ὅταν δὲ ὁρίσασα, εἴτε βραδύτερον εἴτε καὶ ὀξύτερον ἐπᾴξασα, τὸ αὐτὸ ἤδη φῇ καὶ μὴ διστάζῃ, δόξαν ταύτην τίθεμεν αὐτῆσ. ὥστ’ ἔγωγε τὸ δοξάζειν λέγειν καλῶ καὶ τὴν δόξαν λόγον εἰρημένον, οὐ μέντοι πρὸσ ἄλλον οὐδὲ φωνῇ, ἀλλὰ σιγῇ πρὸσ αὑτόν· σὺ δὲ τί; κἀγώ. ὅταν ἄρα τισ τὸ ἕτερον ἕτερον δοξάζῃ, καὶ φησίν, ὡσ ἐοίκε, τὸ ἕτερον ἕτερον εἶναι πρὸσ ἑαυτόν.
