헬라어 텍스트

헬라어 텍스트

헬라어 문장 내 검색 Language

τοῖσ δὲ τὸν μαθηματικὸν μόνον λέγουσιν εἶναι ἀριθμὸν οὐθὲν τοιοῦτον ἐνδέχεται λέγειν κατὰ τὰσ ὑποθέσεισ, ἀλλ’ ὅτι οὐκ ἔσονται αὐτῶν αἱ ἐπιστῆμαι ἐλέγετο.
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 14 66:1)
ἔχει δ’ ἀπορίαν καὶ εὐπορήσαντι ἐπιτίμησιν πῶσ ἔχει πρὸσ τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ καλὸν τὰ στοιχεῖα καὶ αἱ ἀρχαί·
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 14 90:1)
συμβαίνει γὰρ πολλὴ δυσχέρεια ‐ ἣν ἔνιοι φεύγοντεσ ἀπειρήκασιν, οἱ τὸ ἓν μὲν ὁμολογοῦντεσ ἀρχὴν εἶναι πρώτην καὶ στοιχεῖον, τοῦ ἀριθμοῦ δὲ τοῦ μαθηματικοῦ ‐ ἅπασαι γὰρ αἱ μονάδεσ γίγνονται ὅπερ ἀγαθόν τι, καὶ πολλή τισ εὐπορία ἀγαθῶν.
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 14 100:1)
εἰ μὲν γὰρ τῶν ἀγαθῶν μόνον, οὐκ ἔσονται οὐσίαι αἱ ἰδέαι, εἰ δὲ καὶ τῶν οὐσιῶν, πάντα τὰ ζῷα καὶ τὰ φυτὰ ἀγαθὰ καὶ τὰ μετέχοντα.
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 14 101:2)
εἰ οὖν καὶ τὸ μὴ τιθέναι τὸ ἀγαθὸν ἐν ταῖσ ἀρχαῖσ καὶ τὸ τιθέναι οὕτωσ ἀδύνατον, δῆλον ὅτι αἱ ἀρχαὶ οὐκ ὀρθῶσ ἀποδίδονται οὐδὲ αἱ πρῶται οὐσίαι.
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 14 107:1)
εἰσὶ γὰρ καὶ ἐνταῦθα τέλειαι αἱ ἀρχαὶ ἐξ ὧν ταῦτα·
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 14 108:2)
ἑπτὰ μὲν φωνήεντα, ἑπτὰ δὲ χορδαὶ ἡ ἁρμονία, ἑπτὰ δὲ αἱ πλειάδεσ, ἐν ἑπτὰ δὲ ὀδόντασ βάλλει ἔνιά γε, ἔνια δ’ οὔ, ἑπτὰ δὲ οἱ ἐπὶ Θήβασ.
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 14 130:3)
εἰ δ’ ὅτι διπλάσιον τῶν ἄλλων ἕκαστον, ἄλλο δ’ οὔ, αἴτιον δ’ ὅτι τριῶν ὄντων τόπων ἓν ἐφ’ ἑκάστου ἐπιφέρεται τῷ σίγμα, διὰ τοῦτο τρία μόνον ἐστὶν ἀλλ’ οὐχ ὅτι αἱ συμφωνίαι τρεῖσ, ἐπεὶ πλείουσ γε αἱ συμφωνίαι, ἐνταῦθα δ’ οὐκέτι δύναται.
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 14 132:3)
ἀλλ’ αἱ ἐν τοῖσ ἀριθμοῖσ φύσεισ αἱ ἐπαινούμεναι καὶ τὰ τούτοισ ἐναντία καὶ ὅλωσ τὰ ἐν τοῖσ μαθήμασιν, ὡσ μὲν λέγουσί τινεσ καὶ αἴτια ποιοῦσι τῆσ φύσεωσ, ἐοίκεν οὑτωσί γε σκοπουμένοισ διαφεύγειν κατ’ οὐδένα γὰρ τρόπον τῶν διωρισμένων περὶ τὰσ ἀρχὰσ οὐδὲν αὐτῶν αἴτιον·
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 14 137:2)
ἔστιν ὡσ μέντοι ποιοῦσι φανερὸν ὅτι τὸ εὖ ὑπάρχει καὶ τῆσ συστοιχίασ ἐστὶ τῆσ τοῦ καλοῦ τὸ περιττόν, τὸ εὐθύ, τὸ ἰσάκισ ἴσον, αἱ δυνάμεισ ἐνίων ἀριθμῶν·
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 14 138:1)
καὶ γὰρ αἱ μονάδεσ·
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 14 141:2)
ἔτι δ’ ἐπεὶ τἀγαθὸν ἰσαχῶσ λέγεται τῷ ὄντι καὶ γὰρ ἐν τῷ τί λέγεται, οἱο͂ν ὁ θεὸσ καὶ ὁ νοῦσ, καὶ ἐν τῷ ποιῷ αἱ ἀρεταί, καὶ ἐν τῷ ποσῷ τὸ μέτριον, καὶ ἐν τῷ πρόσ τι τὸ χρήσιμον, καὶ ἐν χρόνῳ καιρόσ, καὶ ἐν τόπῳ δίαιτα καὶ ἕτερα τοιαῦτα, δῆλον ὡσ οὐκ ἂν εἰή κοινόν τι καθόλου καὶ ἕν·
(아리스토텔레스, 니코마코스 윤리학, Book 1 36:2)
εἰ δ’ οὕτω, τὸ ἀνθρώπινον ἀγαθὸν ψυχῆσ ἐνέργεια γίνεται κατ’ ἀρετήν, εἰ δὲ πλείουσ αἱ ἀρεταί, κατὰ τὴν ἀρίστην καὶ τελειοτάτην.
(아리스토텔레스, 니코마코스 윤리학, Book 1 69:1)
ὅθεν καὶ τῶν τεχνῶν γεγόνασιν αἱ ἐπιδόσεισ·
(아리스토텔레스, 니코마코스 윤리학, Book 1 70:4)
τῶν ἀρχῶν δ’ αἳ μὲν ἐπαγωγῇ θεωροῦνται, αἳ δ’ αἰσθήσει, αἳ δ’ ἐθισμῷ τινί, καὶ ἄλλαι δ’ ἄλλωσ.
(아리스토텔레스, 니코마코스 윤리학, Book 1 74:3)

SEARCH

MENU NAVIGATION