Diogenes Laertius, Lives of Eminent Philosophers, B, Kef. iz'. MENEDHMOS

(디오게네스 라에르티오스, Lives of Eminent Philosophers, B, Kef. iz'. MENEDHMOS)

[Μενέδημοσ] Οὗτοσ τῶν ἀπὸ Φαίδωνοσ, Κλεισθένουσ τοῦ τῶν Θεοπροπιδῶν καλουμένων υἱόσ, ἀνδρὸσ εὐγενοῦσ μέν, ἀρχιτέκτονοσ δὲ καὶ πένητοσ· οἱ δὲ καὶ σκηνογράφον αὐτὸν εἶναί φασι καὶ μαθεῖν ἑκάτερα τὸν Μενέδημον· ὅθεν γράψαντοσ αὐτοῦ ψήφισμά τι καθήψατό τισ Ἀλεξίνειοσ, εἰπὼν ὡσ οὔτε σκηνὴν οὔτε ψήφισμα προσήκει τῷ σοφῷ γράφειν. πεμφθεὶσ δὲ φρουρὸσ ὁ Μενέδημοσ ὑπὸ τῶν Ἐρετριέων εἰσ Μέγαρα ἀνῆλθεν εἰσ Ἀκαδημείαν πρὸσ Πλάτωνα, καὶ θηραθεὶσ κατέλιπε τὴν στρατείαν. Ἀσκληπιάδου δὲ τοῦ Φλιασίου περισπάσαντοσ αὐτὸν ἐγένετο ἐν Μεγάροισ παρὰ Στίλπωνι, οὗπερ ἀμφότεροι διήκουσαν·

κἀντεῦθεν πλεύσαντεσ εἰσ Ἦλιν Ἀγχιπύλῳ καὶ Μόσχῳ τοῖσ ἀπὸ Φαίδωνοσ παρέβαλον. καὶ μέχρι μὲν τούτων, ὡσ προείρηται ἐν τῷ περὶ Φαίδωνοσ, Ἠλιακοὶ προσηγορεύοντο· Ἐρετρικοὶ δ’ ἐκλήθησαν ἀπὸ τῆσ πατρίδοσ τοῦ περὶ οὗ ὁ λόγοσ. Φαίνεται δὴ ὁ Μενέδημοσ σεμνὸσ ἱκανῶσ γενέσθαι· ὅθεν αὐτὸν Κράτησ παρῳδῶν φησι· Φλιάσιόν τ’ Ἀσκληπιάδην καὶ ταῦρον Ἐρέτρην. ὁ δὲ Τίμων οὕτωσ· ὄγκον ἀναστήσασ ὠφρυωμένοσ ἀφροσιβόμβαξ. οὕτω δ’ ἦν σεμνὸσ ὡσ Εὐρύλοχον τὸν Κασανδρέα μετὰ Κλεϊππίδου Κυζικηνοῦ μειρακίου κληθέντα ὑπ’ Ἀντιγόνου ἀντειπεῖν·

φοβεῖσθαι γὰρ μὴ Μενέδημοσ αἴσθοιτο. ἦν γὰρ καὶ ἐπικόπτησ καὶ παρρησιαστήσ. μειρακίου γοῦν καταθρασυνομένου εἶπε μὲν οὐδέν· λαβὼν δὲ κάρφοσ διέγραφεν εἰσ τοὔδαφοσ περαινομένου σχῆμα· ἑώσ ὁρώντων πάντων συνὲν τὸ μειράκιον τὴν ὕβριν ἀπηλλάγη. Ιἑροκλέουσ δὲ τοῦ ἐπὶ τοῦ Πειραιῶσ συνανακάμπτοντοσ αὐτῷ ἐν Ἀμφιαράου καὶ πολλὰ λέγοντοσ περὶ τῆσ ἁλώσεωσ τῆσ Ἐρετρίασ, ἄλλο μὲν οὐδὲν εἶπεν, ἠρώτησε δὲ εἰσ τί αὐτὸν Ἀντίγονοσ περαίνει. Πρὸσ δὲ τὸν θρασυνόμενον μοιχόν, "ἀγνοεῖσ," ἔφη, "ὅτι οὐ μόνον κράμβη χυλὸν ἔχει χρηστόν, ἀλλὰ καὶ ῥαφανίσ;

