Lucian, Judicium vocalium, (no name) 10:

τὸ δὲ Ταῦ τοῦτο σκοπῶμεν ὡσ φύσει βίαιον καὶ πρὸσ τὰ λοιπά. ὅτι δὲ οὐδὲ τῶν ἄλλων ἀπέσχετο γραμμάτων, ἀλλὰ καὶ τὸ Δέλτα καὶ τὸ Θῆτα καὶ τὸ Ζῆτα, μικροῦ δεῖν πάντα ἠδίκησε τὰ στοιχεῖα, αὐτά μοι κάλει τὰ ἀδικηθέντα γράμματα. ἀκούετε, Φωνήεντα δικασταί, τοῦ μὲν Δέλτα λέγοντοσ· ἀφείλετὸ μου τὴν ἐνδελέχειαν, ἐντελέχειαν ἀξιοῦν λέγεσθαι παρὰ πάντασ τοὺσ νόμουσ· τοῦ Θῆτα δακρύοντοσ ^ καὶ τῆσ κεφαλῆσ τὰσ τρίχασ τίλλοντοσ ἐπὶ τῷ καὶ τῆσ κολοκύνθησ ἐστερῆσθαι· τοῦ Ζῆτα, τὸ συρίζειν καὶ σαλπίζειν, ὡσ μηκέτ’ αὐτῷ ἐξεῖναι μηδὲ γρύζειν. τίσ ἂν τούτων ἀνάσχοιτο; ἢ τίσ ἐξαρκέσειε δίκη πρὸσ τὸ πονηρότατον τουτὶ Ταῦ;