Sophocles, Philoctetes, choral, strophe 1

ὦ κοίλασ πέτρασ γύαλον θερμὸν καὶ παγετῶδεσ, ὥσ σ’ οὐκ ἔμελλον ἄρ’, ὦ τάλασ, λείψειν οὐδέποτ’, ἀλλά μοι καὶ θνῄσκοντι συνείσει. ὤμοι μοί μοι. ὦ πληρέστατον αὔλιον λύπασ τᾶσ ἀπ’ ἐμοῦ τάλαν, τίπτ’ αὖ μοι τὸ κατ’ ἆμαρ ἔσται; τοῦ ποτε τεύξομαι σιτονόμου μέλεοσ πόθεν ἐλπίδοσ; πέλειαι δ’ ἄνω πτωκάδεσ ὀξυτόνου διὰ πνεύματοσ ἐλῶσιν· οὐκέτ’ ἴσχω.