πρὸσ δὲ τὸν νεώτερον κεκραγότα, " σκέψαι," ἔφη, " μή τι ὄπισθεν ἔχων λέληθασ. " Ἀντιγόνου δὲ συμβουλευομένου εἰ ἐπὶ κῶμον ἀφίκοιτο, σιωπήσασ τἄλλα μόνον ἐκέλευσεν ἀπαγγεῖλαι ὅτι βασιλέωσ υἱόσ ἐστι. πρὸσ δὲ τὸν ἀναίσθητον ἀναφέροντά τι αὐτῷ εἰκαίωσ, ἠρώτησεν εἰ ἀγρὸν ἔχοι· φήσαντοσ δὲ καὶ πάμπλειστα κτήματα, "πορεύου τοίνυν," ἔφη, "κἀκείνων ἐπιμελοῦ, μὴ συμβῇ σοι καὶ ταῦτα καταφθεῖραι καὶ κομψὸν ἰδιώτην ἀποβαλεῖν. " πρὸσ δὲ τὸν πυθόμενον εἰ γήμαι ὁ σπουδαῖοσ, ἔφη, "πότερον ἐγώ σοι σπουδαῖοσ δοκῶ ἢ οὔ; φήσαντοσ δ’ εἶναι, "ἐγὼ τοίνυν," εἶπε, "γεγάμηκα. πρὸσ δὲ τὸν εἰπόντα πολλὰ τὰ ἀγαθὰ ἐπύθετο πόσα τὸν ἀριθμὸν καὶ εἰ νομίζοι πλείω τῶν ἑκατόν.

μὴ δυνάμενοσ δὲ τῶν καλούντων ἐπὶ δεῖπνόν τινοσ περιελεῖν τὴν πολυτέλειαν, κληθείσ ποτε οὐδὲν μὲν εἶπε· σιωπῶν δ’ αὐτὸν ἐνουθέτησε μόνασ ἐλαίασ προσενεγκάμενοσ. διὰ δὴ οὖν τὸ παρρησιαστικὸν τοῦτο μικροῦ καὶ ἐκινδύνευσεν ἐν Κύπρῳ παρὰ Νικοκρέοντι σὺν Ἀσκληπιάδῃ τῷ φίλῳ. τοῦ γάρ τοι βασιλέωσ ἐπιμήνιον ἑορτὴν τελοῦντοσ καὶ καλέσαντοσ καὶ τούτουσ ὥσπερ τοὺσ ἄλλουσ φιλοσόφουσ, τὸν Μενέδημον εἰπεῖν ὡσ εἰ καλὸν ἦν ἡ τῶν τοιούτων ἀνδρῶν συναγωγή, καθ’ ἑκάστην ἡμέραν ἔδει γίνεσθαι τὴν ἑορτήν· εἰ δ’ οὔ, περιττῶσ καὶ νῦν. πρὸσ δὲ τοῦτο ἀπαντήσαντοσ τοῦ τυράννου καὶ εἰπόντοσ ὡσ ταύτην τὴν ἡμέραν ἔχοι σχολάζουσαν πρὸσ τὸ διακούειν φιλοσόφων, ἔτι καὶ μᾶλλον αὐστηρότερον ἐνέκειτο, δεικνὺσ ἐπὶ τῆσ θυσίασ ὡσ χρὴ πάντα καιρὸν φιλοσόφων ἀκούειν·

