Sophocles, Antigone, episode 4:

τί δῆτα μέλλεισ; ὡσ ἐμοὶ τῶν σῶν λόγων ἀρεστὸν οὐδὲν μηδ’ ἀρεσθείη ποτέ· οὕτω δὲ καὶ σοὶ τἄμ’ ἀφανδάνοντ’ ἔφυ. καίτοι πόθεν κλέοσ γ’ ἂν εὐκλεέστερον κατέσχον ἢ τὸν αὐτάδελφον ἐν τάφῳ τιθεῖσα; τούτοισ τοῦτο πᾶσιν ἁνδάνειν λέγοιτ’ ἄν, εἰ μὴ γλῶσσαν ἐγκλῄοι φόβοσ. ἀλλ’ ἡ τυραννὶσ πολλά τ’ ἄλλ’ εὐδαιμονεῖ κἄξεστιν αὐτῇ δρᾶν λέγειν θ’ ἃ βούλεται. σὺ τοῦτο μούνη τῶνδε Καδμείων ὁρᾷσ. ὁρῶσι χοὖτοι, σοὶ δ’ ὑπίλλουσιν στόμα. σὺ δ’ οὐκ ἐπαιδεῖ, τῶνδε χωρὶσ εἰ φρονεῖσ; οὐδὲν γὰρ αἰσχρὸν τοὺσ ὁμοσπλάγχνουσ σέβειν. οὔκουν ὅμαιμοσ χὠ καταντίον θανών; ὅμαιμοσ ἐκ μιᾶσ τε καὶ ταὐτοῦ πατρόσ. πῶσ δῆτ’ ἐκείνῳ δυσσεβῆ τιμᾷσ χάριν; οὐ μαρτυρήσει ταῦθ’ ὁ κατθανὼν νέκυσ. εἴ τοί σφε τιμᾷσ ἐξ ἴσου τῷ δυσσεβεῖ. οὐ γάρ τι δοῦλοσ, ἀλλ’ ἀδελφὸσ ὤλετο. πορθῶν δὲ τήνδε γῆν· ὁ δ’ ἀντιστὰσ ὕπερ. ὁμῶσ ὅ γ’ Αἵδησ τοὺσ νόμουσ τούτουσ ποθεῖ. ἀλλ’ οὐχ ὁ χρηστὸσ τῷ κακῷ λαχεῖν ἴσοσ. τίσ οἶδεν εἰ κάτωθεν εὐαγῆ τάδε; οὔτοι ποθ’ οὑχθρόσ, οὐδ’ ὅταν θάνῃ, φίλοσ. οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν. κάτω νυν ἐλθοῦσ’, εἰ φιλητέον, φίλει κείνουσ· ἐμοῦ δὲ ζῶντοσ οὐκ ἄρξει γυνή.