Hyperides, Speeches, [Ἐπιτάφιοσ]

(히페레이데스, Speeches, [Ἐπιτάφιοσ])

τῶν μὲν λόγων τ[ῶν μελ]λόντων ῥηθήσεσ[θαι ἐπὶ] τῷδε τῷ τάφῳ [περί τε] Λεωσθένουσ τοῦ στ[ρατη]γοῦ καὶ περὶ τῶν ἄ[λλων] τῶν μετ’ ἐκείνου [τετελ]ευτηκότων ἐν τ[ῷ πολ]έμῳ, ὡσ ἦσαν ἄν[δρεσ ἀ]γαθοί, μά[ρτυσ αὐτὸσ ὁ χ]ρόνοσ ὁ σωι τὰσ πρ[άξεισ]σ ἀνθρω[π][ν] πω κα[ἑ]ώρακε ωρ[ἐν τῷ π]αντὶ αἰῶ[νι][γ]εγενη[οὔτε] ἄνδρασ [ἀμείνουσ τῶν] τετελευτ[ηκότων] οὔτε πρ[άξεισ μεγαλ]οπρεπεστ[έρασ. διὸ] καὶ μάλιστα [νῦν φοβοῦ]μαι, μή μοι συμ[βῇ τὸν λ]όγον ἐλάττ[ω φαίν]εσθαι τῶν ἔρ[γων] τῶν γεγενη[μέ]νων.

πλὴν κατ’ [ἐκεῖ]νό γε πάλιν θα[ρρῶ ὅ]τι τὰ ὑπ’ ἐμοῦ <ἐ>κ[λει]πόμενα ὑμεῖσ οἱ ἀκούοντεσ προσθήσετε· οὐ γὰρ ἐ<ν> τοῖσ τυχοῦσιν οἱ λόγοι ῥηθήσονται, ἀλλ’ ἐν αὐτοῖσ τοῖσ μάρτυσι τῶν <ἐκ>είνοι[σ π]επραγμένων. ἄξιον δέ [ἐσ]τιν ἐπαινεῖν <τ>ὴν μὲν [πό]λιν ἡμῶν <τ>ῆσ προαιρέ[σεω]σ ἕνεκεν, τὸ προε[λέσθ]αι ὅμοια καὶ ἔτι σε[μνό]τερα καὶ καλλίω τῶν [πρότ]ερον αὐτῇ πεπρα[γμέ]νων, τοὺσ δὲ τετε[λευ]τηκότασ τῆσ ἀνδρείασ τῆσ ἐν τῷ πολέμῳ, τὸ μὴ καταισχῦναι τὰσ τῶν προγόνων ἀρετάσ, τὸν δὲ στρατηγὸν Λεωσθένη διὰ ἀμφότερα·

τῆσ τε γὰρ προαιρέσεωσ εἰσηγητὴσ τῇ πόλει ἐγένετο, καὶ τῆσ στρατείασ ἡγεμὼν τοῖσ πολίταισ κατέστη. περὶ μὲν οὖν τῆσ πόλεωσ διεξιέναι τὸ καθ’ ἕκαστον ὧν πρό[τε]ρον πᾶσαν τὴν Ἑλλά[δα] <εὐεργέτηκεν> οὔτε ὁ χρόνοσ ὁ παρὼν ἱκανόσ, οὔτε ὁ και[ρὸσ] ἁρμόττων τῷ μα[κρ]ολογεῖν, οὔτε ῥᾴδι[ον] ἕνα ὄντα τοσαύ[τασ] καὶ τηλικαύτασ πρά[ξεισ] [ἐπ]ελθεῖν καὶ μνη[μο]νεῦσαι·

ἐπὶ κεφαλαί[ου δ]ὲ οὐκ ὀκνήσω εἰπεῖν [περ]ὶ αὐτῆσ. ὥσπερ [γὰρ] ὁ ἥλιοσ πᾶσαν τὴν οἰκουμ[ένη]ν ἐπέρχεται, τὰ[σ μὲν] ὡρ́ασ διακρίνων [εἰσ τὸ π]ρέπον καὶ καλῶ[σ πάντα καθ]ιστάσ, τοῖσ δὲ σ[ώφροσι καὶ ἐπ]ιεικέσι τ[ῶν ἀνθρώπ]ων ἐπιμ[ελούμενοσ κ]αὶ γεν[έσεωσ καὶ τροφῆ]σ καὶ [καρπ]ῶν κ[αὶ τῶν ἄ]λλων ἁ[πά]ντων τῶν εἰσ τὸν β[ίο]ν χρησίμων, οὕτωσ καὶ ἡ πόλισ ἡμῶν διατελε[ῖ το]ὺσ μὲν κακοὺσ κολάζο[υσα, τοῖσ] δὲ δικαίοισ β[οηθοῦσα], τὸ δὲ ἴσον ἀν[τὶ τῆσ ἀδι]κίασ ἅπασιν [ἀπονέμουσα, τ]οῖσ δὲ ἰδί[οισ κινδύνοισ κα]ὶ δαπάναι[σ κοινὴν ἄδει]αν τοῖσ Ἕλλη[σιν παρασκευ]άζουσα.

