Euripides, Hecuba, episode, lyric

ὤμοι, αἰαῖ, ἔμαθον ἔνυπνον ὀμμάτων ἐμῶν ὄψιν· ὦ κατάρατ’ ἀνδρῶν, ὡσ διεμοιράσω χρόα, σιδαρέῳ τεμὼν φασγάνῳ μέλεα τοῦδε παιδὸσ οὐδ’ ᾤκτισασ. οὔ με παρέβα φάσμα μελανόπτερον, τὰν ἐσεῖδον ἀμφὶ σέ, ὦ τέκνον, οὐκέτ’ ὄντα Διὸσ ἐν φάει. τίσ γάρ νιν ἔκτειν’; οἶσθ’ ὀνειρόφρων φράσαι; ἐμὸσ ἐμὸσ ξένοσ, Θρῄκιοσ ἱππότασ, ἵν’ ὁ γέρων πατὴρ ἔθετό νιν κρύψασ. οἴμοι, τί λέξεισ; χρυσὸν ὡσ ἔχοι κτανών; ἄρρητ’ ἀνωνόμαστα, θαυμάτων πέρα, οὐχ ὅσι’ οὐδ’ ἀνεκτά. ποῦ δίκα ξένων;