Hyperides, Speeches, Ἀποπλογία ὑπὲρ Λυκόφρονος

(히페레이데스, Speeches, Ἀποπλογία ὑπὲρ Λυκόφρονος)

[καὶ ἰδίᾳ] ἕκαστοσ καὶ κοι[νῇ], ἔπειτα τῷ νό[μῳ] καὶ τῷ ὁρ́κῳ, ὃσ κε[λεύει] ὑμᾶσ ὁμοίωσ [ἀκούειν] τῶν τε κατη[γόρων καὶ τῶ]ν ἀπο[λογουμένων] καὶ τῇ κατηγορίᾳ χρῆσθαι, οὕτω καὶ ἐμὲ ἐᾶτε ὃν τρόπον προῄρημαι καὶ ὡσ ἂν δύνωμαι ἀπολογεῖσθαι. καὶ μηδεὶσ ὑμῶν ἀπαντάτω μοι μεταξὺ λέγοντι, "τί τοῦθ’ ἡμῖν λέγεισ;

μηδὲ προστίθετε τῇ κατηγορίᾳ παρ’ ὑμῶν αὐτῶν μηδέν, ἀλλὰ [μᾶ]λλον τῇ ἀπολογίᾳ [οὐδ]ὲ ὁ νόμοσ συγκα[τηγο]ρεῖν μὲν τῷ βου[λομ]ένῳ κατὰ τῶν [κριν]ομένων ἐξου[σίαν] δίδωσι, συναπολογεῖσθαι δὲ κωλύει. ἢ νεωρίων προδοσίαν ἢ ἀρχείων ἐμπυρισμὸν ἢ κατάληψιν ἄκρασ ὁ Εὔ[φημοσ][πρ]ῶτον[ἐπε]ιδὴ ἐτε[λεύτησεν ἐκ]εῖνοσροσ ὁ Φλυ[εύσ,]ἐξ αὐτοῦ ὅτι ἡ γυνὴτον καὶ τοατο ἐκεῖνοσ [κυοῦ]σαν τὴν γυνα[ῖκα ἐξ] αὑτοῦ καταλέ[λοιπε]ν, οὐ παρὰ τοὺσ ν[όμο]υσ γενόμενον.

[εἰ δ’ ὥσ]περ Ἀρίστων ἐ[ν τῇ ε]ἰσαγγελίᾳ γρά[φει], οὕτωσ ὑπέλα[βον τ]ὰ περὶ το[ύτων εἶν]αι, οὐκ ἔδει δήπ[ου αὐτ]οὺσ κωλύειν [τοὺσ ἐγγυ]τάτω γένου[σ ἐξά]γειν τὸν Εὔφημον, ἀλλ’ ἐᾶν.

νῦν δὲ τοῦτο ποιήσαντεσ ἔργῳ μεμαρτυρήκασιν αὐτοί, ὡσ ψευδήσ ἐστιν ἡ αἰτία κατ’ ἐμοῦ. οὔτε γὰρ τὴν ἑαυτοῦ χεῖρα δυνατὸν ἀρνήσασθαι.

νωθρεύεσθαι Ἀρίστωνοσ δὲ ἀνδ[ρά]ποδα εἶχεν ἐν το[ῖσ] ἔργοισ·

καὶ ταῦτα αὐτὸσ ὑμῖν ἐμαρτύρησεν ἐπὶ τοῦ δικασ[τη]ρίου, ὅτ’ ἦν το[ύτ]ῳ ὁ ἀγὼν πρὸσ Ἀ[ρχε]στρατίδην.

τοιο[ῦτο] γὰρ ἐστι τὸ Ἀρίστ[ωνοσ] τουτουὶ πρᾶγμα·

[οὗ]τοσ προσκαλεῖται μὲν περιὼν πάντασ ἀνθρώπουσ, τῶν δ’ ὅσοι μὲν [ἂν] μὴ διδῶσιν αὐ[τῷ] ἀργύριον, κρίν[ει καὶ] κατηγορεῖ, ὁπ[όσοι] δ’ ἂν ἐθέλωσιν [ἀπο]τίνειν, ἀφίησιν, [τὸ] δ’ ἀργύριον Θεο[μνή]στῳ δίδωσιν· ἐκ[εῖ]νοσ δὲ λαμβάνων ἀνδράποδα ἀγοράζει, καὶ παρέχει ὥσπερ τοῖσ λῃσταῖσ ἐπισιτισμόν, καὶ δίδωσι τούτῳ ὑπὲρ ἑκάστου τοῦ ἀνδραπόδου ὀβολὸν τῆσ ἡμέρασ, ὅπωσ ἂν ᾖ ἀθάνατοσ συκοφάντησ. ἄξιον δ’ ἐστίν, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, κἀκεῖθεν ἐξετάσαι τὸ πρᾶγμα, ἀφ’ ὧν ἐν τῷ δήμῳ τὸ πρῶτον αὐτοὶ εὐθὺσ ᾐτιάσαντο.