[περὶ μὲν οὖ]ν τῶν κοινῶ[ν ἔργων τῆσ πόλ]εωσ ὥσπερ [προεῖπον φρά]σαι <παρ>αλείψω, πε[ρὶ δὲ Λεωσθέν]ουσ καὶ τῶν ἄ[λλων τοὺσ λόγ]ουσ ποιήσομ[αι.

νῦ]ν δὲ πόθεν ἄρξωμα[ι λέγων], ἢ τίνοσ πρῶτον μνησθῶ; πότερα περὶ τοῦ γένουσ αὐτῶν ἑκάστου διεξέλθω; ἀλλ’ εὐήθεσ εἶναι ὑπολαμβάνω·

τὸ<ν> μὲν <γὰρ> ἄλλουσ τινὰσ ἀνθρώπουσ ἐγκωμιάζοντα, οἳ πολλαχόθεν εἰσ μίαν πόλιν συνεληλυθότεσ οἰκοῦσι γένοσ ἴδιον ἕκαστοσ συνεισενεγκάμενοσ, τοῦτον μὲν δεῖ κατ’ ἄνδρα γενεαλογεῖν ἕκαστον· περὶ δὲ Ἀθηναίων ἀνδρῶν τοὺ<σ> λόγου<σ> ποιούμενον, οἷσ ἡ κοινὴ γένεσισ α[ὐτόχ]θοσιν οὖσιν ἀνυπέρβλητ[ον] τὴν εὐγένειαν ἔχει, περίεργον ἡγοῦμαι εἶναι ἰδίᾳ [τὰ] γένη ἐγκωμιάζειν. ἀλλὰ [πε]ρὶ τῆσ παιδείασ αὐτῶν ἐπι[μνη]σθῶ, καὶ ὡσ ἐν πολλῇ σ[ωφρο]σύνῃ παῖδεσ ὄντ[εσ ἐτρά]φησαν καὶ ἐπαιδε[ύθησαν] ὅπερ εἰώθασίν [τινεσ ποι]εῖν;

ἀλλ’ οἶμαι π[άντασ] εἰδέναι ὅτι τούτο[υ ἕνεκα] τοὺ<σ> παῖδασ παιδεύο[μεν], ἵνα ἄνδρεσ ἀγαθοὶ γ[ένων]ται· τοὺσ δὲ γεγενημ[ένουσ] ἐν τῷ πολέμῳ ἄνδρ[ασ] ὑπερβάλλοντασ τῇ ἀ[ρετῇ], πρόδηλόν ἐστιν ὅτι πα[ῖδεσ] ὄντεσ καλῶσ ἐπαιδε[ύθη]σαν. ἁπλούστατον ο[ὖν ἡ]γοῦμαι εἶναι τὴν ἐν τῷ πολέμῳ διεξελθεῖν ἀρετήν, καὶ ὡσ πολλῶν ἀγαθῶν αἴτιοι γεγένη<ν>ται τῇ πατρίδι καὶ τοῖσ ἄλλοισ Ἕλλησιν.

ἄρξομαι δὲ πρῶτον ἀπὸ τοῦ στρατηγοῦ· καὶ γὰρ δίκαιον. Λεωσθένησ γὰρ ὁρῶν τὴν Ἑλλάδα πᾶσαν τεταπεινωμένην καὶ ἐπτη[χυ]ῖαν, κατεφθαρμένην ὑπὸ [τῶν] δωροδοκούντων παρὰ Φι[λίπ]που καὶ Ἀλεξάνδρου κατὰ [τῶν] πατρίδων τῶν αὑτῶν, [καὶ τ]ὴν μὲν πόλιν ἡμῶν [δεομέ]νην ἀνδρόσ, τὴν δ’ Ἑλλά[δα πᾶ]σαν πόλεωσ, ἥτισ προστῆ[ναι δυν]ήσεται τῆσ ἡγεμονίασ, [ἐπέδ]ωκεν ἑαυτὸν μὲν τῇ [πατρί]δι, τὴν δὲ πόλιν τοῖσ Ἕλλη[σιν] εἰσ τὴν ἐλευθερίαν·

