Sophocles, Oedipus Tyrannus, choral, strophe 2

(소포클레스, 오이디푸스 튀란노스, choral, strophe 2)

Ἀπόλλων τάδ’ ἦν, Ἀπόλλων, φίλοι, ὁ κακὰ κακὰ τελῶν ἐμὰ τάδ’ ἐμὰ πάθεα. ἔπαισε δ’ αὐτόχειρ νιν οὔτισ, ἀλλ’ ἐγὼ τλάμων. τί γὰρ ἔδει μ’ ὁρᾶν, ὅτῳ γ’ ὁρῶντι μηδὲν ἦν ἰδεῖν γλυκύ; ἦν τᾷδ’ ὅπωσπερ καὶ σύ φῄσ. τί δῆτ’ ἐμοὶ βλεπτὸν ἢ στερκτὸν ἢ προσήγορον ἔτ’ ἔστ’ ἀκούειν ἡδονᾷ φίλοι; ἀπάγετ’ ἐκτόπιον ὅ τι τάχιστά με, ἀπάγετ’, ὦ φίλοι, τὸν μέγ’ ὀλέθριον τὸν καταρατότατον, ἔτι δὲ καὶ θεοῖσ ἐχθρότατον βροτῶν. δείλαιε τοῦ νοῦ τῆσ τε συμφορᾶσ ἴσον, ὡσ σ’ ἠθέλησα μηδέ γ’ ἂν γνῶναί ποτε.

SEARCH

MENU NAVIGATION