헬라어 텍스트

헬라어 텍스트

헬라어 문장 내 검색 Language

ὅσα δὲ μὴ ἐφ’ αὑτῷ τῶν τοιούτων, βίᾳ πώσ, οὐ μέντοι γ’ ἁπλῶσ, ὅτι οὐκ αὐτὸ τοῦτο προαιρεῖται ὃ πράττει, ἀλλ’ οὗ ἕνεκα, ἐπεὶ καὶ ἐν τούτοισ ἐστί τισ διαφορά.
(아리스토텔레스, 에우데모스 윤리학, Book 2 149:1)
οὕτω γὰρ ἀναγκαζόμενοσ καὶ μὴ βίᾳ πράξει, ἢ οὐ φύσει, ὅταν κακὸν ἀγαθοῦ ἕνεκα ἢ μείζονοσ κακοῦ ἀπολύσεωσ πράττῃ, καὶ ἄκων γε·
(아리스토텔레스, 에우데모스 윤리학, Book 2 150:1)
δοκεῖ δὴ ἐναντίον εἶναι τὸ ἑκούσιον τῷ ἀκουσίῳ, καὶ τὸ εἰδότα ἢ ὃν ἢ ᾧ ἢ οὗ ἕνεκα ἐνίοτε γὰρ οἶδε μὲν ὅτι πατήρ, ἀλλ’ οὐχ ἵνα ἀποκτείνῃ, ἀλλ’ ἵνα σώσῃ, ὥσπερ αἱ Πελιάδεσ, ἤτοι ὡσ τοδὶ μὲν πόμα, ἀλλ’ ὡσ φίλτρον καὶ οἶνον, τὸ δ’ ἦν κώνειον τῷ ἀγνοοῦντα καὶ ὃν καὶ ᾧ καὶ ὃ δι’ ἄγνοιαν, μὴ κατὰ συμβεβηκόσ·
(아리스토텔레스, 에우데모스 윤리학, Book 2 158:1)
ἐπεὶ δὲ τὸ ἐπίστασθαι καὶ τὸ εἰδέναι διττόν, ἓν μὲν τὸ ἔχειν, ἓν δὲ τὸ χρῆσθαι τῇ ἐπιστήμη, ὁ ἔχων μὴ χρώμενοσ δὲ ἔστι μὲν ὡσ δικαίωσ <ἂν> ἀγνοῶν λέγοιτο, ἔστι δὲ ὡσ οὐ δικαίωσ, οἱο͂ν εἰ δι’ ἀμέλειαν μὴ ἐχρῆτο.
(아리스토텔레스, 에우데모스 윤리학, Book 2 160:2)
ὥστ’ ἐπεὶ τὸ μὲν ἐφ’ αὑτῷ ὂν ἢ πράττειν ἢ μὴ πράττειν, ἐάν τισ πράττῃ ἢ ἀπρακτῇ δι’ αὑτὸν καὶ μὴ δι’ ἄγνοιαν, ἑκὼν πράττει ἢ ἀπρακτεῖ, πολλὰ δὲ τῶν τοιούτων πράττομεν οὐ βουλευσάμενοι οὐδὲ προνοήσαντεσ, ἀνάγκη τὸ μὲν προαιρετὸν ἅπαν ἑκούσιον εἶναι, τὸ δ’ ἑκούσιον μὴ προαιρετόν, καὶ τὰ μὲν κατὰ προαίρεσιν πάντα ἑκούσια εἶναι, τὰ δ’ ἀκούσια μὴ πάντα κατὰ προαίρεσιν.
(아리스토텔레스, 에우데모스 윤리학, Book 2 185:2)
οὐ γὰρ οἱο͂́ν τ’ ἰδεῖν οὗ μή ἐστιν ὄψισ, οὐδ’ ἀκοῦσαι οὗ μή ἐστιν ἀκοή·
(아리스토텔레스, 에우데모스 윤리학, Book 2 193:3)
ἀλλ’ ἀπὸ ἐπιστήμησ ποιῆσαι καὶ οὗ μή ἐστιν ἡ ἐπιστήμη.
(아리스토텔레스, 에우데모스 윤리학, Book 2 194:1)
εἰ οὖν πάσησ ὀρθότητοσ ἢ ὁ λόγοσ ἢ ἡ ἀρετὴ αἰτία, εἰ μὴ ὁ λόγοσ, διὰ τὴν ἀρετὴν ἂν ὀρθὸν εἰή τὸ τέλοσ, ἀλλ’ οὐ τὰ πρὸσ τὸ τέλοσ.
(아리스토텔레스, 에우데모스 윤리학, Book 2 208:3)
