ἥκει δὴ πάλιν ὁ λόγοσ εἰσ ταὐτόν, καὶ ὁ λέγων ἐγὼ νῦν λέγω πάλιν ἅπερ τότε, εἰ μὲν βούλεσθε, ὡσ παίζων, εἰ δ’, ὡσ σπουδάζων, ὅτι δή φημι εὐχῇ χρῆσθαι σφαλερὸν εἶναι νοῦν μὴ κεκτημένον, ἀλλὰ τἀναντία ταῖσ βουλήσεσίν οἱ γίγνεσθαι.
