Plutarch, De genio Socratis, section 1

(플루타르코스, De genio Socratis, section 1)

Απχιδαμοσ. μέμνημαί περὶ τῶν θεωμένων τοὺσ γεγραμμένουσ πίνακασ λόγον οὐ φαῦλον ἀκούσασ ἐν εἰκόνι λελεγμένον.

ἔφη γὰρ ἐοικέναι τοὺσ μὲν ἰδιώτασ καὶ ἀτέχνουσ θεατὰσ ὄχλον ὁμσῦ πολὺν ἀσπαζομένοισ, τοὺσ δὲ κομψοὺσ καὶ φιλοτέχνουσ καθ’ ἕκαστον ἰδίᾳ τῶν ἐντυγχανόντων προσαγορεύουσι.

τοῖσ μὲν γὰρ οὐκ ἀκριβὴσ ἀλλὰ τύπῳ τινὶ γίγνεται μόνον ἡ τῶν ἀποτελεσμάτων σύνοψισ, τοὺσ δὲ τῇ κρίσει κατὰ μέροσ τὸ ἔργον διαλαμβάνοντασ οὐδὲν ἀθέατον οὐδ’ ἀπροσφώνητον ἐκφεύγει τῶν καλῶσ ἢ τοὐναντίον γεγονότων. ὁμοίωσ τῷ μὲν ἀργοτέρῳ τὴν διάνοιαν ἐξαρκεῖν πρὸσ ἱστορίαν, εἰ τὸ κεφάλαιον αὐτὸ καὶ τὸ πέρασ πύθοιτο τοῦ πράγματοσ·

ἀγῶνασ ἀρετῆσ πρὸσ τὰ συντυγχάνοντα καὶ τόλμασ ἔμφρονασ παρὰ τὰ δεινὰ καθορῶντα καιρῷ καὶ πάθει μεμιγμένου λογισμοῦ.

τῶν θεατῶν καὶ ἡμᾶσ ὑπολαμβάνων εἶναι δίελθέ τε τὴν πρᾶξιν ἡμῖν ἀπ’ ἀρχῆσ ὡσ ἐπράχθη καὶ τοὺσ λόγουσ οὓσ εἰκὸσ γενέσθαι σοῦ παρόντοσ, ὡσ ἐμοῦ μηδ’ ἂν εἰσ Θήβασ ἐπὶ τούτῳ κατοκνήσαντοσ ἐλθεῖν, εἰ μὴ καὶ νῦν Ἀθηναίοισ πέρα τοῦ δέοντοσ ἐδόκουν βοιωτιάζειν.

καφεισιασ.

ἀντιτείνειν καὶ ἀγροικίζεσθαι πρὸσ εὐγνώμονα καὶ φιλέταιρον, δόξειεν ἂν ἐγείρειν τὸ κατὰ Βοιωτῶν ἀρχαῖον εἰσ μισολογίαν ὄνειδοσ ἤδη μαραινόμενον παρὰ Σωκράτη τὸν ὑμέτερον·

ἡμεῖσ δὲ παρὰ Λῦσιν τὸν ἱερὸν σπουδάζοντεσ οὕτω διεφάνημεν.

ἀλλ’ ὁρ́α τοὺσ παρόντασ, εἰ πρὸσ ἀκρόασιν ἅμα πράξεων καὶ λόγων τοσούτων εὐκαίρωσ ἔχουσιν· οὐ γὰρ βραχὺ μῆκόσ ἐστι τῆσ διηγήσεωσ, ἐπεὶ σὺ καὶ τοὺσ λόγουσ προσπεριβαλέσθαι κελεύεισ. ἀρχιδ.

ἀγνοεῖσ, ὦ Καφεισία, τοὺσ ἄνδρασ. ἦ μὴν ἄξιον εἰδέναι, πατέρων ὄντασ ἀγαθῶν καὶ πρὸσ ὑμᾶσ οἰκείωσ ἐχόντων. Θρασυβούλου, Λυσιθείδησ ὁδὶ δὲ Τιμόθεοσ, Κόνωνοσ υἱόσ·

οὗτοι δ’ Ἀρχίνου παῖδεσ·

οἱ δ’ ἄλλοι τῆσ ἑταιρίασ τῆσ ἡμετέρασ πάντεσ· ὥστε σοι θέατρον εὔνουν καὶ οἰκεῖον ἔχειν τὴν διήγησιν. καφ. εὖ λέγεισ, ἀλλὰ τίσ ἂν ὑμῖν μέτριοσ ἀρχὴ γένοιτο τῆσ διηγήσεωσ πρὸσ ἃσ ἴστε πράξεισ; ἀρχιδ. ἡμεῖσ, ὦ Καφεισία, σχεδὸν ὡσ εἶχον αἱ Θῆβαι πρὸ τῆσ καθόδου τῶν φυγάδων ἐπιστάμεθα. Καδμείαν τοὺσ μὲν ἐξέβαλον τῶν πολιτῶν τοὺσ δὲ φόβῳ κατεῖργον ἄρχοντεσ αὐτοὶ παρανόμωσ καὶ βιαίωσ, ἔγνωμεν ἐνταῦθα τῶν περὶ Μέλωνα καὶ Πελοπίδαν, ὡσ οἶσθα, ἰδιόξενοι γενόμενοι καὶ παρ’ ὃν χρόνον ἔφευγον ἀεὶ συνδιατρίβοντεσ αὐτοῖσ·

ὥστε σοι λείπεται τὰ περὶ τὴν κάθοδον αὐτὴν τῶν φίλων καὶ τὴν ἅλωσιν τῶν τυράννων διηγεῖσθαι.

SEARCH

MENU NAVIGATION