καὶ ξενικὴν μὲν δύναμιν <συ>στησάμενοσ, τῆσ δὲ πολιτικῆσ ἡγεμὼν καταστάσ, τοὺσ πρώτουσ ἀντιταξαμένουσ τῇ τῶν Ἑλλήνων ἐλευθερίᾳ Βοιωτοὺσ καὶ Μακεδόνασ καὶ Εὐβοέασ καὶ τοὺσ ἄλλουσ συμμάχουσ αὐτῶν ἐνίκησε μαχόμενοσ ἐν τῇ Βοιωτίᾳ.

ἐντεῦθεν δ’ ἐλθὼν εἰσ Πύλασ καὶ καταλαβὼν τὰσ [πα]ρόδουσ, δι’ ὧν καὶ πρότερον ἐ[πὶ τ]οὺσ Ἕλληνασ οἱ βάρβαροι ἐ[πο]ρεύθησαν, τῆσ μὲν ἐπὶ [τὴν] Ἑλλάδα πορείασ Ἀντίπατρον ἐκώλυσεν, αὐτὸν δὲ [κα]ταλαβὼν ἐν τοῖσ τόποισ τού[τοι]σ καὶ μάχῃ νικήσασ, ἐπολι[όρ]κει κατακλείσασ εἰσ Λαμίαν.

Θετταλοὺσ δὲ καὶ Φωκέασ καὶ [Αἰ]τωλοὺσ καὶ τοὺσ ἄλλουσ ἅπαντασ τοὺσ ἐν τῷ τόπῳ συμμάχουσ ἐποιήσατο, καὶ ὧν Φίλιπποσ καὶ Ἀλέξανδροσ ἀκόντων ἡγούμενοι ἐσεμνύνοντο, τούτων Λεωσθένησ ἑκόντων τὴν ἡγεμονίαν ἔλαβεν.

συνέβη δ’ αὐτῷ τῶν μὲν πραγμάτων ὧν προείλετο κρατῆσαι, τῆσ δὲ εἱ[μαρ]μένησ οὐκ ἦν περιγενέ[σθαι. ] δίκαιον δ’ ἐστὶν μὴ μ[όνον] ὧν ἔπραξεν Λεωσθέν[ην ἀε]ὶ χάριν ἔχειν αὐτῷ πρ[ώτῳ, ἀ]λλὰ καὶ τῆσ ὕστερον [γενομέν]ησ μάχησ μετὰ τ[ὸν ἐκείνο]υ θάνατον, καὶ τῶν [ἄλλων ἀγ]αθῶν τῶν ἐν τῇ σ[τρατείᾳ τ]αύτῃ συμβάντων [τοῖσ Ἕλ]λησιν· ἐπὶ γὰρ τοῖσ ὑπὸ [Λε]ωσθένουσ <τε>θεῖσιν θεμελίοισ οἰκοδομοῦσιν οἱ νῦν τὰσ ὕστερον πράξεισ.

καὶ μηδεὶσ ὑπολάβῃ με τῶν ἄλλων πολιτῶν [μη]δένα λόγον ποιεῖσθαι, [ἀλλὰ] Λεωσθένη μόν<ον> ἐγκω[μιάζ]ειν.

συμβαίνει γὰρ [τὸν Λε]ωσθένουσ ἔπαινον [ἐπὶ ταῖ]σ μάχαισ ἐγκώμιον [τῶν ἄλ]λων πολιτῶν εἶναι· το[ῦ μὲν] γὰρ βουλεύεσθαι καλ[ῶσ ὁ στρα]τηγὸσ αἴτιοσ, τοῦ δὲ νι[κᾶν μαχ]ομένουσ οἱ κινδυν[εύειν ἐθ]έλοντεσ τοῖσ σώμασ[ιν· ὥστ]ε ὅταν ἐπαιν[ῶ τὴν γ]εγονυῖαν νίκην, ἅμα τ[ῇ Λε]ωσθένουσ ἡγεμονίᾳ καὶ [τὴν τ]ῶν ἄλλων ἀρετὴν ἐγκωμ[ιάσ]ω. τίσ γὰρ οὐκ ἂν δικα[ίωσ] ἐπαινοίη τῶν πολιτῶ[ν το]ὺσ ἐν τῷδε τῷ πολέμῳ [τε]λευτήσαντασ, οἳ τὰσ ἑα[υτῶ]ν ψυχὰσ ἔδωκαν ὑπὲρ τῆ[σ τῶ]ν Ἑλλήνων ἐλευθερίασ, [φα]νερωτάτην ἀπόδειξιν τ[αύτ]ην ἡγούμενοι εἶναι τοῦ [βούλ]εσθαι τῇ Ἑλλάδι [τὴν] ἐλε[υθερ]ίαν περιθεῖναι, τὸ μαχομ[ένουσ] τελευτῆσαι ὑπὲρ αὐτῆ[σ.

