헬라어 텍스트

헬라어 텍스트

헬라어 문장 내 검색 Language

ἐπεὶ οὖν ἐστὶν ἐν τοῖσ οὖσι τὰ μὲν ἀεὶ ὡσαύτωσ ἔχοντα καὶ ἐξ ἀνάγκησ, οὐ τῆσ κατὰ τὸ βίαιον λεγομένησ ἀλλ’ ἣν λέγομεν τῷ μὴ ἐνδέχεσθαι ἄλλωσ, τὰ δ’ ἐξ ἀνάγκησ μὲν οὐκ ἔστιν οὐδ’ ἀεί, ὡσ δ’ ἐπὶ τὸ πολύ, αὕτη ἀρχὴ καὶ αὕτη αἰτία ἐστὶ τοῦ εἶναι τὸ συμβεβηκόσ·
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 6 29:1)
εἰ δὲ μή, οὔ.
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 6 41:3)
νῦν μὲν οὖν τύπῳ εἴρηται τί ποτ’ ἐστὶν ἡ οὐσία, ὅτι τὸ μὴ καθ’ ὑποκειμένου ἀλλὰ καθ’ οὗ τὰ ἄλλα·
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 7 22:1)
οὐκ ἔσται ἄρα οὐδενὶ τῶν μὴ γένουσ εἰδῶν ὑπάρχον τὸ τί ἦν εἶναι, ἀλλὰ τούτοισ μόνον ταῦτα γὰρ δοκεῖ οὐ κατὰ μετοχὴν λέγεσθαι καὶ πάθοσ οὐδ’ ὡσ συμβεβηκόσ·
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 7 43:2)
ταῦτα δ’ ἐστὶν ἐν ὅσοισ ὑπάρχει ἢ ὁ λόγοσ ἢ τοὔνομα οὗ ἐστὶ τοῦτο τὸ πάθοσ, καὶ μὴ ἐνδέχεται δηλῶσαι χωρίσ, ὥσπερ τὸ λευκὸν ἄνευ τοῦ ἀνθρώπου ἐνδέχεται ἀλλ’ οὐ τὸ θῆλυ ἄνευ τοῦ ζῴου·
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 7 56:2)
εἰ δὲ μή, διὰ τὸ ἀδύνατον εἶναι εἰπεῖν τὸ σιμὸν ἄνευ τοῦ πράγματοσ οὗ ἐστὶ πάθοσ καθ’ αὑτό ἔστι γὰρ τὸ σιμὸν κοιλότησ ἐν ῥινί, τὸ ῥῖνα σιμὴν εἰπεῖν ἢ οὐκ ἔστιν ἢ δὶσ τὸ αὐτὸ ἔσται εἰρημένον, ῥὶσ ῥὶσ κοίλη ἡ γὰρ ῥὶσ ἡ σιμὴ ῥὶσ ῥὶσ κοίλη ἔσται, διὸ ἄτοπον τὸ ὑπάρχειν τοῖσ τοιούτοισ τὸ τί ἦν εἶναι·
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 7 58:1)
δυνατὸν γὰρ καὶ εἶναι καὶ μὴ εἶναι ἕκαστον αὐτῶν, τοῦτο δ’ ἐστὶν ἡ ἐν ἑκάστῳ ὕλη ‐ καθόλου δὲ καὶ ἐξ οὗ φύσισ καὶ καθ’ ὃ φύσισ τὸ γὰρ γιγνόμενον ἔχει φύσιν, οἱο͂ν φυτὸν ἢ ζῷον καὶ ὑφ’ οὗ ἡ κατὰ τὸ εἶδοσ λεγομένη φύσισ ἡ ὁμοειδήσ αὕτη δὲ ἐν ἄλλῳ·
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 7 85:1)
ἐπὶ μὲν δή τινων καὶ φανερὸν ὅτι τὸ γεννῶν τοιοῦτον μὲν οἱο͂ν τὸ γεννώμενον, οὐ μέντοι τὸ αὐτό γε, οὐδὲ ἓν τῷ ἀριθμῷ ἀλλὰ τῷ εἴδει, οἱο͂ν ἐν τοῖσ φυσικοῖσ ‐ ἄνθρωποσ γὰρ ἄνθρωπον γεννᾷ ‐ ἂν μή τι παρὰ φύσιν γένηται, οἱο͂ν ἵπποσ ἡμίονον καὶ ταῦτα δὲ ὁμοίωσ·
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 7 116:3)
οὐ μόνον δὲ περὶ τῆσ οὐσίασ ὁ λόγοσ δηλοῖ τὸ μὴ γίγνεσθαι τὸ εἶδοσ, ἀλλὰ περὶ πάντων ὁμοίωσ τῶν πρώτων κοινὸσ ὁ λόγοσ, οἱο͂ν ποσοῦ ποιοῦ καὶ τῶν ἄλλων κατηγοριῶν.
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 7 132:1)
τῷ μὲν οὖν ἐνέσται ὁ τῶν τοιούτων μερῶν λόγοσ, τῷ δ’ οὐ δεῖ ἐνεῖναι, ἂν μὴ ᾖ τοῦ συνειλημμένου·
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 7 146:2)
ὅσα δὲ μὴ συνείληπται τῇ ὕλῃ ἀλλὰ ἄνευ ὕλησ, ὧν οἱ λόγοι τοῦ εἴδουσ μόνον, ταῦτα δ’ οὐ φθείρεται, ἢ ὅλωσ ἢ οὔτοι οὕτω γε·
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 7 147:2)
ποῖα οὖν ἐστὶ τῶν μερῶν ὡσ ὕλη καὶ ποῖα οὔ, ἐὰν μὴ ᾖ φανερά, οὐδὲ ὁ λόγοσ ἔσται φανερὸσ ὁ τοῦ πράγματοσ.
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 7 167:4)
ἢ οὔ, ἀλλ’ ὕλη, ἀλλὰ διὰ τὸ μὴ καὶ ἐπ’ ἄλλων ἐπιγίγνεσθαι ἀδυνατοῦμεν χωρίσαι;
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 7 172:2)
μὴ ἔμψυχοσ δὲ οὐ μέροσ.
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 7 177:1)
ὥσπερ ἐπὶ τῶν πρώτων οὐσιῶν, οἱο͂ν καμπυλότησ καὶ καμπυλότητι εἶναι, εἰ πρώτη ἐστίν λέγω δὲ πρώτην ἣ μὴ λέγεται τῷ ἄλλο ἐν ἄλλῳ εἶναι καὶ ὑποκειμένῳ ὡσ ὕλῃ, ὅσα δὲ ὡσ ὕλη ἢ ὡσ συνειλημμένα τῇ ὕλῃ, οὐ ταὐτό, οὐδ’ <εἰ> κατὰ συμβεβηκὸσ ἕν, οἱο͂ν Σωκράτησ καὶ τὸ μουσικόν·
(아리스토텔레스, 형이상학, Book 7 188:1)

SEARCH

MENU NAVIGATION