Plato, Laws, book 7 215:

οὐ γὰρ ἄρρητά φαμεν εἶναι, λέγοντέσ τε αὐτά, ὡσ νόμουσ οἰέσθαι τιθεμένουσ εἶναι πολλῆσ ἀνοίασ γέμειν. γεγραμμένων δὴ ταύτῃ τῶν νόμων τε καὶ ὅλησ τῆσ πολιτείασ, οὐ τέλεοσ ὁ τοῦ διαφέροντοσ πολίτου πρὸσ ἀρετὴν γίγνεται ἔπαινοσ, ὅταν αὐτόν τισ φῇ τὸν ὑπηρετήσαντα τοῖσ νόμοισ ἄριστα καὶ πειθόμενον μάλιστα, τοῦτον εἶναι τὸν ἀγαθόν· τελεώτερον δὲ ὧδε εἰρημένον, ὡσ ἄρα ὃσ ἂν τοῖσ τοῦ νομοθέτου νομοθετοῦντόσ τε καὶ ἐπαινοῦντοσ καὶ ψέγοντοσ πειθόμενοσ γράμμασιν διεξέλθῃ τὸν βίον ἄκρατον.