μ]έγα δ’ αὐτοῖσ συνεβάλετ[ο εἰ]σ τὸ προθύμωσ ὑπὲρ τῆσ [Ἑλλά]δοσ ἀγωνίσασθαι τὸ ἐν τῇ [Βοιω]τίᾳ τὴν μάχην τὴν π[ροτέραν] γενέσθαι.

ἑώρων γὰ[ρ τὴν μὲν π]όλιν τῶν Θηβαίων οἰκτ[ρῶσ ἠφα]νισμένην ἐξ ἀνθρώπων, [τὴν δὲ ἀ]κρόπολιν αὐτῆσ φρουρου[μένην] ὑπὸ τῶν Μακεδόνων, τὰ δὲ σώματα τῶν ἐνοικούντων ἐξηνδραποδισμένα, τὴν δὲ χώραν ἄλλουσ διανεμομένουσ, ὥστε πρὸ ὀφθαλμῶν ὁρώμενα αὐτοῖσ τὰ δεινὰ ἀόκνον π[αρ]εῖχε τόλμα<ν> εἰσ τὸ κινδυνεύειν [πρ]οχείρωσ. ἀλλὰ μὴν τήν γε π[ερὶ Π]ύλασ καὶ Λαμίαν μάχην γεν[ομέν]ην οὐχ ἧττον αὐτοῖσ ἔνδο[ξον γεν]έσθαι συμβέβηκεν ἧσ [ἐν Βοιω]τοῖσ ἠγωνίσαντο, οὐ μόνον [τῷ μαχο]μένουσ νικᾶν Ἀντίπατρον [καὶ τοὺσ σ]υμμάχουσ, ἀλλὰ καὶ τῷ τόπῳ [τῷ ἐ]νταυθοῖ γεγενῆσθαι τὴν μ[άχην.

] ἀφικνούμενοι γὰρ οἱ Ἕλλη[νεσ ἅπα]ντεσ δὶσ τοῦ ἐνιαυτοῦ εἰσ [τὴν Πυλ]αίαν, θεωροὶ γενήσοντ[αι] τῶν ἔργων τῶν π[επρα]γμένων αὐτοῖσ· ἅμα γὰρ εἰσ τὸ[ν τό]πον ἁθροισθήσονται καὶ τῆ[σ το]ύτων ἀρετῆσ μνησθήσοντ[αι. ο]ὐδένεσ γὰρ πώποτε τῶν γεγονότων οὔτε περὶ καλλιόνων οὔτε πρὸσ ἰσχυροτέρουσ οὔτε μετ’ ἐλαττόνων ἠγωνίσαντο, τὴν ἀρετὴν ἰσχὺν καὶ τὴν ἀνδρείαν πλῆθοσ, ἀλλ’ οὐ τὸν πολὺν ἀριθμὸν τῶν σωμάτων εἶναι κρίνοντεσ.

καὶ τὴν μὲν ἐλευθερίαν εἰσ τὸ κοινὸν πᾶσιν κατέθεσαν, τὴν δ’ εὐδοξίαν <τὴν> ἀπὸ τῶν πράξεων ἴδιον στέφανον τῇ πατρίδ[ι περι]έθηκαν. ἄξιον τοίνυν συλλογίσασθαι καὶ τί ἂν συμβῆναι νομίζομεν μὴ κατὰ τρόπον τούτων ἀγωνισαμένων.

