Aeschylus, Libation Bearers, episode, anapests 3:

καὶ νῦν ὁρᾶτέ μ’, ὡσ παρεσκευασμένοσ ξὺν τῷδε θαλλῷ καὶ στέφει προσίξομαι μεσόμφαλόν θ’ ἵδρυμα, Λοξίου πέδον, πυρόσ τε φέγγοσ ἄφθιτον κεκλημένον, φεύγων τόδ’ αἷμα κοινόν· οὐδ’ ἐφ’ ἑστίαν ἄλλην τραπέσθαι Λοξίασ ἐφίετο. καὶ μαρτυρεῖν μὲν ὡσ ἐπορσύνθη κακὰ τάδ’ ἐν χρόνῳ μοι πάντασ Ἀργείουσ λέγω· ἐγὼ δ’ ἀλήτησ τῆσδε γῆσ ἀπόξενοσ, ζῶν καὶ τεθνηκὼσ τάσδε κληδόνασ λιπών. ἀλλ’ εὖ γ’ ἔπραξασ, μηδ’ ἐπιζευχθῇσ στόμα φήμῃ πονηρᾷ μηδ’ ἐπιγλωσσῶ κακά, ἐλευθερώσασ πᾶσαν Ἀργείων πόλιν, δυοῖν δρακόντοιν εὐπετῶσ τεμὼν κάρα. ἆ, ἆ. δμωαὶ γυναῖκεσ, αἵδε Γοργόνων δίκην φαιοχίτωνεσ καὶ πεπλεκτανημέναι πυκνοῖσ δράκουσιν· οὐκέτ’ ἂν μείναιμ’ ἐγώ.