ὥστ’ εἰ μή τισ αὐλητὴσ αὐτοὺσ διεπέμψατο, κἂν ἀπώλοντο. ὅθεν χειμαζομένων ἐν τῷ πλοίῳ τὸν Ἀσκληπιάδην φασὶν εἰπεῖν ὡσ ἡ μὲν τοῦ αὐλητοῦ εὐμουσία σέσωκεν αὐτούσ, ἡ δὲ τοῦ Μενεδήμου παρρησία ἀπολώλεκεν. Ἦν δέ, φασί, καὶ ἐκκλίτησ καὶ τὰ τῆσ σχολῆσ ἀδιάφοροσ, οὔτε τάξιν γοῦν τινὰ ἦν παρ’ αὐτῷ βλέπειν οὔτε βάθρα κύκλῳ διέκειτο, ἀλλ’ οὗ ἂν ἕκαστοσ ἔτυχε περιπατῶν ἢ καθήμενοσ ἤκουε, καὶ αὐτοῦ τοῦτον τὸν τρόπον διακειμένου. ἀγωνιάτησ μέντοι, φασίν, ἦν ἄλλωσ καὶ φιλόδοξοσ ὥστε τὸ πρότερον τέκτονι συνοικοδομοῦντεσ αὐτόσ τε καὶ ὁ Ἀσκληπιάδησ, ὁ μὲν Ἀσκληπιάδησ ἐφαίνετο γυμνὸσ ἐπὶ τοῦ τέγουσ τὸν πηλὸν παραφέρων, ὁ δὲ εἴ τιν’ ἴδοι ἐρχόμενον, παρεκρύπτετο.

ἐπεὶ δ’ ἥψατο τῆσ πολιτείασ, οὕτωσ ἦν ἀγωνιάτησ ὥστε καὶ τὸν λιβανωτὸν τιθεὶσ διήμαρτε τοῦ θυμιατηρίου. καί ποτε Κράτητοσ περιισταμένου αὐτὸν καὶ καθαπτομένου εἰσ τὸ ὅτι πολιτεύεται, ἐκέλευσέ τισιν εἰσ τὸ δεσμωτήριον αὐτὸν ἐμβαλεῖν· τὸν δὲ μηδὲν ἧττον τηρεῖν παριόντα καὶ ὑπερκύπτοντα Ἀγαμεμνόνειόν τε καὶ Ἡγησίπολιν ἀποκαλεῖν. Ἦν δέ πωσ ἠρέμα καὶ δεισιδαιμονέστεροσ σὺν γοῦν Ἀσκληπιάδῃ κατ’ ἄγνοιαν ἐν πανδοκείῳ ποτὲ κρεάτων ῥιπτουμένων φαγών, ἐπειδὴ μάθοι, ἐναυτία τε καὶ ὠχρία·

ἑώσ Ἀσκληπιάδησ ἐπετίμησεν αὐτῷ ὡσ οὐδὲν [εἰπὼν] ἠνώχλησεν αὐτὸν τὰ κρέα, ἀλλ’ ἡ περὶ τούτων ὑπόνοια. τὰ δ’ ἄλλα μεγαλόψυχοσ ἀνὴρ ἦν καὶ ἐλευθέριοσ. κατά τε τὴν ἕξιν τὴν σωματικὴν ἤδη καὶ πρεσβύτησ ὑπάρχων οὐδὲν ἧττον ἀθλητοῦ στερεόσ τε καὶ ἐπι‐ κεκαυμένοσ τὸ εἶδοσ, πίων τε καὶ τετριμμένοσ τὸ δὲ μέγεθοσ σύμμετροσ, ὡσ δῆλον ἐκ τοῦ εἰκονίου τοῦ ἐν Ἐρετρίᾳ ἐν τῷ ἀρχαίῳ σταδίῳ. ἔστι γάρ, ὡσ ἐπίτηδεσ, παράγυμνον, τὰ πλεῖστα μέρη φαῖνον τοῦ σώματοσ. Ἦν δὲ καὶ φιλυπόδοχοσ καὶ διὰ τὸ νοσῶδεσ τῆσ Ἐρετρίασ πλείω συνάγων συμπόσια·

ἐν οἷσ καὶ ποιητῶν καὶ μουσικῶν. ἠσπάζετο δὲ καὶ Ἄρατον καὶ Λυκόφρονα τὸν τῆσ τραγῳδίασ ποιητὴν καὶ τὸν Ῥόδιον Ἀνταγόραν· μάλιστα δὲ πάντων Ὁμήρῳ προσεῖχεν· εἶτα καὶ τοῖσ μελικοῖσ· ἔπειτα Σοφοκλεῖ, καὶ δὴ καὶ Ἀχαιῷ, ᾧπερ καὶ τὸ δευτερεῖον ἐν τοῖσ Σατύροισ, Αἰσχύλῳ δὲ τὸ πρωτεῖον ἀπεδίδου. ὅθεν καὶ πρὸσ τοὺσ ἀντιπολιτευομένουσ ταῦτα, φασί, προεφέρετο· ἡλίσκετ’ ἆρα καὶ πρὸσ ἀσθενῶν ταχύσ, καὶ πρὸσ χελώνησ ἀετὸσ βραχεῖ χρόνῳ. ταῦτα δ’ ἐστὶν Ἀχαιοῦ ἐκ τῆσ σατυρικῆσ Ὀμφάλησ·