ἆρ’ οὐκ ἂν ἑνὸσ μὲν δεσπότου τὴν οἰκουμένην ὑπήκοον ἅπασαν εἶναι, νόμῳ δὲ τῷ τούτου τρόπῳ ἐξ ἀνάγκησ χρῆσθαι τὴν Ἑλλάδα; συνελόντα δ’ εἰπεῖν, τὴν Μακεδόνων ὑπερηφανίαν καὶ μὴ τὴν τοῦ δικαίου δύναμιν ἰσχύειν παρ’ ἑκάστοισ, ὥστε μήτε γυναικῶν μήτε παρθένων μήτε παίδων ὕβρεισἀνεκλείπτουσ ἑκάστοισ καθεστάναι. φανερὸν δ’ ἐξ ὧν ἀναγκαζόμεθα καὶ νῦν ἔτι·

θυσίασ μὲν ἀνθρώποισ γ[ιγνο]μένασ ἐφορᾶν, ἀγάλμ[ατα δὲ] καὶ βωμοὺσ καὶ ναοὺσ τοῖ[σ μὲν] θεοῖσ ἀμελῶσ, τοῖσ δὲ ἀνθρώ[ποισ] ἐπιμελῶσ συντελούμενα, καὶ τοὺσ <τού>των οἰκέτασ ὥσπερ ἡρ́ωασ τιμᾶν ἡμᾶσ ἀναγκαζομένουσ. ὅπου δὲ τὰ πρὸσ <τοὺσ> θεοὺσ ὅσια διὰ τὴν Μακεδόνων τόλμαν ἀνῄρηται, τί τὰ πρὸσ τοὺσ ἀνθρώπουσ χρὴ νομίζειν;

ἆρ’ οὐκ ἂν παντελῶσ καταλελύσθαι; ὥστε ὅσῳ δεινότερα τὰ προ<σ>δοκώμεν’ ἂν γενέσθαι κρίνομεν, τοσούτῳ μειζόνων ἐπαίνων τοὺσ τετελευτηκότασ ἀξίουσ χρὴ νομίζειν. οὐδεμία γὰρ στρατεία τὴν <τῶν> στρατευομένων ἀρετὴν ἐνεφάνισεν μᾶλλον τῆσ νῦν γεγενημένησ, ἐν ᾗ γε παρατάττεσθαι μὲν ὁσημέραι ἀναγκαῖον ἦ<ν>, πλείουσ δὲ μάχασ ἠγωνίσθαι διὰ μιᾶσ στρατ[είασ] ἢ τοὺσ ἄλλουσ πάντασ πληγὰσ λαμβάνειν ἐν τῷ παρεληλυθότι χρόνῳ, χειμώνων δ’ ὑπερβολὰσ καὶ τῶν καθ’ ἡμέ[ρα]ν ἀναγκαίων ἐνδείασ τοσ[αύ]τασ καὶ τηλικαύτασ οὕτωσ [ἐγ]κρατῶσ ὑπομεμ<ε>νηκένα[ι, ὥσ]τε καὶ τῷ λόγῳ χαλεπὸν [εἶν]αι φράσαι.

τὸν δὴ τοιαύτασ καρτερίασ ἀόκνωσ ὑπομεῖναι τοὺ<σ> πολίτασ προτρεψάμενον Λεωσθένη, καὶ τοὺσ τῷ τοιούτῳ στρατηγῷ προθύμωσ συναγωνιστὰσ σφᾶσ αὐτοὺσ παρασχόντασ, ἆρ’ οὐ διὰ τὴν τῆσ ἀρετῆσ ἀπόδειξιν εὐτυχεῖσ μᾶλλον ἢ διὰ τὴν τοῦ ζῆν ἀπόλειψιν ἀτυχεῖσ νομιστέον;

οἵτινεσ θνητοῦ σώματοσ ἀθάνατον δόξαν ἐκτήσαντο, καὶ διὰ τὴν ἰδίαν ἀρετὴν τὴν κοινὴν ἐλ[ευ]θερίαν τοῖσ Ἕλλησιν ἐβεβαίωσαν. φέρει γὰρ πᾶσαν εὐδαιμονίανἄνευ τῆσ αὐτονομίασ.

