Ancient Greek-English Dictionary Language

ἀναπολόγητος

First/Second declension Adjective; Transliteration:

Principal Part: ἀναπολόγητος ἀναπολόγητος ἀναπολόγητον

Structure: ἀ (Prefix) + ναπολογητ (Stem) + ος (Ending)

Sense

  1. without excuse or defense, inexcusable

Examples

  • Τὰ λοιπὰ τῶν ἐν τῇ κατηγορίᾳ γεγραμμένων ἄξιον ἦν ἴσωσ ἀναπολόγητα παραλιπεῖν, ἵν’ αὐτὸσ αὐτοῦ καὶ τῶν ἄλλων Αἰγυπτίων ᾖ ὁ κατηγορῶν· (Flavius Josephus, Contra Apionem, 85:1)
  • τοῦτο τῷ Βρούτου βίῳ μόνον ἔνεστι τῶν ἐγκλημάτων ἀναπολόγητον, εἰ καὶ πολὺ τούτων δεινότερα νικητήρια τοῖσ στρατευομένοισ Ἀντώνιοσ καὶ Καῖσαρ ἐξέτισαν, ὀλίγου δεῖν πάσησ Ἰταλίασ τοὺσ παλαιοὺσ οἰκήτορασ ἐξελάσαντεσ, ἵνα χώραν ἐκεῖνοι καὶ πόλεισ τὰσ μὴ προσηκούσασ λάβωσιν. (Plutarch, Brutus, chapter 46 2:1)
  • ποίων μηνύματα προαιρέσεων, ὁρ́κουσ παραβαίνειν, δεξιὰσ παρασπονδεῖν, ὁμολογίασ ἀναιρεῖν, δήμῳ πολεμεῖν, εἰσ ἀρχόντων σώματα ὑβρίζειν, καὶ μηδ’ ἐφ’ ἑνὶ τούτων τὸ σῶμα ὑπεύθυνον ποιεῖν, ἀλλ’ ἄκριτον ἀναπολόγητον μηδενὸσ δεηθέντα μηθένα φοβηθέντα μηθενὶ τῶν τοσούτων πολιτῶν ἴσον γενόμενον ἀδεῶσ περινοστεῖν; (Dionysius of Halicarnassus, Antiquitates Romanae, Books VII-IX, book 7, chapter 46 6:3)
  • καὶ ὁ Ἀλέξανδροσ ἐπισχών, Οὐκ ἔγωγε, εἶπε, τὸν Ὅμηρον ἐάσειν μοι δοκῶ ἀναπολόγητον· (Dio, Chrysostom, Orationes, 48:2)
  • Διὸ ἀναπολόγητοσ εἶ, ὦ ἄνθρωπε πᾶσ ὁ κρίνων· (PROS RWMAIOUS, chapter 1 38:1)

Source: Ancient Greek entries from Wiktionary

Find this word at Wiktionary

SEARCH

MENU NAVIGATION