Athenaeus, The Deipnosophists, Book 7, book 7, chapter 14

(아테나이오스, The Deipnosophists, Book 7, book 7, chapter 14)

φιλήδονον δ’ οἱ ποιηταὶ καὶ τὸν ἀρχαῖόν φασι γενέσθαι Τάνταλον ὁ γοῦν τὴν τῶν Ἀτρειδῶν ποιήσασ κάθοδον ἀφικόμενον αὐτὸν λέγει πρὸσ τοὺσ θεοὺσ καὶ συνδιατρίβοντα ἐξουσίασ τυχεῖν παρὰ τοῦ Διὸσ αἰτήσασθαι ὅτου ἐπιθυμεῖ, τὸν δὲ πρὸσ τὰσ ἀπολαύσεισ ἀπλήστωσ διακείμενον ὑπὲρ αὐτῶν τε τούτων μνείαν ποιήσασθαι καὶ τοῦ ζῆν τὸν αὐτὸν τρόπον τοῖσ θεοῖσ. ἐφ’ οἷσ ἀγανακτήσαντα τὸν Δία τὴν μὲν εὐχὴν ἀποτελέσαι διὰ τὴν ὑπόσχεσιν, ὅπωσ δὲ μηδὲν ἀπολαύῃ τῶν παρακειμένων, ἀλλὰ διατελῇ ταραττόμενοσ, ὑπὲρ τῆσ κεφαλῆσ ἐξήρτησεν αὐτῷ πέτρον, δι’ ὃν οὐ δύναται τῶν παρακειμένων τυχεῖν οὐδενόσ. καὶ τῶν στωικῶν δέ τινεσ συνεφήψαντο ταύτησ τῆσ ἡδονῆσ· Ἐρατοσθένησ γοῦν ὁ Κυρηναῖοσ μαθητὴσ γενόμενοσ Ἀρίστωνοσ τοῦ Χίου, ὃσ ἦν εἷσ τῶν ἀπὸ τῆσ στοᾶσ, ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Ἀρίστωνι παρεμφαίνει τὸν διδάσκαλον ὡσ ὕστερον ὁρμήσαντα ἐπὶ τρυφήν, λέγων ὧδε· "ἤδη δέ ποτε καὶ τοῦτον πεφώρακα τὸν τῆσ ἡδονῆσ καὶ ἀρετῆσ μεσότοιχον διορύττοντα καὶ ἀναφαινόμενον παρὰ τῇ ἡδονῇ.

καὶ Ἀπολλοφάνησ δὲ γνώριμοσ δὲ ἦν καὶ οὗτοσ τοῦ Ἀρίστωνοσ ἐν τῷ Ἀρίστωνι, καὶ αὐτὸσ οὕτωσ ἐπιγράψασ τὸ σύγγραμμα, ἐμφανίζει τὴν τοῦ διδασκάλου φιληδονίαν. περὶ δὲ Διονυσίου τοῦ Ἡρακλεώτου τί δεῖ καὶ λέγειν; ὃσ ἄντικρυσ ἀποδὺσ τὸν τῆσ ἀρετῆσ χιτῶνα ἀνθινὰ μετημφιάσατο καὶ Μεταθέμενοσ καλούμενοσ ἔχαιρε, καίτοι γηραιὸσ ἀποστὰσ τῶν τῆσ στοᾶσ λόγων καὶ ἐπὶ τὸν Ἐπίκουρον μεταπηδήσασ· περὶ οὗ οὐκ ἀχαρίτωσ ὁ Τίμων ἔφη ·

ἡνίκ’ ἐχρῆν δύνειν, νῦν ἄρχεται ἡδύνεσθαι· ὡρ́η ἐρᾶν, ὡρ́η δὲ γαμεῖν, ὡρ́η δὲ πεπαῦσθαι.

상위

The Deipnosophists, Book 7

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION