Sense

1. to act contrary to an alliance or compact, break a treaty
2. to break faith with, to suffer by a breach of faith

Examples

• περὶ δ’ ὧν ἐν τῇ εἰρήνῃ εἴληφε χωρίων, ὑμῶν ἐχόντων, παρασπονδῶν καὶ λύων τὴν εἰρήνην, ἐπειδὴ οὐκ ἔχει ὅ τι εἴπῃ, ἀλλ’ ἀδικῶν φανερῶσ ἐξελέγχεται, ἐπιτρέπειν φησὶ περὶ τούτων ἕτοιμοσ εἶναι ἴσῳ καὶ κοινῷ δικαστηρίῳ· (Demosthenes, Speeches, 46:1)
• μὲν ἐρεθιζόμενον τῆσ ἐκκλησίασ μέροσ ἔπτηξεν, οἱᾶ δὴ κρατούμενον ἀνάγκῃ ἀφύκτῳ, τὸν δὲ Φουφέττιον ἀγανακτοῦντα ἔτι καὶ κεκραγότα μόνον τάσ τε συνθήκασ ἀνακαλούμενον, ἃσ αὐτὸσ ἐξηλέγχθη παρασπονδῶν, καὶ οὐδ’ ἐν κακοῖσ τοῦ θράσουσ ὑφιέμενον οἱ ῥαβδοῦχοι κελεύσαντοσ τοῦ βασιλέωσ Τύλλου συλλαβόντεσ καὶ τὴν ἐσθῆτα περικαταρρήξαντεσ ἔξαινον τὸ σῶμα μάστιξι πάνυ πολλαῖσ. (Dionysius of Halicarnassus, Antiquitates Romanae, book 3, chapter 30 8:1)
• μετὰ δὲ ταῦτ’ ἐν εἰρήνῃ Νάξον καὶ Κατάνην παρασπονδῶν ἐξανδραποδισάμενοσ ἣν μὲν κατέσκαψεν, ἣν δὲ τοῖσ ἐξ Ἰταλίασ Καμπανοῖσ οἰκητήριον ἔδωκεν. (Diodorus Siculus, Library, book xiv, chapter 65 20:1)

Similar forms

• παρασπονδεῖν (17)
• παράσπονδον (9)
• παρασπόνδημα (5)
• παρασπονδῆσαι (4)
• παρασπονδήματι (3)
• παρασπονδήσεως (3)
• παρασπονδήματος (3)
• παρασπονδήσας (3)
• παρασπονδῶν (3)
• παράσπονδα (2)
• παρασπόνδησιν (2)
• παρασπονδηθεὶς (2)
• παρασπόνδως (2)
• παρασπόνδους (2)
• παρασπονδήσαντι (1)
• παρασπονδοῦμεν (1)
• παρασπονδῆς (1)
• παρασπονδήσει (1)
• παρασπονδοῦσαν (1)
• παρασπονδήσαιεν (1)
• παρασπόνδου (1)
• παρασπονδηθῆναι (1)
• παρασπονδηθέντα (1)
• παρασπονδήσεις (1)

Source: Henry George Liddell. Robert Scott. "A Greek-English Lexicon". revised and augmented throughout by. Sir Henry Stuart Jones.