Aristotle, Nicomachean Ethics, Book 8 3:

ἄνευ γὰρ φίλων οὐδεὶσ ἕλοιτ’ ἂν ζῆν, ἔχων τὰ λοιπὰ ἀγαθὰ πάντα· καὶ γὰρ πλουτοῦσι καὶ ἀρχὰσ καὶ δυναστείασ κεκτημένοισ δοκεῖ φίλων μάλιστ’ εἶναι χρεία· τί γὰρ ὄφελοσ τῆσ τοιαύτησ εὐετηρίασ ἀφαιρεθείσησ εὐεργεσίασ, ἣ γίγνεται μάλιστα καὶ ἐπαινετωτάτη πρὸσ φίλουσ; ἢ πῶσ ἂν τηρηθείη καὶ σῴζοιτ’ ἄνευ φίλων;