εἰε͂̔ν· τίν’ ἀρχὴν πρῶτά σ’ ἐξείπω κακῶν, ποίασ τελευτάσ; τίνα μέσον τάξω λόγον; καὶ μὴν δι’ ὄρθρων γ’ οὔποτ’ ἐξελίμπανον θρυλοῦσ’ ἅ γ’ εἰπεῖν ἤθελον κατ’ ὄμμα σόν, εἰ δὴ γενοίμην δειμάτων ἐλευθέρα τῶν πρόσθε. νῦν οὖν ἐσμεν· ἀποδώσω δέ σοι ἐκεῖν’ ἅ σε ζῶντ’ ἤθελον λέξαι κακά.
