Euripides, Helen, episode, dialogue

ἥδ’ αὖ τάφου τοῦδ’ εἰσ ἕδρασ ἐγὼ πάλιν στείχω, μαθοῦσα Θεονόησ φίλουσ λόγουσ, ἣ πάντ’ ἀληθῶσ οἶδε· φησὶ δ’ ἐν φάει πόσιν τὸν ἁμὸν ζῶντα φέγγοσ εἰσορᾶν, πορθμοὺσ δ’ ἀλᾶσθαι μυρίουσ πεπλωκότα ἐκεῖσε κἀκεῖσ’ οὐδ’ ἀγύμναστον πλάνοισ, ἥξειν <δ’> ὅταν δὴ πημάτων λάβῃ τέλοσ. ἓν δ’ οὐκ ἔλεξεν, εἰ μολὼν σωθήσεται. ἐγὼ δ’ ἀπέστην τοῦτ’ ἐρωτῆσαι σαφῶσ, ἡσθεῖσ’ ἐπεί νιν εἶπέ μοι σεσῳσμένον. ἐγγὺσ δέ νίν που τῆσδ’ ἔφασκ’ εἶναι χθονόσ, ναυαγὸν ἐκπεσόντα σὺν παύροισ φίλοισ. ὤμοι, πόθ’ ἥξεισ; ὡσ ποθεινὸσ ἂν μόλοισ. ἐά, τίσ οὗτοσ; οὔ τί που κρυπτεύομαι Πρωτέωσ ἀσέπτου παιδὸσ ἐκ βουλευμάτων; οὐχ ὡσ δρομαία πῶλοσ ἢ Βάκχη θεοῦ τάφῳ ξυνάψω κῶλον; ἄγριοσ δέ τισ μορφὴν ὅδ’ ἐστίν, ὅσ με θηρᾶται λαβεῖν. σὲ τὴν ὄρεγμα δεινὸν ἡμιλλημένην τύμβου ’πὶ κρηπῖδ’ ἐμπύρουσ τ’ ὀρθοστάτασ, μεῖνον· τί φεύγεισ; ὡσ δέμασ δείξασα σὸν ἔκπληξιν ἡμῖν ἀφασίαν τε προστίθησ. ἀδικούμεθ’, ὦ γυναῖκεσ· εἰργόμεσθα γὰρ τάφου πρὸσ ἀνδρὸσ τοῦδε, καί μ’ ἑλὼν θέλει δοῦναι τυράννοισ ὧν ἐφεύγομεν γάμουσ. οὐ κλῶπέσ ἐσμεν, οὐχ ὑπηρέται κακῶν. καὶ μὴν στολήν γ’ ἄμορφον ἀμφὶ σῶμ’ ἔχεισ. στῆσον, φόβου μεθεῖσα, λαιψηρὸν πόδα. ἵστημ’, ἐπεί γε τοῦδ’ ἐφάπτομαι τόπου. τίσ εἶ; τίν’ ὄψιν σήν, γύναι, προσδέρκομαι; σὺ δ’ εἶ τίσ; αὑτὸσ γὰρ σὲ κἄμ’ ἔχει λόγοσ. οὐπώποτ’ εἶδον προσφερέστερον δέμασ. ὦ θεοί· θεὸσ γὰρ καὶ τὸ γιγνώσκειν φίλουσ. Ἑλληνὶσ εἶ τισ ἢ ἐπιχωρία γυνή; > Ἑλληνίσ· ἀλλὰ καὶ τὸ σὸν θέλω μαθεῖν. Ἑλένῃ σ’ ὁμοίαν δὴ μάλιστ’ εἶδον, γύναι. ἐγὼ δὲ Μενέλεῴ γε σέ· οὐδ’ ἔχω τί φῶ. ἔγνωσ γὰρ ὀρθῶσ ἄνδρα δυστυχέστατον.