뜻

1. to conquer by sophisms or fallacies, to outwit, to be outwitted

예문

• οὓσ καὶ σὺ γιγνώσκων ὑποκρίνῃ ἀγνοεῖν κἀμὲ κατασοφίζῃ ὥσ τινοσ αὐτοῖσ αἰσχύνησ ἐντεῦθεν γιγνομένησ, οὐχὶ τιμῆσ. (Lucian, De parasito sive artem esse parasiticam, (no name) 31:6)

  (루키아노스, De parasito sive artem esse parasiticam, (no name) 31:6)

• Κατασοφίζῃ με, ὦ Προμηθεῦ. (Lucian, Dialogi deorum, 3:1)

  (루키아노스, Dialogi deorum, 3:1)

• ἐπιστραφέντοσ δὲ τοῦ Ἀβεννήρου καὶ κατασοφίζεσθαι τὴν ὁρμὴν αὐτοῦ πειρωμένου καὶ ποτὲ μὲν εἰπόντοσ ἑνὸσ τῶν αὐτοῦ στρατιωτῶν ἀφέμενοσ τῆσ διώξεωσ ἀφελέσθαι τὴν πανοπλίαν, πάλιν δ’ ὡσ οὐκ ἔπειθε τοῦτο ποιεῖν κατασχεῖν αὑτὸν καὶ μὴ διώκειν παραινοῦντοσ, μὴ κτείνασ αὐτὸν ἀπολέσῃ τὴν πρὸσ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ παρρησίαν, οὐ προσιέμενον [δὲ] τοὺσ λόγουσ, ἀλλ’ ἐπιμείναντα τὴν δίωξιν φεύγων ὡσ εἶχε τὸ δόρυ πλήξασ εἰσ τοὐπίσω καιρίωσ παραχρῆμ’ ἀπέκτεινεν. (Flavius Josephus, Antiquitates Judaicae, Book 7 19:1)

  (플라비우스 요세푸스, Antiquitates Judaicae, Book 7 19:1)

유사 형태

• κατασοφιζομένους (1)
• κατασοφιζόμενοι (1)

출처: Henry George Liddell. Robert Scott. "A Greek-English Lexicon". revised and augmented throughout by. Sir Henry Stuart Jones.