헬라어 텍스트

헬라어 텍스트

헬라어 문장 내 검색 Language

οὐ μὴν ἀλλὰ τούτοισ μὲν διὰ τὸ μεταβάλλειν τοὺσ ἄρχοντασ τῶν ὄντων συμβαίνει τοιαῦτα λέγειν, ἐπεὶ οἵ γε μεμιγμένοι αὐτῶν καὶ τῷ μὴ μυθικῶσ πάντα λέγειν, οἱο͂ν Φερεκύδησ καὶ ἕτεροί τινεσ, τὸ γεννῆσαν πρῶτον ἄριστον τιθέασι, καὶ οἱ Μάγοι, καὶ τῶν ὑστέρων δὲ σοφῶν οἱο͂ν Ἐμπεδοκλῆσ τε καὶ Ἀναξαγόρασ, ὁ μὲν τὴν φιλίαν στοιχεῖον ὁ δὲ τὸν νοῦν ἀρχὴν ποιήσασ.
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 14 96:1)
ἀλλὰ μὴν οὐ δι’ ἄλλο τι ἄφθαρτον ἢ διότι εὖ ἔχει, οὐδ’ αὔταρκεσ, ὥστε τὸ μὲν φάναι τὴν ἀρχὴν τοιαύτην εἶναι εὔλογον ἀληθὲσ εἶναι, τὸ μέντοι ταύτην εἶναι τὸ ἕν, ἢ εἰ μὴ τοῦτο, στοιχεῖόν γε καὶ στοιχεῖον ἀριθμῶν, ἀδύνατον.
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 14 99:3)
οὐ πού, καὶ τὸ εἰπεῖν μὲν ὅτι ποὺ ἔσται, τί δέ ἐστιν ὁ τόποσ μή.
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 14 110:1)
μή ποτε δὲ οὐ καλῶσ τοῦτο λέγεται.
(아리스토텔레스, 니코마코스 윤리학, Book 10 5:3)
οἱ δ’ ἐνιστάμενοι ὡσ οὐκ ἀγαθὸν οὗ πάντ’ ἐφίεται, μὴ οὐθὲν λέγουσιν.
(아리스토텔레스, 니코마코스 윤리학, Book 10 15:2)
οὐ μὴν οὐδ’ εἰ μὴ τῶν ποιοτήτων ἐστὶν ἡ ἡδονή, διὰ τοῦτ’ οὐδὲ τῶν ἀγαθῶν·
(아리스토텔레스, 니코마코스 윤리학, Book 10 19:4)
εἰ δὲ ταῖσ ἡδοναῖσ, μή ποτ’ οὐ λέγουσι τὸ αἴτιον, ἂν ὦσιν αἳ μὲν ἀμιγεῖσ αἳ δὲ μικταί.
(아리스토텔레스, 니코마코스 윤리학, Book 10 21:2)
οὐ γὰρ πάντων ταῦτα λέγεται, ἀλλὰ τῶν μεριστῶν καὶ μὴ ὅλων·
(아리스토텔레스, 니코마코스 윤리학, Book 10 42:5)
εἰ δὴ ταῦτα μὴ ἀρέσκει, ἀλλὰ μᾶλλον εἰσ ἐνέργειάν τινα θετέον, καθάπερ ἐν τοῖσ πρότερον εἴρηται, τῶν δ’ ἐνεργειῶν αἳ μέν εἰσιν ἀναγκαῖαι καὶ δι’ ἕτερα αἱρεταὶ αἳ δὲ καθ’ αὑτάσ, δῆλον ὅτι τὴν εὐδαιμονίαν τῶν καθ’ αὑτὰσ αἱρετῶν τινὰ θετέον καὶ οὐ τῶν δι’ ἄλλο·
(아리스토텔레스, 니코마코스 윤리학, Book 10 76:1)
οὐ μὴν οἰητέον γε πολλῶν καὶ μεγάλων δεήσεσθαι τὸν εὐδαιμονήσοντα, εἰ μὴ ἐνδέχεται ἄνευ τῶν ἐκτὸσ ἀγαθῶν μακάριον εἶναι·
(아리스토텔레스, 니코마코스 윤리학, Book 10 119:1)
οὐ γὰρ ἐν τῇ ὑπερβολῇ τὸ αὔταρκεσ οὐδ’ ἡ πρᾶξισ, δυνατὸν δὲ καὶ μὴ ἄρχοντα γῆσ καὶ θαλάττησ πράττειν τὰ καλά·
(아리스토텔레스, 니코마코스 윤리학, Book 10 119:2)
δι’ ἡδονὰσ δὲ καὶ λύπασ φαῦλοι γίνονται, τῷ διώκειν ταύτασ καὶ φεύγειν, ἢ ἃσ μὴ δεῖ ἢ ὅτε οὐ δεῖ ἢ ὡσ οὐ δεῖ ἢ ὁσαχῶσ ἄλλωσ ὑπὸ τοῦ λόγου διορίζεται τὰ τοιαῦτα.
(아리스토텔레스, 니코마코스 윤리학, Book 2 28:1)
ἐπ’ ἐνίοισ δ’ ἔπαινοσ μὲν οὐ γίνεται, συγγνώμη δ’, ὅταν διὰ τοιαῦτα πράξῃ τισ ἃ μὴ δεῖ, ἃ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν ὑπερτείνει καὶ μηδεὶσ ἂν ὑπομείναι.
(아리스토텔레스, 니코마코스 윤리학, Book 3 9:4)
ὁ γὰρ δι’ ἄγνοιαν πράξασ ὁτιοῦν, μηδέν τι δυσχεραίνων ἐπὶ τῇ πράξει, ἑκὼν μὲν οὐ πέπραχεν, ὅ γε μὴ ᾔδει, οὐδ’ αὖ ἄκων, μὴ λυπούμενόσ γε.
(아리스토텔레스, 니코마코스 윤리학, Book 3 16:2)
εἰ δὲ μὴ ἀγνοῶν τισ πράττει ἐξ ὧν ἔσται ἄδικοσ, ἑκὼν ἄδικοσ ἂν εἰή, οὐ μὴν ἐάν γε βούληται, ἄδικοσ ὢν παύσεται καὶ ἔσται δίκαιοσ.
(아리스토텔레스, 니코마코스 윤리학, Book 3 71:2)

SEARCH

MENU NAVIGATION