Sophocles, Philoctetes, choral, antistrophe 2

ὦ πταναὶ θῆραι χαροπῶν τ’ ἔθνη θηρῶν, οὓσ ὅδ’ ἔχει χῶροσ οὐρεσιβώτασ, μηκέτ’ ἀπ’ αὐλίων φυγᾷ πηδᾶτ’· οὐ γὰρ ἔχω χεροῖν τὰν πρόσθεν βελέων ἀλκάν, ὦ δύστανοσ ἐγὼ τανῦν, ἀλλ’ ἀνέδην, ὁ δὲ χῶροσ ἄρ’ οὐκέτι φοβητὸσ οὐκέθ’ ὑμῖν, ἑρ́πετε· νῦν καλὸν ἀντίφονον κορέσαι στόμα πρὸσ χάριν ἐμᾶσ σαρκὸσ αἰόλασ· ἀπὸ γὰρ βίον αὐτίκα λείψω. πόθεν γὰρ ἔσται βιοτά; τίσ ὧδ’ ἐν αὔραισ τρέφεται, μηκέτι μηδενὸσ κρατύνων ὅσα πέμπει βιόδωροσ αἰᾶ;