Aristophanes, Wasps, Agon, epirrheme 2:

ὃ δέ γ’ ἥδιστον τούτων ἐστὶν πάντων, οὗ ’γὼ ’πελελήσμην, ὅταν οἴκαδ’ ἰώ τὸν μισθὸν ἔχων, κἄπειθ’ ἥκονθ’ ἅμα πάντεσ ἀσπάζωνται διὰ τἀργύριον, καὶ πρῶτα μὲν ἡ θυγάτηρ με ἀπονίζῃ καὶ τὼ πόδ’ ἀλείφῃ καὶ προσκύψασα φιλήσῃ καὶ παππίζουσ’ ἅμα τῇ γλώττῃ <τὸ> τριώβολον ἐκκαλαμᾶται, καὶ τὸ γύναιόν μ’ ὑποθωπεῦσαν φυστὴν μᾶζαν προσενέγκῃ, κἄπειτα καθεζομένη παρ’ ἐμοὶ προσαναγκάζῃ, ’φάγε τουτί, ἔντραγε τουτί· ’ τούτοισιν ἐγὼ γάνυμαι, κοὐ μή με δεήσῃ ἐσ σὲ βλέψαι καὶ τὸν ταμίαν, ὁπότ’ ἄριστον παραθήσει καταρασάμενοσ καὶ τονθορύσασ. ἀλλ’ ἢν μή μοι ταχὺ μάξῃ, τάδε κέκτημαι πρόβλημα κακῶν, σκευὴν βελέων ἀλεωρήν. κἂν οἶνόν μοι μὴ ’γχῇσ σὺ πιεῖν, τὸν ὄνον τόνδ’ ἐσκεκόμισμαι οἴνου μεστόν, κᾆτ’ ἐγχέομαι κλίνασ· οὗτοσ δὲ κεχηνὼσ βρωμησάμενοσ τοῦ σοῦ δίνου μέγα καὶ στράτιον κατέπαρδεν. ἆρ’ οὐ μεγάλην ἀρχὴν ἄρχω καὶ τοῦ Διὸσ οὐδὲν ἐλάττω, ὅστισ ἀκούω ταὔθ’ ἅπερ ὁ Ζεύσ;