ο<ὐ> γὰρ ἀνδρὸσ ἀπειλήν, ἀλλὰ νόμου φωνὴν κυριεύειν δεῖ τῶν εὐδαιμόνων, οὐδ’ αἰτίαν φοβερὰν εἶναι τοῖσ ἐλευθέροισ, ἀλλ’ ἔλεγχον, οὐδ’ ἐπὶ τοῖσ κολακεύουσιν τοὺσ δυνάστασ καὶ διαβάλλουσιν τοὺ<σ> πολίτασ τὸ τῶν πολιτῶν ἀσφαλέσ, ἀλλ’ ἐπὶ τῇ τῶν νόμων πίστει γενέσθαι. ὑπὲρ ὧν ἁπάντων οὗτοι πόνουσ πόνων διαδόχουσ ποιούμενοι, καὶ τοῖσ καθ’ ἡμέραν κινδύνοισ τοὺ<σ> εἰσ τὴν ἅπαντα χρόνον φόβουσ τῶν πολιτῶν καὶ τῶν Ἑλλήνων παραιρούμενοι, τὸ ζῆν ἀνήλωσαν εἰσ τὸ τοὺσ ἄλλουσ καλῶσ ζῆν.

διὰ τούτουσ πατέρεσ ἔνδοξοι, μητέρεσ περίβλε<π>τοι τοῖσ πολίταισ γεγόνασι, ἀδελφαὶ γάμων τῶν προσηκόντων ἐννόμωσ τετυχήκασι καὶ τεύξονται, παῖδεσ ἐφόδιον εἰσ τὴν πρὸσ τὸν δῆμον ε[ὔνοι]αν τὴν τῶν οὐκ ἀπολωλότων ἀρετήν, οὐ γὰρ θεμιτὸν τούτου τοῦ ὀνόματοσ τυχεῖν τοὺσ οὕτωσ ὑπὲρ καλῶν τὸ<ν> βίον ἐκλιπόντασ, ἀλλὰ τῶν τὸ ζῆν <ε>ἰσ αἰώνιον τάξιν μετηλλα[χό]των ἕξουσιν.

εἰ γὰρ [ὁ τοῖ]σ ἄλλοισ ὢν ἀνιαρ[ότ]ατοσ θάνατοσ τούτοισ ἀρχηγὸσ μεγάλων ἀγαθῶν γέγονε, πῶσ τούτουσ ο<ὐ>κ εὐτυχεῖσ κρίνειν δίκαιον, ἢ πῶσ ἐκλελοιπέναι τὸν βίον, ἀλλ’ οὐκ ἐξ ἀρχῆσ γεγονέναι καλλίω γένεσιν τῆσ πρώτησ ὑπαρξάσησ;

τότε μὲν γὰρ παῖδεσ ὄντεσ ἄφρονεσ ἦσαν, νῦν δ’ ἄνδρεσ ἀγαθοὶ γεγόνασιν. καὶ τότε μὲν <ἐν> πολλῷ χρόνῳ καὶ διὰ πολλῶν κινδύνων τὴν ἀρετὴν ἀπέδειξαν·

νῦν δ’ ἀπὸ ταύτησ ἀρξα<μένουσ ὑπάρχει> γνωρίμουσ πᾶσι καὶ μνημονευτοὺσ διὰ ἀνδραγαθίαν γεγονέναι. τίσ <γὰρ> κα<ι>ρὸσ ἐν ᾧ τῆσ τούτων ἀρετῆσ οὐ μνημονεύσομεν;

τίσ τόποσ ἐν ᾧ ζήλου καὶ τῶν ἐντιμοτάτων ἐπαίνων τυγχάνοντασ οὐκ ὀψόμεθα; πότερον οὐκ ἐν τοῖσ τῆσ πόλεωσ ἀγαθοῖσ; ἀλλὰ τὰ διὰ τούτουσ γεγονότα τ[ίνασ] ἄλλουσ ἢ τούτουσ ἐπαινεῖσθ[αι] καὶ μνήμησ τυγχάνειν ποιήσει; ἀλλ’ οὐκ ἐν ταῖσ ἰδίαισ εὐπραξίαισ; ἀλλ’ ἐν τῇ τούτων ἀρετῇ βεβαίωσ αὐτῶν ἀπολαύσομεν. παρὰ ποίᾳ δὲ τῶν ἡλικιῶν οὐ μακαριστοὶ γενήσο[νται;

πότερον οὐ πα]ρὰ τοῖσ π[ρεσβυτέροισ, οἳ ἄ]φοβον ἄ[ξειν τὸν λοιπὸν] βίον κα[ὶ ἐν τῷ ἀσφαλεῖ] γεγενῆσ[θαι νομίζουσι] διὰ τούτ[ουσ; ἀλλ’ οὐ παρὰ τοῖσ] ἡλικιώτ[αισ; ]τελευτὴ φκαλῶσ ὠπαρὰ ποαι γεγον[ἀλλ’ οὐ παρὰ τοῖσ] νεωτέρο[ισ καὶ παισίν; ἔπει]τα οὐ τὸν [θάνατον ζηλώσου]σιν αὐτ[ῶν, καὶ αὐτοὶ σπου]δάσουσιν [μιμεῖσθαι ὡσ πα]ράδειγμ[α τὸν τούτων βίον, ἀνθ’] οὗ τὴν ἀ[ρετὴν καταλελοί]πασι;

