Ancient Greek Text

Ancient Greek Text

헬라어 문장 내 검색 Language

οὑτωσὶ γὰρ ἐγίγνετό που τὰ δεύτερα, ὥσ γέ μοι φαίνεται, οὐκοῦν εἰ μὲν καὶ τούτουσ, ὦ φίλε Καλλίκλεισ, κόλακάσ τινασ εἶναι λέγεισ καὶ τῶν πρὸσ ἡδονὴν δημηγορούντων, τίθει μοι καὶ κατὰ τούτων ταῦτ’ εἰρῆσθαι.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 184:2)
καινότατον δέ μοι δοκοῦσι τρόπον τὴν μεγαλοψυχίαν ὁρίζεσθαι, οὐκ εἰ μεγάλα δώσουσιν, ἀλλ’ εἰ μὴ μικρὰ λήψονται [ἤδη].
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 193:14)
εἰκότωσ δέ μοι δοκοῦσι κακῶσ ἅπαντασ λέγειν, πολὺ γὰρ τοῦ πράγματοσ αὐτοῖσ περίεστιν, οἵ γε κἂν μηδενὸσ ἀνθρώπων μέμνωνται, λέγουσιν ἃ λέγουσι κακῶσ·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 195:1)
ἀρχὴν δὲ οὐδ’ εἰδέναι μοι δοκοῦσιν οὐδ’ αὐτὸ τοὔνομα τῆσ φιλοσοφίασ ὅπωσ εἶχε τοῖσ Ἕλλησι καὶ ὅτι ἠδύνατο οὐδ’ ὅλωσ τῶν περὶ ταῦτ’ οὐδέν.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 195:11)
ἐπεὶ καὶ τὸν σοφιστὴν δοκεῖ μέν πωσ κακίζειν ἀεὶ, καὶ ὅ γε δὴ μάλιστα ἐπαναστὰσ τῷ ὀνόματι Πλάτων εἶναί μοι δοκεῖ.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 197:2)
οὐδὲ γὰρ τοὺσ Ἠλείουσ αὐτοὺσ ἔγωγε νομίζω καταλύειν τὸ τῶν Ὀλυμπίων οὐδὲ ἀτιμάζειν, ὅτι οὐ πάντασ ῥᾳδίωσ προσίενται τοὺσ τοιούτουσ ἀγωνιστὰσ, ἀλλὰ πρόκρισιν ἐστὶν οὐ ταυτὸν, ἀλλά μοι καὶ μειζόνωσ αὔξειν δοκοῦσι καὶ κοσμεῖν τὸν θεσμὸν τῷ τοσοῦτον ἅπασι παριστάναι τὸν φόβον καὶ τῷ τὰ πάντα ἀξιοῦν εἶναι τὰ παρὰ σφίσι κηρυκεύεσθαι τὰ μὲν ἀποδύντα τὴν ἀρχὴν ὀφθῆναι.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 198:7)
ἐπὶ φιλοσοφίᾳ γέ μοι καὶ αἰσχρὸν καὶ μετῆν ὥσπερ ἂν ἄλλῳ τῳ τοιούτῳ.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 199:1)
οἶμαι δὲ κἀγὼ συγγενέσθαι τῶν ἐπ’ ἐμαυτοῦ φιλοσοφησάντων τοῖσ ἀρίστοισ καὶ τελεωτάτοισ, καὶ οὐ πολλῶν ἡττᾶσθαι ταύτῃ θνητῶν, καὶ ἐν τροφέων μοίρᾳ γεγόνασί μοι.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 199:2)
συνέβη δέ μοι καὶ περὶ Δημοσθένη τοιοῦτον ἕτερον, φράσω δὲ καὶ πρὸσ σέ.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Καπίτωνα 1:8)
ἔτυχε γάρ μοι λόγοσ τισ πεποιημένοσ ἐκ τρίτων πρὸσ Λεπτίνην ἐξ ἀρχῆσ τοιᾶσδε·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Καπίτωνα 2:2)
καί μοι πειρωμένῳ τὸ αὐτὸ ἀεὶ συνέβαινε.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Καπίτωνα 2:5)
ἐὰν δ’ ἄρα, ἔφην, κρατῶ, τί μοι περιέσται;
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Καπίτωνα 2:14)
ἀλλ’ εἴτ’ ἐγὼ κατ’ ἐκεῖνον ἔφην τότε εἴτ’ ἐκεῖνοσ νῦν κατ’ ἐμὲ, οὐκ ἄν μοι δοκεῖ μέσοσ ἐγγενέσθαι οὐδὲ παρελθεῖν παρὰ τῷ ἑτέρῳ τὸν ἕτερον εὐνοίασ ἕνεκα καὶ τοῦ ταὐτὰ γιγνώσκειν περὶ τῶν ὅλων εἰε͂ν.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Καπίτωνα 3:5)
οὕτω πᾶσαν αἰδῶ καὶ τιμὴν ἀπεδώκαμεν αὐτῷ, ὥστε εἰ αὐτὸσ πρὸσ αὑτὸν ἔμελλεν ἀντερεῖν, οὐκ ἄν μοι δοκοίη μᾶλλον αὑτοῦ φείσασθαι.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Καπίτωνα 7:14)
καίτοι ἐβουλόμην ἂν ἐκεῖνον οὕτωσ ἀντειπεῖν μοι δεῦρο γενόμενον, ἀλλ’ ἴσωσ ἧττον ἂν τοῦ τοιούτου ἐμέλησεν αὐτῷ.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Καπίτωνα 8:6)

SEARCH

MENU NAVIGATION