ὥστε πταίουσιν οἱ λέγοντεσ μηδὲν αὐτὸν ἀνεγνωκέναι πλὴν τῆσ Μηδείασ τῆσ Εὐριπίδου, ἣν ἔνιοι Νεόφρονοσ εἶναι τοῦ Σικυωνίου φασί. Τῶν δὲ διδασκάλων τοὺσ περὶ Πλάτωνα καὶ Ξενοκράτην, ἔτι τε Παραιβάτην τὸν Κυρηναῖον κατεφρόνει, Στίλπωνα δ’ ἐτεθαυμάκει· καί ποτε ἐρωτηθεὶσ περὶ αὐτοῦ ἄλλο μὲν οὐδὲν εἶπε πλὴν ὅτι ἐλευθέριοσ. ἦν δὲ καὶ δυσκατανόητοσ ὁ Μενέδημοσ καὶ ἐν τῷ συνθέσθαι δυσανταγώνιστοσ· ἐστρέφετό τε πρὸσ πάντα καὶ εὑρεσιλόγει· ἐριστικώτατόσ τε, καθά φησιν Ἀντισθένησ ἐν Δια‐ δοχαῖσ, ἦν. καὶ δὴ καὶ τόδε ἐρωτᾶν εἰώθει· "τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου ἕτερόν ἐστι; "ναί. " "ἕτερον δέ ἐστι τὸ ὠφελεῖν τοῦ ἀγαθοῦ; "ναί. " "οὐκ ἄρα τὸ ὠφελεῖν ἀγαθόν ἐστιν. Ἀνῄρει δέ, φασί, καὶ τὰ ἀποφατικὰ τῶν ἀξιωμάτων, καταφατικὰ τιθείσ·

καὶ τούτων τὰ ἁπλᾶ προσδεχόμενοσ τὰ οὐχ ἁπλᾶ ἀνῄρει, λέγω δὲ συνημμένα καὶ συμπεπλεγμένα. φησὶ δ’ Ἡρακλείδησ ἐν μὲν τοῖσ δόγμασι Πλατωνικὸν εἶναι αὐτόν, διαπαίζειν δὲ τὰ διαλεκτικά· ὥστε Ἀλεξίνου ποτὲ ἐρωτήσαντοσ εἰ πέπαυται τὸν πατέρα τύπτων, "ἀλλ’ οὔτ’ ἔτυπτον," φάναι, "οὔτε πέπαυμαι. " πάλιν τ’ ἐκείνου λέγοντοσ ὡσ ἐχρῆν εἰπόντα ναί ἢ οὔ λῦσαι τὴν ἀμφιβολίαν, "γελοῖον," εἶπε, "τοῖσ ὑμετέροισ νόμοισ ἀκολουθεῖν, ἐξὸν ἐν πύλαισ ἀντιβῆναι. " Βίωνόσ τε ἐπιμελῶσ κατατρέχοντοσ τῶν μάντεων, νεκροὺσ αὐτὸν ἐπισφάττειν ἔλεγε. Καί ποτέ τινοσ ἀκούσασ ὡσ μέγιστον ἀγαθὸν εἰή τὸ πάντων ἐπιτυγχάνειν ὧν τισ ἐπιθυμεῖ, εἶπε, "πολὺ δὲ μεῖζον τὸ ἐπιθυμεῖν ὧν δεῖ.