ἐμοὶ γὰρ <οἱ> οἰκεῖοι ἀπέστειλαν γράψαντεσ τήν τε εἰσαγγελίαν καὶ τὰσ αἰτίασ ἃσ ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ᾐτιάσαντό με, ὅτε τὴν εἰσαγγελί[αν] ἐδίδοσαν, ἐν α[ἷσ ἦ]ν γεγραμμένον ὅτι Λυκοῦργοσ λέγ[ει], φάσκω[ν τ]ῶν [ο]ἰκ[είω]ν ἀκ[ηκ]οέναι, ὡσ ἐγὼ παρακολουθῶν, ὅτε Χάριπποσ ἐγάμει τὴν γυναῖκα, παρεκελευόμην αὐτῇ ὅπωσ μὴ πλησιάσει Χαρίππῳ ἀλλὰ διαφυλάξει αὑτήν. ἐγὼ δὲ ἃ καὶ πρὸσ τοὺσ ἐπιτηδείου[σ καὶ] πρὸσ τοὺσ ο[ἰκείουσ] τοὺσ ἐμαυτ[οῦ εὐθὺσ] ἥκων ἔλεγ[ον, κ]αὶ νῦν πρὸσ ὑμ[ᾶσ λέ]γω, ὅτι, εἰ ἔστιν τ[αῦ]τα ἀληθῆ, ὁμολ[ογ]ῶ καὶ τἆλλα πάν[τα π]εποιηκέναι τὰ [ἐν τῇ] εἰσαγγελίᾳ γε[γραμ]μένα.

ὅτι δὲ [ψευδῆ] ἐστιν, ῥᾴδιον [οἶμαι] εἶναι ἅπασι[ν ἰδεῖν]. τίσ γὰρ οὕτω[σ ἐστὶ] τῶν ἐν τῇ π[όλει] ἀλόγιστοσ, ὅσ[τισ ἂν] πιστεύσαι τού[τοισ τοῖσ] λόγοισ; ἀνάγ[κη γάρ], ὦ ἄνδρεσ δικ[ασταί,] πρῶτον μὲν ὀρεωκόμον καὶ προηγητὴν ἀκολουθε[ῖν] τῷ ζεύγει, ὃ ἦγεν τὴν γυναῖκα, ἔπειτα δὲ παῖδασ τοὺσ προπέμποντασ αὐτὴν ἀκολουθεῖν καὶ Διώξιππον·

καὶ γὰρ οὗτοσ ἠκολούθει διὰ τὸ χήραν ἐκδίδοσθαι αὐτήν. εἶτ’ ἐγὼ εἰσ τοῦτο ἀπονοίασ ἦλθον, ὥστε ἄλλων τε τοσούτων ἀνθρώπων συνακολουθούντων καὶ Διωξίππου καὶ Εὐφραίου τοῦ προσγυμναστοῦ αὐτοῦ, οἳ τῶν Ἑλλήνων ὁμολογουμένωσ ἰσχυρότατοί εἰσιν, οὔ[τ]’ ᾐσχυνόμην τοιούτουσ λόγουσ λέγων περὶ γυναικὸσ ἐλευθέρασ πάντων ἀκουόντων, [οὔτ’] ἐδεδίειν μὴ πα[ραχρ]ῆμα ἀπόλωμαι [πνι]γόμενοσ;

τίσ [γὰρ] ἂν ἠνέσχετο [τοι]αῦτα περὶ τῆσ αὑτοῦ ἀδελφ[ῆσ ἀκού]ων οἱᾶ́ με ο[ὗτοι αἰτι]ῶνται εἰρηκ[έναι καὶ οὐ]κ ἂν ἀπέ[κτεινε τὸν] λέγοντα; [τὸ δὲ κεφ]άλαιον ἁπ[άντων, ὡσ] καὶ μικρῷ [πρότερο]ν εἶπον, εἰσ [τοῦτο ἀν]αισθησίασ ὁ Χ[άριππ]οσ, ὡσ ἐοίκεν, [ἦλθε]ν, ὥστε πρότ[ερον] μέν, ὥσ φασιν, [τῆσ γυν]αικὸσ προλε[γούσησ] ὅτι συνομωμο[κυῖα εἴ]η πρὸσ ἐμέ, πά[λιν δ]ὲ ἀκούων ἐμο[ῦ παρα]κελευμένο[υ αὐτῇ] ὅπωσ ἐμμ[είνειεν] τοῖσ ὁρ́κοισ οἷ[σ ὤμο]σεν, ἐλάμβανε [τὴν] γυναῖκα;

