Ancient Greek-English Dictionary Language

εὐκαιρέω

ε-contract Verb; Transliteration:

Principal Part: εὐκαιρέω εὐκαιρήσω

Structure: εὐκαιρέ (Stem) + ω (Ending)

Sense

  1. to devote one's leisure

Conjugation

Present tense

Active
1st person2nd person3rd person
IndicativeSingular εὐκαίρω εὐκαίρεις εὐκαίρει
Dual εὐκαίρειτον εὐκαίρειτον
Plural εὐκαίρουμεν εὐκαίρειτε εὐκαίρουσιν*
SubjunctiveSingular εὐκαίρω εὐκαίρῃς εὐκαίρῃ
Dual εὐκαίρητον εὐκαίρητον
Plural εὐκαίρωμεν εὐκαίρητε εὐκαίρωσιν*
OptativeSingular εὐκαίροιμι εὐκαίροις εὐκαίροι
Dual εὐκαίροιτον εὐκαιροίτην
Plural εὐκαίροιμεν εὐκαίροιτε εὐκαίροιεν
ImperativeSingular εὐκαῖρει εὐκαιρεῖτω
Dual εὐκαίρειτον εὐκαιρεῖτων
Plural εὐκαίρειτε εὐκαιροῦντων, εὐκαιρεῖτωσαν
Infinitive εὐκαίρειν
Participle MasculineFeminineNeuter
εὐκαιρων εὐκαιρουντος εὐκαιρουσα εὐκαιρουσης εὐκαιρουν εὐκαιρουντος
Middle/Passive
1st person2nd person3rd person
IndicativeSingular εὐκαίρουμαι εὐκαίρει, εὐκαίρῃ εὐκαίρειται
Dual εὐκαίρεισθον εὐκαίρεισθον
Plural εὐκαιροῦμεθα εὐκαίρεισθε εὐκαίρουνται
SubjunctiveSingular εὐκαίρωμαι εὐκαίρῃ εὐκαίρηται
Dual εὐκαίρησθον εὐκαίρησθον
Plural εὐκαιρώμεθα εὐκαίρησθε εὐκαίρωνται
OptativeSingular εὐκαιροίμην εὐκαίροιο εὐκαίροιτο
Dual εὐκαίροισθον εὐκαιροίσθην
Plural εὐκαιροίμεθα εὐκαίροισθε εὐκαίροιντο
ImperativeSingular εὐκαίρου εὐκαιρεῖσθω
Dual εὐκαίρεισθον εὐκαιρεῖσθων
Plural εὐκαίρεισθε εὐκαιρεῖσθων, εὐκαιρεῖσθωσαν
Infinitive εὐκαίρεισθαι
Participle MasculineFeminineNeuter
εὐκαιρουμενος εὐκαιρουμενου εὐκαιρουμενη εὐκαιρουμενης εὐκαιρουμενον εὐκαιρουμενου

Future tense

Active
1st person2nd person3rd person
IndicativeSingular εὐκαιρήσω εὐκαιρήσεις εὐκαιρήσει
Dual εὐκαιρήσετον εὐκαιρήσετον
Plural εὐκαιρήσομεν εὐκαιρήσετε εὐκαιρήσουσιν*
OptativeSingular εὐκαιρήσοιμι εὐκαιρήσοις εὐκαιρήσοι
Dual εὐκαιρήσοιτον εὐκαιρησοίτην
Plural εὐκαιρήσοιμεν εὐκαιρήσοιτε εὐκαιρήσοιεν
Infinitive εὐκαιρήσειν
Participle MasculineFeminineNeuter
εὐκαιρησων εὐκαιρησοντος εὐκαιρησουσα εὐκαιρησουσης εὐκαιρησον εὐκαιρησοντος
Middle
1st person2nd person3rd person
IndicativeSingular εὐκαιρήσομαι εὐκαιρήσει, εὐκαιρήσῃ εὐκαιρήσεται
Dual εὐκαιρήσεσθον εὐκαιρήσεσθον
Plural εὐκαιρησόμεθα εὐκαιρήσεσθε εὐκαιρήσονται
OptativeSingular εὐκαιρησοίμην εὐκαιρήσοιο εὐκαιρήσοιτο
Dual εὐκαιρήσοισθον εὐκαιρησοίσθην
Plural εὐκαιρησοίμεθα εὐκαιρήσοισθε εὐκαιρήσοιντο
Infinitive εὐκαιρήσεσθαι
Participle MasculineFeminineNeuter
εὐκαιρησομενος εὐκαιρησομενου εὐκαιρησομενη εὐκαιρησομενης εὐκαιρησομενον εὐκαιρησομενου

Imperfect tense

The inflection forms above were generated by rules and some usages of them were not attested.

Due to a bug of system, some forms may display wrong accents.

Examples

  • Καὶ γενομένησ ἡμέρασ εὐκαίρου ὅτε Ἡρῴδησ τοῖσ γενεσίοισ αὐτοῦ δεῖπνον ἐποίησεν τοῖσ μεγιστᾶσιν αὐτοῦ καὶ τοῖσ χιλιάρχοισ καὶ τοῖσ πρώτοισ τῆσ Γαλιλαίασ, καὶ εἰσελθούσησ τῆσ θυγατρὸσ αὐτοῦ Ἡρῳδιάδοσ καὶ ὀρχησαμένησ, ἤρεσεν τῷ Ἡρῴδῃ καὶ τοῖσ συνανακειμένοισ. (, chapter 4 114:1)
  • Ἡρώδησ τε προπεπυσμένοσ ἧκεν ἄγων ἐπ’ αὐτοὺσ τὸ πλεῖστον ἧσ εἶχεν δυνάμεωσ, καὶ πλησιάσασ ἐν καλῷ στρατοπεδεύεσθαι διεγνώκει χάρακά τε βαλόμενοσ ἐξ εὐκαίρου ταῖσ μάχαισ ἐπιχειρεῖν. (Flavius Josephus, Antiquitates Judaicae, Book 15 140:3)
  • ἤχθετο δὲ τῷ μὴ παρεῖναι μηδὲ ἔχειν ἐξ εὐκαίρου διαβάλλειν ἀεὶ τοὺσ ἀδελφούσ, καὶ μᾶλλον ἐδεδοίκει μεταβολὴν τοῦ πατρόσ, εἴ τι καὶ καθ’ αὑτὸν ἀξιώσει ἐπιεικέστερον εἰσ τοὺσ ἐκ τῆσ Μαριάμμησ φρονεῖν. (Flavius Josephus, Antiquitates Judaicae, Book 16 103:1)
  • κρατεῖ δὲ καὶ λιμένοσ εὐκαίρου πρὸσ τὸν ἀπὸ Δρεπάνων καὶ Λιλυβαίου δρόμον ἐπὶ τὴν Ἰταλίαν, ἐν ᾧ πλῆθοσ ὕδατοσ ἄφθονον ὑπάρχει. (Polybius, Histories, book 1, chapter 56 7:1)

Synonyms

  1. to devote one's leisure

Source: Henry George Liddell. Robert Scott. "A Greek-English Lexicon". revised and augmented throughout by. Sir Henry Stuart Jones.

Find this word at Perseus Greek Word Study Tool

SEARCH

MENU NAVIGATION