύειν ὥσπερ ἐν τοῖσ νόμοισ τοὺσ προτέρουσ διὰ τῶν ἐναντίων δέον, ἀλλὰ τῆσ αὐτῆσ χώρασ καὶ ἑτέρουσ ἀξιοῦν αὐτοῖσ·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα περὶ ῥητορικῆς 2:3)
ὡσ ἔστιν οὐ λόγον σῶζον παρ’ ἧσ τὸ τοῖσ ἄλλοισ συναγορεύειν ἐστὶ, ταύτῃ τῶν παρ’ αὐτῆσ μὴ μεταδοῦναι, ἀλλὰ δυοῖν θάτερον, ἢ τοιοῦτον εἶναι δοκεῖν αὐτὴν οἱο͂ν Πλάτων βεβούληται, ἢ τοιοῦτόν γ’ εἶναι δοκεῖν ποιῆσαι.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα περὶ ῥητορικῆς 5:2)

SEARCH

MENU NAVIGATION