καὶ ταῦ[τα δο]κεῖ ἂν ὑμῖν ἢ [Ὀρέστησ] ἐκεῖνοσ ὁ μαινόμενοσ ποιῆσαι ἢ Μαργίτησ ὁ πάντ[ων] ἀβελτερώτατοσ; [ἀλ]λ’ οἶμαι, ὦ ἄνδρε[σ δι]κασταί, πολλὰ πλεονεκτοῦσιν ἐν τοῖσ ἀγῶσιν οἱ κατήγοροι τῶν φευγόντων·

οἱ μὲν γὰρ διὰ τὸ ἀκίνδυνον αὐτοῖσ εἶναι τὸν ἀγῶνα ῥᾳδίωσ ὅ τι ἂν βούλωνται λέγουσι καὶ καταψεύδονται, οἱ δὲ κρινόμενοι διὰ τὸν φόβον πολλὰ καὶ τῶν πεπραγμένων αὐτοῖσ εἰπεῖν ἐπιλανθάνονται. ἔπειτα οἱ μὲν ἐπειδὰν πρότερον λόγον λάβωσιν, οὐ μόνον ἃ ἔχουσιν αὐτοὶ δίκαια περὶ τοῦ πράγματοσ λέγουσιν, ἀλλὰ συσκευάσαντεσ λοιδορίασ ψευδεῖσ κατὰ τῶν κρινομένων ἐξιστᾶσιν τῆσ ἀπολογίασ·

ὥστε συμβαίνειν αὐτοῖσ δυοῖν τὸ ἕτερον, ἢ περὶ τῶν ἔξωθεν διαβολῶν ἀπο[λογου]μένοισ τῆσ [περὶ το]ῦ πράγματοσ [ἀπολογία]σ ἀπολελ[εῖφθαι, ἢ] μὴ μεμνη[μένοισ] τῶν προκ[ατηγορηθ]έντων, ο[ἰήσι]ν καταλείπ[ειν παρ]ὰ τοῖσ δικαστ[αῖσ ὅτι] ἀληθῆ ἐστιν [τὰ εἰρ]ημένα. πρὸσ δ[ὲ τού]τοισ τούσ τε μέ[λλοντα]σ βοηθεῖν το[ῖσ φεύγ]ουσι προδιαβ[άλλ]ουσι καὶ αὐτοῦ το[ῦ κριν]ομένου τὴν [ἀπολο]γίαν διαστρ[έφουσιν]·

οἱο͂ν καὶ Ἀ[ρίστων] οὑτοσὶ ἐνεχεί[ρησε ποιῆ]σαι ἐν τῇ κα[τηγορίᾳ, ὃσ] οὐδ’ ἀπολ[αύειν δίδω]σι τῶν ἀ[ναβαινόν]των ὑπὲ[ρ ἐμοῦ καὶ] συναπολ[ογησομέ]νων. δι[ὰ τί δ’ οὗτοι] μὴ ἀπο[λογῶνται; ] πότερ’ οὐ δ[ίκαιόν ἐ]στι τοῖσ κρινομένοισ τοὺσ οἰκείουσ καὶ τοὺσ φίλουσ βοηθεῖν; ἢ ἔστιν τι τῶν ἐν τῇ πόλει τούτου δημοτικώτερον, τοῦ τοὺσ δυναμένουσ εἰπεῖν τοῖσ ἀδυνάτοισ τῶν πολιτῶν κινδυνεύουσι βοηθεῖν; σὺ δὲ οὐ μόνον περὶ τῶν συνηγόρων τοὺσ λόγουσ πεποίησαι, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπολογίαν τὴν ἐμὴν διατάττεισ·