" φησὶ δ’ Ἀντίγονοσ ὁ Καρύστιοσ γράψαι αὐτὸν μηδὲν μηδὲ συντάξαι, ὥστε μηδ’ ἐπὶ δόγματόσ τινοσ στηρίζειν. ἐν δὲ ταῖσ ζητήσεσι, φησίν, ὧδε μάχιμοσ ἦν ὥστ’ ὑπώπια φέρων ὑπῄει. ὅμωσ δ’ οὖν τοιοῦτοσ ἐν τοῖσ λόγοισ ὑπάρχων ἐν τοῖσ ἔργοισ πρᾳότατοσ ἦν. Ἀλεξῖνον γοῦν πολλὰ καταπαίζων καὶ σκληρῶσ ἐπισκώπτων, ὅμωσ αὐτὸν εὖ ἐποίησε τὴν γυναῖκα παραπέμψασ ἐκ Δελφῶν ἑώσ Χαλκίδοσ, εὐλαβουμένην τὰσ κλωπείασ τε καὶ τὰσ καθ’ ὁδὸν λῃστείασ. Φίλοσ τε ἦν μάλιστα, ὡσ δῆλον ἐκ τῆσ πρὸσ Ἀσκληπιάδην συμπνοίασ, οὐδέν τι διαφερούσησ τῆσ Πυλάδου φιλοστοργίασ.

ἀλλὰ πρεσβύτεροσ Ἀσκληπιάδησ, ὡσ λέγεσθαι ποιητὴν μὲν αὐτὸν εἶναι, ὑποκριτὴν δὲ Μενέδημον. καί ποτέ φασιν Ἀρχιπόλιδοσ τρισχιλίασ αὐτοῖσ διαγράψαντοσ στηριζομένουσ περὶ τοῦ τίσ δεύτεροσ ἀρεῖ, μηδέτερον λαβεῖν. λέγεται δὲ καὶ γυναῖκασ ἀγαγέσθαι αὐτούσ· ὧν τὴν μὲν θυγατέρα Ἀσκληπιάδην, τὴν δὲ μητέρα Μενέδημον. κἀπειδὴ τελευτῆσαι τῷ Ἀσκληπιάδῃ τὸ γύναιον, λαβεῖν τὸ τοῦ Μενεδήμου· ἐκεῖνόν τε, ἐπειδὴ προὔστη τῆσ πολιτείασ, πλουσίαν γῆμαι· οὐδὲν μέντοι ἧττον μιᾶσ οὔσησ οἰκίασ ἐπιτρέψαι τὸν Μενέδημον τὴν διοίκησιν τῇ προτέρᾳ γυναικί. ὁ μέντοι Ἀσκληπιάδησ προκατέστρεψεν ἐν Ἐρετρίᾳ γηραιὸσ ἤδη, συζήσασ τῷ Μενεδήμῳ σφόδρα εὐτελῶσ ἀπὸ μεγάλων·

ὅτε καὶ μετὰ χρόνον ἐλθόντοσ ἐπὶ κῶμον ἐρωμένου τοῦ Ἀσκληπιάδου καὶ τῶν νεανίσκων ἀποκλειόντων αὐτόν, ὁ Μενέδημοσ ἐκέλευσεν εἰσδέξασθαι, εἰπὼν ὅτι Ἀσκληπιάδησ αὐτῷ καὶ κατὰ γῆσ ὢν τὰσ θύρασ ἀνοίγει. ἦσαν δ’ οἱ σωματοποιήσαντεσ αὐτοὺσ Ἱππόνικόσ τε ὁ Μακεδὼν καὶ Ἀγήτωρ ὁ Λαμιεύσ· ὁ μὲν ἑκατέρῳ δοὺσ τριάκοντα μνᾶσ, ὁ δ’ Ἱππόνικοσ Μενεδήμῳ εἰσ ἔκδοσιν τῶν θυγατέρων δισχιλίασ δραχμάσ. ἦσαν δὲ τρεῖσ, καθά φησιν Ἡρακλείδησ, ἐξ Ὠρωπίασ αὐτῷ γυναικὸσ γεγεννημέναι. Τὰ δὲ συμπόσια τοῦτον ἐποιεῖτο τὸν τρόπον·

