Plato, Laws, book 8 47:

τίν’ αὖ νῦν, ὦ ξένε, λόγον λέγομεν; οὐ γάρ πω μανθάνομεν. εἰκότωσ γε· ἀλλὰ δὴ πειράσομαι ἐγὼ φράζειν ὑμῖν ἔτι σαφέστερον. ὡσ γὰρ εἰσ παιδείαν ἦλθον τῷ λόγῳ, εἶδον νέουσ τε καὶ νέασ ὁμιλοῦντασ φιλοφρόνωσ ἀλλήλοισ· εἰσῆλθεν δή με, οἱο͂ν εἰκόσ, φοβηθῆναι, συννοήσαντα τί τισ χρήσεται τῇ τοιαύτῃ πόλει ἐν ᾗ δὴ νέοι μὲν νέαι τε εὐτρεφεῖσ εἰσί, πόνων δὲ σφοδρῶν καὶ ἀνελευθέρων, οἳ μάλιστα ὕβριν σβεννύασιν, ἀργοί, θυσίαι δὲ καὶ ἑορταὶ καὶ χοροὶ πᾶσιν μέλουσιν διὰ βίου.