καὶ παραγγέλλεισ τοῖσ δικασταῖσ περὶ ὧν δεῖ αὐτοὺσ ἀκούειν <καὶ> κελεύειν με ἀπολογεῖσθαι, καὶ περὶ ὧν μὴ ἐᾶν λέγειν. καὶ τοῦτο πῶσ καλῶσ ἔχει, σὲ μὲν ὅπωσ ἠβούλου τὴν κατηγορίαν ποιήσασθαι, προειδότα δὲ ἃ ἔχω ἐγὼ δίκαια λέγειν πρὸσ τὰ παρὰ σοῦ ἐψευσμένα, ὑφαιρεῖσθαί μου τὴν ἀπολογίαν; καὶ ἐμὲ μὲν αἰτιᾷ ἐν τῇ εἰσαγγελίᾳ καταλύειν τὸν δῆμον παραβαίν[ον]τα τοὺσ νόμουσ, αὐ[τὸσ] δ’ ὑπερπηδήσ[ασ ἅπ]αντασ τοὺσ ν[όμο]υσ εἰσαγγελία[ν δέδ]ωκασ ὑπὲρ ὧν [γρα]φαὶ πρὸσ τοὺσ θεσ[μοθ]έτασ ἐκ τῶν νό[μων] εἰσίν, ἵνα π[ρῶτον μ]ὲν ἀκίνδ[υνοσ εἰσ]ίῃσ εἰσ τὸ[ν ἀγῶνα,] ἔπε[ιτ]α ἐξ[ῇ σοι τραγ]ῳδίασ γρ[άψαι εἰσ τὴ]ν εἰσαγγελ[ίαν οἱάσ]περ νῦν γέγρ[αφασ, ὅσ μ’] αἰτιᾷ ὅτι [πολλὰσ μὲν γ]υνα[ῖκασ ποιῶ] ἀγάμ[ουσ ἔνδον κα]ταγηρ[άσκειν, πολλ]ὰσ δὲ σ[υνοικεῖν ο]ἷσ οὐ προσήκει παρὰ τοὺσ νόμουσ.

οὐκοῦν ἄλλην μὲν οὐδεμίαν τῶν ἐν τῇ πόλει γυναῖκα ἔχεισ εἰπεῖν, ᾗτινι ἐγὼ τούτων αἴτιόσ εἰμι, περὶ ἧσ δὲ νῦν τὴν κατηγορίαν πεποίησαι, πότερα ᾤου προσήκειν συνοικεῖν ἐκδεδομένην Χαρίππῳ, ἑνὶ τῶν πολιτῶν, ἢ ἀνέκδοτον ἔνδον καταγηράσκειν, ἣ εὐθὺσ ἐξεδόθη τάλαντον ἀργυρίου προσθέντοσ αὐτῇ Εὐφήμου, δηλονότι οὐ διὰ πονηρίαν, ἀλλὰ δι’ ἐπιείκειαν;

τούτῳ μὲν οὖν ἔξεστιν, <ὦ> ἄνδρεσ δικασταί, καὶ λέγειν ὅ τι ἂν βούληται καὶ καταψεύδεσθαι, ὑμᾶσ δ’ οἶμαι δεῖν οὐκ ἐκ τῶν τοῦ κατηγόρου διαβολῶν περὶ ἐμοῦ δικάζειν, ἀλλ’ ἐξ ἅπαντοσ τοῦ βίου ὃν βεβίωκα ἐξετάσαντασ.

λαθεῖν γὰρ τὸ πλῆθοσ τὸ ὑμέτερον οὐκ ἔνι οὔτε πονηρὸν ὄντα οὐδένα τῶν ἐν τῇ πόλει οὔτε ἐπιεικῆ, ἀλλ’ ὁ παρεληλυθὼσ χρόνοσ μάρτυσ ἐστὶν ἑκάστῳ τοῦ τρόπου ἀκριβέστατοσ, ἄλλωσ τε δὴ καὶ περὶ τούτων τῶν αἰτιῶν οἱά αὕτη [ἐστ]ίν. ὅσα μὲν γὰρ [τῶ]ν ἀδικημάτων [ἐν ἁ]πάσῃ τῇ ἡλικίᾳ [τῇ] τοῦ ἀνθρώπου [ἐνδέ]χεται ἀδικῆ[σαι, τα]ῦτα μὲν δεῖ [σκοπεῖ]ν ἀπ’ αὐτοῦ τοῦ [ἐγκλή]ματοσ οὗ ἂν [ἔχῃ τισ·

μο]ιχεύειν [δ’ οὐκ ἐνδέ]χεται ἀπὸ [πεντήκο]ντα ἐτῶν [ἄνθρωπον] ἀλλ’ ἢ πά[λαι τοιοῦτ]όσ ἐστιν, ὃ δειξάτωσαν οὗτοι, ἢ ψευδῆ τὴν αἰτίαν εἰκὸσ εἶναι. ἐγὼ τοίνυν, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, μεθ’ ὑμῶν διατρίβων ἐν τῇ πόλει τὸν ἅπαντα χρόνον, οὔτε αἰτίαν πονηρὰν οὐδεμίαν πώποτ’ ἔλαβον, οὔτ’ ἔγκλημά μοι πρὸσ οὐδένα τῶν πολιτῶν γέγονεν, οὐδὲ πέφευγα δίκην οὐδεμίαν, οὐδ’ ἕτερον δεδίωχα, ἱπποτροφῶν δὲ διατετέλεκα φιλοτίμωσ τὸν ἅπαντα χρόνον παρὰ δύναμιν καὶ ὑπὲρ τὴν οὐσίαν τὴν ἐμαυτοῦ.