τράγημα θέρμοσ ἢ κύαμοσ, ἔστι δ’ ὅτε καὶ τῶν ὡρίων ἄπιοσ ἢ ῥοιὰ ἢ ὦχροι ἢ νὴ Δί’ ἰσχάδεσ. προηρίστα μετὰ δυοῖν ἢ τριῶν ἑώσ βραδέωσ ἦν τῆσ ἡμέρασ· ἔπειτά τισ ἐκάλει τοὺσ παραγενομένουσ καὶ αὐτοὺσ ἤδη δεδειπνηκότασ· ὥστ’ εἴ τισ ἔλθοι θᾶττον, ἀνακάμπτων ἐπυνθάνετο τῶν ἐξιόντων τί εἰή παρακείμενον καὶ πῶσ ἔχοι τὸ τοῦ χρόνου· εἰ μὲν οὖν λαχάνιον ἢ ταρίχιον, ἀνεχώρουν· εἰ δὲ κρεᾴδιον, εἰσῄεσαν. ἦν δὲ τοῦ μὲν θέρουσ ψίαθοσ ἐπὶ τῶν κλινῶν, τοῦ δὲ χειμῶνοσ κώδιον· προσκεφάλαιον αὑτῷ φέρειν ἔδει. τό τε περιαγόμενον ποτήριον οὐ μεῖζον ἦν κοτυλιαίου· ἃ πάντα φησὶν ὁ Λυκόφρων ἐν τοῖσ πεποιημένοισ σατύροισ αὐτῷ, οὓσ Μενέδημοσ ἐπέγραψεν, ἐγκώμιον τοῦ φιλοσόφου ποιήσασ τὸ δρᾶμα·

ὧν καί τινά ἐστι τοιαυτί· ὡσ ἐκ βραχείασ δαιτὸσ ἡ βαιὰ κύλιξ αὐτοῖσ κυκλεῖται πρὸσ μέτρον, τράγημα δὲ ὁ σωφρονιστὴσ τοῖσ φιληκόοισ λόγοσ. Τὰ μὲν οὖν πρῶτα κατεφρονεῖτο, κύων καὶ λῆροσ ὑπὸ τῶν Ἐρετριέων ἀκούων· ὕστερον δ’ ἐθαυμάσθη, ὥστε καὶ τὴν πόλιν ἐγχειρίσασθαι. ἐπρέσβευσε δὲ καὶ πρὸσ Πτολεμαῖον καὶ Λυσίμαχον, τιμώμενοσ πανταχοῦ· οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ πρὸσ Δημήτριον. καὶ τῆσ πόλεωσ διακόσια τάλαντα τελούσησ πρὸσ ἔτοσ αὐτῷ, τὰ πεντήκοντα ἀφεῖλε· πρὸσ ὃν διαβληθεὶσ ὡσ τὴν πόλιν ἐγχειρίζων Πτολεμαίῳ, ἀπολογεῖται δι’ ἐπιστολῆσ ἧσ ἡ ἀρχή· "Μενέδημοσ βασιλεῖ Δημητρίῳ χαίρειν.

ἀκούω πρὸσ σὲ ἀνατεθῆναι περὶ ἡμῶν. " λόγοσ δὲ διαβεβληκέναι αὐτὸν τῶν ἀντιπολιτευομένων τινὰ Αἰσχύλον. δοκεῖ δ’ ἐμβριθέστατα πρεσβεῦσαι πρὸσ Δημήτριον ὑπὲρ τοῦ Ὠρωποῦ, ὡσ καὶ Εὔφαντοσ ἐν Ἱστορίαισ μνημονεύει. ἠγάπα δὲ αὐτὸν καὶ Ἀντίγονοσ καὶ μαθητὴν ἀνεκήρυττεν αὑτόν. καὶ ἡνίκα ἐνίκα τοὺσ βαρβάρουσ περὶ Λυσιμαχίαν, γράφει ψήφισμα αὐτῷ Μενέδημοσ ἁπλοῦν τε καὶ ἀκόλακον, οὗ ἡ ἀρχή· "οἱ στρατηγοὶ καὶ οἱ πρόβουλοι εἶπον.