οὐκ[οῦν ἄξιον εὐδαιμονί]ζειν αὐ[τοὺσ ἐπὶ τοσαύτῃ τι]μῇ;

ἢ τίνε[σ]φοι λειἙλληντῶν πεπαρὰ πο[τῆσ] Φρυγῶν κ[ρατησάσησ στρα]τείασ ἐγ[κωμιασθήσεται; ] δὲ τῆσ ἐλτάτοισ εἅπασιν κ[αὶ λόγοισ καὶ ᾠ]δαῖσ ἐπα[ιν] [ἀμφό]τερα γὰρ επερὶ Λεωσ[θένουσ] καὶ τῶν τ[ελευτησάντων] ἐν τῷ πολ[έμῳ. εἰ μὲν γὰρ] ἡδονῆσ ἕν[εκεν μνημονεύ]ουσιν τὰσ τ[οιαύτασ καρ]τερίασ, τί γέ[νοιτ’ ἂν τοῖσ Ἕλ]λησιν ἥδι[ον ἢ ἔπαινοσ τῶν] τὴν ἐλευθερί[αν παρασκευα]σάντων ἀ[πὸ τῶν Μακεδό]νων; εἰ δὲ [ὠφελείασ ἕνε]κεν ἡ τοια[ύτη μνήμη] γίγνεται, τίσ ἂν λόγοσ ὠφελήσειεν μᾶλλον τὰσ τῶν ἀκουσόντων ψυχὰσ τοῦ τὴν ἀρετὴν ἐγκωμιάσοντοσ καὶ τοὺσ ἀγαθοὺσ ἄνδρασ;

ἀλλὰ μὴν ὅτι παρ’ ἡμῖν καὶ τοῖσ λοιποῖσ πᾶσιν εὐδοκιμεῖν αὐτοὺσ ἀναγκαῖον, ἐκ τούτων φανερόν ἐστιν·

ἐν Αἵδου δὲ λογίσασθαι ἄξιον, τίνεσ οἱ τὸν ἡγεμόνα δεξιωσόμενοι τὸν τούτων. ἆρ’ οὐκ ἂν οἰόμεθα ὁρᾶν Λεωσθένη δεξιουμένουσ καὶ θαυμάζοντασ τῶν ἡμιθέων καλουμένων τοὺσ ἐπὶ Τροίαν στρατεύσαντασ, ὧν οὗτοσ ἀδελφὰσ πράξεισ ἐνστησάμενοσ τοσοῦτον διήνεγκε, ὥστε οἱ μὲν μετὰ πάσησ τῆσ Ἑλλάδοσ μίαν πόλιν εἷλον, ὁ δὲ μετὰ τῆσ ἑαυτοῦ πατρίδοσ μόνησ πᾶσαν τὴν τῆσ Εὐρώπησ καὶ τῆσ Ἀσίασ ἄρχουσαν δύναμιν ἐταπείνωσεν. κἀκεῖνοι μὲν ἕνεκα μιᾶσ γυναικὸσ ὑβρισθείσησ ἤμυναν, ὁ δὲ πασῶν τῶν Ἑλληνίδων τὰσ ἐπιφερομένασ ὕβρεισ ἐκώλυσεν, μετὰ τῶν συνθαπτομένων νῦν αὐτῷ ἀνδρῶν.

τῶν <δὲ> μετ’ ἐκείνουσ μὲν γεγενημένων, ἄξια δὲ τῆσ ἐκείνων ἀρετῆσ διαπεπραγμένων, λέγω δὴ τοὺσ περὶ Μιλτιάδην καὶ Θεμιστοκλέα καὶ τοὺσ ἄλλουσ, οἳ τὴν Ἑλλάδα ἐλευθερώσαντεσ ἔντιμον μὲν τὴν πατρίδα κατέστησαν, ἔνδοξον <δὲ> τὸν αὑτῶν βίον ἐποίησαν, ὧν οὗτοσ τοσοῦτον ὑπερέσχεν ἀνδρείᾳ καὶ φρονήσει, ὅσον οἱ μὲν ἐπελθοῦσαν τὴ<ν> τῶν βαρβάρων δύναμιν ἠμύναντο, ὁ δὲ μηδ’ ἐπελθεῖν ἐποίησεν.

