εὐπαγής
3군 변화 형용사;
자동번역
로마알파벳 전사:
고전 발음: []
신약 발음: []
기본형:
εὐπαγής
εὐπαγές
형태분석:
εὐπαγη
(어간)
+
ς
(어미)
뜻
- 강한, 튼튼한, 강력한, 진한
- compact, firm, strong
곡용 정보
3군 변화
위에 제시된 변화형은 규칙에 따라 생성된 것이며 일부 형태는 실제 사용여부가 입증되지 않았으니, 참고용으로만 사용하시길 바랍니다.
현재 일부 변화형의 강세가 잘못 표기되는 오류가 있어 수정 중에 있으니 유의하시길 바랍니다.
- στέρνον εὐπαγέσ, καὶ ἐμπεφύκασιν αὐτῇ τῇ ἐντομῇ οἱ πόδεσ οὐ κατὰ τοὺσ σφῆκασ πάνυ ἐσφιγμένῃ. (Lucian, Muscae Encomium, (no name) 3:2)
(루키아노스, Muscae Encomium, (no name) 3:2)
- θήλειαν μὲν μετὰ μῆνα ἑνδέκατον ἐξάγειν ἐπὶ θήραν, πρόσθεν δὲ ἔτι ἀπὸ δεκάτου μηνόσ, εἰ εὐπαγὴσ τύχοι καὶ μὴ ὑγρομελήσ, λαγῶ ἀπὸ χειρὸσ ἀφιέναι ἐν χωρίῳ περιφανεῖ, καὶ τὴν μὲν ἐγγύθεν ἐφιέναι τῷ λαγῷ τήν τε ὄψιν αὐτὴν ἐμπίμπλασθαι καὶ ἐγγὺσ ὁρῶσαν μετ̓ ἐλπίδοσ ἀγαθῆσ πονεῖν, κύνα δὲ ἄλλην τελείαν ἐφιέναι ὕστερον, ὡσ μὴ ἐπὶ πολὺ κακοπαθῆσαι τὴν σκύλακα μηδὲ ἀπαγορεῦσαι ὑπὸ καμάτου. (Arrian, Cynegeticus, chapter 25 1:1)
(아리아노스, Cynegeticus, chapter 25 1:1)
- Αἱμορραγίη δὲ κἢν μὴ κάρτα ὀξέωσ κτείνῃ, χρόνῳ δὲ ἐξέλυσε μυρίουσ · οἱ δὲ ἀπ’ αὐτέησ θρόμβοι, ἰσχουρίῃ ὀξέωσ ὀλέθριοι, ὅκωσπερ οἱ λίθοι· καὶ γὰρ ἢν τὸ αἷμα λεπτόν τε καὶ ξανθὸν καὶ μὴ πάγχυ ᾖ εὐπαγὲσ, ἀλλ’ ἡ κύστισ ἐσ πολλὸν ἀλίζει χρόνον, καὶ ἥδε θερμαίνουσα καὶ ἑψοῦσα πηγνύει, καὶ ὧδε γίγνεται θρόμβοσ. (Aretaeus, The Extant Works of Aretaeus, The Cappadocian., , 120)
(아레타이오스, The Extant Works of Aretaeus, The Cappadocian., , 120)
- αὐτὰρ ἐγὼ κέρασ ὑγρὸν ἑλὼν κοίλην τε φαρέτρην ἰῶν ἐμπλείην νεόμην, ἑτέρηφι δὲ βάκτρον εὐπαγὲσ αὐτόφλοιον ἐπηρεφέοσ κοτίνοιο ἔμμητρον, τὸ μὲν αὐτὸσ ὑπὸ ζαθέῳ Ἑλικῶνι εὑρὼν σὺν πυκινῇσιν ὁλοσχερὲσ ἔσπασα ῥίζαισ. (Theocritus, Idylls, 88)
(테오크리토스, Idylls, 88)
- καὶ πρὸσ τούτοισ δεῖ μὴ τῶν σωμάτων διακεχυμένων ὑπὸ μέθησ γίγνεσθαι τὴν παιδουργίαν, ἀλλ’ εὐπαγὲσ ἀπλανὲσ ἡσυχαῖόν τε ἐν μοίρᾳ συνίστασθαι τὸ φυόμενον. (Plato, Laws, book 6 171:2)
(플라톤, Laws, book 6 171:2)
- δεῖ τοίνυν ὥσπερ ζωγράφου τινὸσ εἰκόνασ ἀμφοῖν προτεθεικότοσ βλέποντασ ἐναλλὰξ εἰσ ἑκατέραν, ἢ καὶ ποιητοῦ τινοσ διηγουμένου, ὡσ ἡ μὲν εὐσχήμων καὶ εὐπαγὴσ καὶ εὔχρουσ καὶ εὔχαρισ καὶ ὁμολογοῦσα ἑαυτῇ διὰ πάντων ἀκριβῶσ ἐκ θεῶν ἥκουσα ἐπὶ γῆν, ἡ δ’ ἑτέρα θεαμάτων πάντων πικρότατον, τὴν μὲν κεφαλὴν ὑπτία, τὰ δὲ χείλη πελιδνὴ, τοὺσ δὲ ὀφθαλμοὺσ ἀπεστραμμένη, διεφθαρμένη, ἐξῳδηκυῖα, δάκρυσι νεορράντοισ ἀεὶ συνεχομένη, τὼ χεῖρε ἀκρατὴσ, τὸ ξίφοσ εἴσω πρὸσ τὸ στῆθοσ φέρουσα, ἐπὶ λεπτῶν τῶν ποδῶν καὶ σκολιῶν αἰωρουμένη, περὶ δὲ αὐτὴν ὥσπερ δίκτυον ἐν κύκλῳ ζόφοσ καὶ σκότοσ, ὑφ’ ὧν τὰ πολλὰ μνήμασιν ἀνθ’ ἱερῶν ἐνδιαιτᾶται. (Aristides, Aelius, Orationes, 12:2)
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, 12:2)