Plutarch, Quaestiones Convivales, book 4, chapter 0 2:

φίλον δὲ δεῖ μὴ πικρῶσ μηδὲ σοφιστικῶσ ἀκούειν ἐκεῖνον τὸν ἀμετάπτωτον καὶ βέβαιον, ἀλλὰ κοινῶσ τὸν εὔνουν· ὥσπερ ᾤετο χρῆναι Δικαίαρχοσ εὔνουσ μὲν αὑτῷ παρασκευάζειν ἅπαντασ, φίλουσ δὲ ποιεῖσθαι τοὺσ ἀγαθούσ;