ἀσελγαίνω
Non-contract Verb;
Transliteration:
Principal Part:
ἀσελγαίνω
Structure:
ἀσελγαίν
(Stem)
+
ω
(Ending)
Sense
- to behave licentiously, outrageous acts
Conjugation
The inflection forms above were generated by rules and some usages of them were not attested.
Due to a bug of system, some forms may display wrong accents.
- ἀνέστραπτο οὖν τὸ πρᾶγμα, καὶ οἱ μὲν ἰδιῶται κοσμίωσ πάνυ ἑστιώμενοι οὔτε παροινοῦντεσ οὔτε ἀσχημονοῦντεσ ἐφαίνοντο, ἀλλ’ ἐγέλων μόνον καὶ κατεγίνωσκον αὐτῶν, οἶμαι, οὕσ γε ἐθαύμαζον οἰόμενοί τινασ εἶναι ἀπὸ τῶν σχημάτων, οἱ σοφοὶ δὲ ἠσέλγαινον καὶ ἐλοιδοροῦντο καὶ ὑπερενεπίμπλαντο καὶ ἐκεκράγεσαν καὶ εἰσ χεῖρασ ᾔεσαν. (Lucian, Symposium, (no name) 35:1)
- λοιδορηθέντοσ δὲ αὐτοῖσ ἐκείνου καὶ κακίσαντοσ αὐτούσ, οὐ μόνον περὶ ὧν εἰσ ἡμᾶσ ἠσέλγαινον ἀλλὰ καὶ περὶ ὧν ἐποίουν ὅλωσ ἐν τῷ στρατοπέδῳ, τοσούτου ἐδέησαν παύσασθαι ἢ αἰσχυνθῆναι, ὥστε, ἐπειδὴ θᾶττον συνεσκότασεν, εὐθὺσ ὡσ ἡμᾶσ εἰσεπήδησαν ταύτῃ τῇ ἑσπέρᾳ. (Dionysius of Halicarnassus, De Demosthene, chapter 12 2:3)
- τότε δέ, τοῦ πότου μεσοῦντοσ, ἀρχὴν ἁψιμαχίασ ζητοῦντεσ ἀναφανδὸν ἀκολάστοισ ἐχρῶντο ῥήμασι, καί πολλὰ προσποιούμενοι μεθύειν ἠσέλγαινον ὡσ παροξυνοῦντεσ ἐκεῖνον, ὁ δὲ εἴτε δυσχεραίνων τὴν ἀκοσμίαν, εἴτε τὴν διάνοιαν αὐτῶν τῇ θρασύτητι τῆσ λαλιᾶσ καί τῇ παρὰ τὸ εἰωθὸσ ὀλιγωρίᾳ συμφρονήσασ, μετέβαλε τὸ σχῆμα τῆσ κχισίασ, ὕπτιον ἀνεὶσ ἑαυτὸν, ὡσ οὔτε προσέχων οὔτε κατακούων. (Plutarch, Sertorius, chapter 26 4:2)
- ὡσ δὲ ἠσέλγαινον ὕβρει καὶ μεθύοντεσ οὐκ ἀπείχοντο τῶν γυναικῶν, ἐτράποντο πρὸσ ἄμυναν οἱ Λαπίθαι· (Plutarch, chapter 30 3:3)
- λοιδορηθέντοσ δ’ αὐτοῖσ ἐκείνου καὶ κακίσαντοσ αὐτοὺσ οὐ μόνον περὶ ὧν εἰσ ἡμᾶσ ἠσέλγαινον, ἀλλὰ καὶ περὶ ὧν ὅλωσ ἐποίουν ἐν τῷ στρατοπέδῳ, τοσούτου ἐδέησαν παύσασθαι ἢ αἰσχυνθῆναι, ὥστ’ ἐπειδὴ θᾶττον συνεσκότασεν, εὐθὺσ ὡσ ἡμᾶσ εἰσεπήδησαν ταύτῃ τῇ ἑσπέρᾳ, καὶ τὸ μὲν πρῶτον κακῶσ ἔλεγον, τελευτῶντεσ δὲ καὶ πληγὰσ ἐνέτειναν ἐμοί, καὶ τοσαύτην κραυγὴν καὶ θόρυβον περὶ τὴν σκηνὴν ἐποίησαν ὥστε καὶ τὸν στρατηγὸν καὶ τοὺσ ταξιάρχουσ ἐλθεῖν καὶ τῶν ἄλλων στρατιωτῶν τινάσ, οἵπερ ἐκώλυσαν μηδὲν ἡμᾶσ ἀνήκεστον παθεῖν μηδ’ αὐτοὺσ ποιῆσαι παροινουμένουσ ὑπὸ τουτωνί. (Demosthenes, Speeches 51-61, 9:1)