ἐπειδὴ βασιλεὺσ Ἀντίγονοσ μάχῃ νικήσασ τοὺσ βαρβάρουσ παραγίνεται εἰσ τὴν ἰδίαν, καὶ τὰ ἄλλα πάντα πράσσει κατὰ γνώμην· ἔδοξε τῇ βουλῇ καὶ τῷ δήμῳ. " Διὰ ταῦτα δὴ καὶ τὴν ἄλλην φιλίαν ὑποπτευθεὶσ προδιδόναι τὴν πόλιν αὐτῷ, διαβάλλοντοσ Ἀριστοδήμου ὑπεξῆλθε· καὶ διέτριβεν ἐν Ὠρωπῷ ἐν τῷ τοῦ Ἀμφιάρεω ἱερῷ· ἔνθα χρυσῶν ποτηρίων ἀπολομένων, καθά φησιν Ἕρμιπποσ, δόγματι κοινῷ τῶν Βοιωτῶν ἐκελεύσθη μετελθεῖν. ἐντεῦθεν ἀθυμήσασ λαθραίωσ παρεισδὺσ εἰσ τὴν πατρίδα καὶ τήν τε γυναῖκα καὶ τὰσ θυγατέρασ παραλαβὼν πρὸσ Ἀντίγονον ἐλθὼν ἀθυμίᾳ τὸν βίον κατέστρεψε. Φησὶ δ’ Ἡρακλείδησ αὐτὸν πᾶν τοὐναντίον, πρόβουλον γενόμενον τῶν Ἐρετριέων πολλάκισ ἐλευθερῶσαι τὴν πόλιν ἀπὸ τῶν τυράννων ἐπαγόμενον Δημήτριον·

οὐκ ἂν δὴ οὖν προδοῦναι αὐτὸν Ἀντιγόνῳ τὴν πόλιν, ἀλλὰ διαβολὴν ἀναλαβεῖν ψευδῆ· φοιτᾶν τε πρὸσ τὸν Ἀντίγονον καὶ βούλεσθαι ἐλευθερῶσαι τὴν πατρίδα· τοῦ δὲ μὴ εἴκοντοσ ὑπ’ ἀθυμίασ ἀσιτήσαντα ἑπτὰ ἡμέρασ τὸν βίον μεταλλάξαι. τὰ ὅμοια τούτῳ καὶ Ἀντίγονοσ ὁ Καρύστιοσ ἱστορεῖ. μόνῳ δὲ Περσαίῳ διαπρύσιον εἶχε πόλεμον· ἐδόκει γὰρ Ἀντιγόνου βουλομένου τὴν δημοκρατίαν ἀποκαταστῆσαι τοῖσ Ἐρετριεῦσι χάριν Μενεδήμου κωλῦσαι. διὸ καί ποτε παρὰ πότον ὁ Μενέδημοσ ἐλέγξασ αὐτὸν τοῖσ λόγοισ τά τε ἄλλα ἔφη καὶ δὴ καὶ "φιλόσοφοσ μὲν [τοι] τοιοῦτοσ, ἀνὴρ δὲ καὶ τῶν ὄντων καὶ τῶν γενησομένων κάκιστοσ.

" Ἐτελεύτα δὲ κατὰ τὸν Ἡρακλείδην τέταρτον καὶ ἑβδομηκοστὸν ἔτοσ βιούσ. καὶ εἰσ αὐτὸν ἡμῶν ἐστιν οὕτωσ ἔχον· ἔκλυον, Μενέδημε, τεὸν μόρον, ὡσ ἑκὼν ἀπέσβησ ἐν ἡμέρῃσιν ἑπτὰ μηδὲν ἐσθίων. κᾆτ’ ἔργον ἔρεξασ Ἐρετρικόν, ἀλλ’ ὅμωσ ἄνανδρον· ἀψυχίη γὰρ ἡγεμὼν ἔπειγέ σε. Καὶ οὗτοι μὲν οἱ Σωκρατικοὶ καὶ οἱ ἀπ’ αὐτῶν. μετιτέον δὲ ἐπὶ Πλάτωνα τὸν τῆσ Ἀκαδημείασ κατάρξαντα, καὶ τοὺσ ἀπ’ αὐτοῦ, ὁπόσοι γεγόνασιν ἐλλόγιμοι.

SEARCH

MENU NAVIGATION