ὁ δὲ λόγοσ τὰ μεγάλα λυπηρὰ καὶ φθαρτικὰ οὐ κελεύει ὑπομένειν, ἂν μὴ καλὰ ᾖ.
(아리스토텔레스, 에우데모스 윤리학, Book 3 21:3)
ἀλλ’ ἐπειδὴ πᾶσα ἀρετὴ προαιρετική τοῦτο δὲ πῶσ λέγομεν, εἴρηται πρότερον, ὅτι ἕνεκά τινοσ πάντα αἱρεῖσθαι ποιεῖ, καὶ τοῦτό ἐστι τὸ οὗ ἕνεκα, τὸ καλόν, δῆλον ὅτι καὶ ἡ ἀνδρεία ἀρετή τισ οὖσα ἕνεκά τινοσ ποιήσει τὰ φοβερὰ ὑπομένειν, ὥστ’ οὔτε δι’ ἄγνοιαν ὀρθῶσ γὰρ μᾶλλον ποιεῖ κρίνειν οὔτε δι’ ἡδονήν, ἀλλ’ ὅτι καλόν, ἐπεί, ἄν γε μὴ καλὸν ᾖ ἀλλὰ μανικόν, οὐχ ὑπομένει·
(아리스토텔레스, 에우데모스 윤리학, Book 3 50:2)
λαμβάνουσι, καὶ οὐκ εἰσὶν οὐδὲ λέγονται ἀκόλαστοι οὐ γὰρ ὑπερβάλλουσι τῷ χαίρειν μᾶλλον ἢ δεῖ τυγχάνοντεσ καὶ λυπεῖσθαι μᾶλλον ἢ δεῖ μὴ τυγχάνοντεσ, οὐδ’ ἀνάλγητοι οὐ γὰρ ἐλλείπουσι τῷ χαίρειν ἢ λυπεῖσθαι, ἀλλὰ μᾶλλον ὑπερβάλλουσιν.
(아리스토텔레스, 에우데모스 윤리학, Book 3 73:1)
ὁ μὲν οὖν ἄξιοσ μικρῶν, μεγάλων δ’ ἀξιῶν ἑαυτὸν ψεκτόσ ἀνόητον γὰρ καὶ οὐ καλὸν τὸ παρὰ τὴν ἀξίαν τυγχάνειν, ψεκτὸσ δὲ καὶ ὅστισ ἄξιοσ ὢν ὑπαρχόντων αὐτῷ τῶν τοιούτων μετέχειν μὴ ἀξιοῖ ἑαυτόν·
(아리스토텔레스, 에우데모스 윤리학, Book 3 108:2)
ἔστι δὲ καὶ ὁ μεγαλοπρεπὴσ οὐ περὶ τὴν τυχοῦσαν πρᾶξιν καὶ προαίρεσιν, ἀλλὰ τὴν δαπάνην, εἰ μή που κατὰ μεταφορὰν λέγομεν·
(아리스토텔레스, 에우데모스 윤리학, Book 3 117:1)
οἳ δὲ τὰ ἐναντία φίλα, καὶ Ἡράκλειτοσ ἐπιτιμᾷ τῷ ποιήσαντιὡσ ἔρισ ἔκ τε θεῶν καὶ ἀνθρώπων ἀπόλοιτο, οὐ γὰρ ἂν εἶναι ἁρμονίαν μὴ ὄντοσ ὀξέοσ καὶ βαρέοσ, οὐδὲ τὰ ζῷα ἄνευ θήλεωσ καὶ ἄρρενοσ ἐναντίων ὄντων.
(아리스토텔레스, 에우데모스 윤리학, Book 7 14:1)
ἐνταῦθα γὰρ ἐπιστατέον, καὶ σκεπτέον πότερόν ἐστιν ἄνευ ἡδονῆσ φιλία, καὶ τί διαφέρει, καὶ ἐν ποτέρῳ ποτ’ ἐστὶ τὸ φιλεῖν, καὶ πότερον ὅτι ἀγαθόσ, κἂν εἰ μὴ ἡδύσ, ἀλλ’ οὐ διὰ τοῦτο, διχῶσ δὴ λεγομένου τοῦ φιλεῖν, πότερον ὅτι ἀγαθὸν τὸ κατ’ ἐνέργειαν οὐκ ἄνευ ἡδονῆσ φαίνεται.
(아리스토텔레스, 에우데모스 윤리학, Book 7 60:5)

SEARCH

MENU NAVIGATION