κἀκεῖνοι μὲν ἐν τῇ οἰκ<ε>ίᾳ τοὺσ ἐχθ<ρ>οὺσ ἐπεῖδον ἀγωνιζομένουσ, οὗτοσ δὲ ἐν τῇ τῶν ἐχθρῶν περιεγένετο τῶν ἀντιπάλων.

οἶμαι δὲ καὶ <τοὺσ> τὴν πρὸσ ἀλλήλουσ φιλίαν τῷ δήμῳ βεβαιότατα ἐνδειξαμένουσ, λέγω δὲ Ἁρμόδιον καὶ Ἀριστογείτονα, οὐθένασ οὕτωσ αὑτοῖσ οἰκειοτέρουσ ὑμῖν εἶναι νομίζειν ὡσ Λεωσθέ<ν>η καὶ τοὺσ ἐκείνῳ συναγωνισαμένουσ, οὐδ’ ἔστιν οἷσ ἂν μᾶλλον ἢ τούτοισ πλησιάσειαν ἐν Αἵδου.

εἰκότωσ· οὐκ ἐλάττω γὰρ ἐκείνων ἔργα διεπράξαντο, ἀλλ’ εἰ δέον εἰπεῖν, καὶ μείζω. οἱ μὲν γὰρ τοὺσ τῆσ πατρίδοσ τυράννουσ [κα]τέλυσαν, οὗτοι δὲ τοὺσ τῆσ Ἑλλάδοσ ἁπάσησ. ὢ καλῆσ μὲν καὶ παραδόξου τόλμησ τῆσ πραχθείσησ ὑπὸ τῶνδε τῶν ἀνδρῶν, ἐνδόξου δὲ καὶ μεγαλοπρεποῦσ προαιρέσεωσ ἧσ προείλοντο, ὑπερβαλλούσησ δὲ ἀρετῆσ καὶ ἀνδραγαθίασ τῆσ ἐν τοῖσ κινδύνοισ, ἣν οὗτοι παρασχόμενοι εἰσ τὴν κοινὴν ἐλευθερίαν τῶν Ἑλλήνων χαλεπὸν μὲν ἴσωσ ἐστὶ τοὺσ ἐν τοῖσ τοιούτοισ ὄντασ πάθεσι παραμυθεῖσθαι.

τὰ γὰρ πένθη οὔτε λόγῳ οὔτε νόμῳ κοιμίζεται, ἀλλ’ ἡ φύσισ ἑκάστου καὶ φιλία πρὸσ τὸν τελευτήσαντα <τὸν> ὁρισμὸν ἔχει τοῦ λυπεῖσθαι.

ὅμωσ δὲ χρὴ θαρρεῖν καὶ τῆσ λύπησ παραιρεῖν εἰσ τὸ ἐνδεχόμενον, καὶ μεμνῆσθαι μὴ μόνον τοῦ θανάτου τῶν τετελευτηκότων, ἀλλὰ καὶ τῆσ ἀρετῆσ ἧσ καταλελοίπασιν. εἰ γὰρ θρήνων ἄξια πεπόνθασιν, ἀλλ’ ἐπαίνων μεγάλων πεποιήκασιν.

εἰ δὲ γήρωσ θνητοῦ μὴ μετέσχον, ἀλλ’ εὐδοξίαν ἀγήρατον εἰλήφασιν, εὐδαίμονέσ τε γεγόνασι κατὰ πάντα. ὅσοι μὲν γὰρ αὐτῶν ἄπαιδεσ τετελευτήκασιν, οἱ παρὰ τῶν Ἑλλήνων ἔπαινοι παῖδεσ αὐτῶν ἀθάνατοι ἔσονται. ὅσοι δὲ παῖδασ καταλελοίπασιν, ἡ τῆσ πατρίδοσ εὔνοια ἐπίτροποσ αὐτοῖσ τῶν παίδων καταστήσεται. πρὸσ δὲ τούτοισ, εἰ μέν ἐστι τὸ ἀποθανεῖν ὅμοιον τῷ μὴ γενέσθαι, ἀπηλλαγμένοι εἰσὶ νόσων καὶ λύπησ καὶ τῶν ἄλλων τῶν προσπιπτόντων εἰσ τὸν ἀνθρώπινον βίον·

SEARCH

MENU NAVIGATION