ἐστεφάνωμαι δ’ ὑπό τε τῶν ἱππέων πάντων ἀνδραγαθίασ ἕνεκα, καὶ ὑπὸ τῶν συναρχόντων. ὑμεῖσ γάρ με, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, πρῶτον μὲν φύλαρχον ἐχειροτονήσατε, ἔπειτα εἰσ Λῆμνον ἵππαρχον·

καὶ ἦρξα μὲν αὐτόθι δύ’ ἔτη τῶν πώποθ’ ἱππαρχηκότων μόνοσ, προσκατέμεινα δὲ αὐτόθι τὸν τρίτον ἐνιαυτόν, οὐ βουλόμενοσ πολίτασ ἄνδρασ ἐπὶ κεφαλὴν εἰσπράττειν τὸν μισθὸν τοῖσ ἱππεῦσιν ἀπόρωσ διακειμένουσ. καὶ ἐν τούτῳ μοι τῷ χρόνῳ ἔγκλημα μὲν οὐδεὶσ τῶν ἐκεῖ ἐνεκάλεσεν οὔτε ἰδίᾳ οὔτε δημοσίᾳ, στεφάνοισ δὲ τρισὶν ἐστεφανώθην ὑπὸ τοῦ δ[ήμ]ου τοῦ ἐν Ἡφαισ[τί]ᾳ καὶ ἑτέροισ ὑ[πὸ] τοῦ ἐν Μυρίνῃ·

ἃ [χρ]ὴ τεκμήρια ὑμῖν ε[ἶν]αι εἰσ τοῦτον τὸν ἀγῶνα, ὡσ ψευδεῖσ κατ’ ἐμοῦ <αἱ> αἰτίαι εἰσίν. οὐ γὰρ οἱο͂́ν τε τὸν Ἀθήνησι πονηρὸν ἐν Λήμνῳ χρηστὸν εἶναι, οὐδ’ ὑμεῖσ ὡσ τοιοῦτον ὄντα με ἀπεστέλλετε ἐκεῖσε, παρακατατιθέμενοι δύο πόλεισ τῶν ὑμετέρων αὐτῶν. ὅσα μὲν οὖν ἐγὼ εἶχον, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, ὑπὲρ ἐμαυτοῦ εἰπεῖν, σχεδὸν ἀκηκόατε.

ἐπ[ει]δὴ δὲ ὁ κατήγοροσ οὐκ ἀπείρωσ ἔχων τοῦ λέγειν, εἰωθὼσ δὲ πολλάκισ ἀγωνίζεσθαι, ἐκάλει συνηγόρουσ τοὺσ συναπολοῦντάσ τινα τῶν πολιτῶν ἀδίκωσ, δέομαι ὑμῶν καὶ ἐγὼ καὶ ἀντιβολῶ κελεῦσαι κἀμὲ καλέσαι τοὺσ συνεροῦντασ ἐμοὶ ὑπὲρ τηλικούτου ἀγῶνοσ, καὶ ἀκοῦσαι εὐνοικῶσ, εἴ τίσ μοι ἔχει τῶν οἰκείων ἢ τῶν φίλων βοηθῆσαι, πολίτῃ μὲν ὄντι ὑμετέρῳ, ἰδιώτῃ δὲ καὶ οὐκ εἰωθότι λέγειν, ἀγωνιζομένῳ δὲ καὶ κινδυνεύοντι οὐ μόνον περὶ θανάτου, ἐλάχιστον γὰρ τοῦτό ἐστιν τοῖσ ὀρθῶσ λογιζομένοισ, ἀλλ’ ὑπὲρ τοῦ ἐξορισθῆναι καὶ ἀποθανόντα μηδὲ ἐν τῇ πατρίδι ταφῆναι. ἐὰν οὖν κελεύητε, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, καλῶ τινα βοηθήσοντα.

ἀνάβηθί μοι, Θεόφιλε, καὶ σύνειπε ὅ τι ἔχεισ· κελεύουσιν οἱ δικασταί.

SEARCH

MENU NAVIGATION