헬라어 텍스트

헬라어 텍스트

헬라어 문장 내 검색 Language

οὐ γὰρ ἐν μὲν τοῖσ βελτίστοισ εἰσὶ παῖδεσ, ἐν δὲ τοῖσ πονηροτάτοισ οὐκέτι, ἀλλὰ καὶ πολὺ μᾶλλον ἐνταῦθα δεῖ τούτουσ τὸ πεφυκὸσ ἐνδεδεῖχθαι, εἰ μὴ μέλλοιεν ἔλαττον ἔχειν τῶν φίλων, οὓσ αἱ συμφοραὶ παριστᾶσιν·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Δημοσθένη περὶ ἀτελείας 22:1)
ὅλωσ δὲ εἰ μὲν ὀρθῶσ καὶ δικαίωσ ταύτην προί̈σχονται, δεῖ δή που ταύτησ διὰ πάντων ἔχεσθαι καὶ μὴ νῦν μὲν, νῦν δ’ οὔ·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Δημοσθένη περὶ ἀτελείας 22:4)
οὐ γὰρ ὡσ ἔννομόν τι καὶ τῆσ ἐκεῖθεν ἐξημμένον ἀνάγκησ ἔχων ἀτέλειαν δεῖξαι, οὐδὲ τοὺσ ταύτησ πέρι διαγορεύοντασ νόμουσ εἰσ μέσον θεῖναι κἀντεῦθεν, ὡσ νομίζεισ, ἐξελέγξαι Λεπτίνην, σὺ δὲ καὶ οὕτωσ σφόδρ’ ἑτέρωσ ποικίλλεισ καὶ περιάγεισ τὸν λόγον ὡσ καὶ πείθειν ἔχειν ἐκ τοῦ παραχρῆμα δοκεῖν καὶ τοὺσ μὴ πάνυ τοι προσεσχηκότασ ἑτοίμωσ χειροῦσθαι.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Δημοσθένη περὶ ἀτελείας 26:2)
οὐ ταῦτα λέγεισ ἄνω καὶ κάτω στρέφων καὶ συνεχῶσ ἐρωτῶν εἰ μὴ δίκαιον τοὺσ εὖ πεπονθότασ διὰ τέλουσ εὖ πάσχοντασ εἶναι καὶ μετέχειν εἰσ ἅπαν τοῦ γέρωσ;
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Δημοσθένη περὶ ἀτελείας 26:4)
εἰ μὲν γὰρ ἀτέλειαν ὁ νόμοσ ἐκέλευεν εἶναι, ὁ δ’ οὐ προσεῖχεν, ἀλλὰ καὶ πρὶν ἢ λελυκέναι τὸν νόμον καὶ δεῖξαι μὴ καλῶσ εἰρηκότα τἀναντία νομοθετεῖν αὐτὸσ ᾤετο χρῆναι, μαρτυρίαν καθ’ ἑαυτοῦ καταλείπει ὅτι παρανομεῖ.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Δημοσθένη περὶ ἀτελείας 28:5)
οὐ τῷ μὴ βούλεσθαι Λεπτίνην ἐκ περιουσίασ ἐλέγχειν, ἀλλὰ τῷ μηδέν τι περὶ αὐτῶν σαφὲσ ἔχων εἰπεῖν, ἔπειτ’ ἐκ περιουσίασ αὐτὸσ ἐληλέγχθαι βούλεσθαι.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Δημοσθένη περὶ ἀτελείας 30:1)
οὐ γὰρ ἂν, εἰ εἶχεσ ὀνομαστὶ τούτων μεμνῆσθαι, σιγᾶν ἠνέσχου, οὐδ’ ἂν παρόντων ἐφείσω, ὁ καὶ μὴ παρόντων ὡσ ἂν παρόντων εἰσ τοὺσ περὶ τούτων λόγουσ ἐμπίπτων·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Δημοσθένη περὶ ἀτελείας 30:2)
οὕτω διὰ μὲν τοῦ μεμνῆσθαι μόνον προστρίψασθαι δόξαν οὐ καλὴν ἐθέλων Λεπτίνῃ, διὰ δ’ αὖ τοῦ μὴ πρὸσ ὄνομα φάσκειν αὐτὸσ τὸν ἔλεγχον φεύγων, ἔλαθεσ, ὦ Δημόσθενεσ, καὶ σαυτὸν ὡσ οὐκ ἀληθῆ λέγεισ ἐλέγξασ καὶ Λεπτίνην ὡσ ἀληθῶσ, ἀλλ’ οὐχ ἡττώμενοσ πάθουσ εἰσῆχε τὸν νόμον.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Δημοσθένη περὶ ἀτελείας 30:5)
ἀλλ’ ὥσπερ τισ ἄριστοσ ἰατρὸσ, οὐ νόσουσ ἀκούμενοσ μόνον, ἀλλὰ καὶ φάρμακα ἄττα πρὸσ τὸ μέλλον ἐπιδιδοὺσ, καὶ προσέτι κελεύων μὴ δι’ ὧν ἡ νόσοσ ἐπῄει σιτίων, τούτων μηδ’ ὁπωστιοῦν διὰ βίου μετέχειν ἐξεῖναι, ἐφ’ ᾧ μὴ τῶν αὐτῶν καὶ αὖ πεπειρᾶσθαι·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Δημοσθένη περὶ ἀτελείας 33:4)
οὐ γὰρ ἀμφοῖν, οἶμαι, φήσεισ, οὐδ’ οἱο͂́ν τε, ἀλλ’ ἀνάγκη δυοῖν θάτερον, ἢ πάντασ ἀνθρώπουσ οὐκ ἀληθῆ περὶ ἡμῶν φάσκειν νομίζειν, εἰ τῶν ἐξαπατωμένων ῥαδίωσ κατὰ τὸν σὸν λόγον ἡμεῖσ, ἢ μηδενὸσ λόγου τοὺσ σοὺσ ποιεῖσθαι φληνάφουσ, εἴ γε τὴν ἁπάντων μαρτυρίαν καὶ ψῆφον τοσοῦτον ἔχουσαν ἴσμεν τὸ συγκεχωρηκὸσ ὡσ μὴ μόνον ἑκασταχοῦ τῶν πραγμάτων ταύτην χρῆναι διώκειν καὶ προτιμοτέραν τῆσ ἐν μέρει πολλῷ τῷ ὄντι νομίζειν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐντεῦθεν φήμην θεὸν προσειρῆσθαι.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Λεπτίνην ὑπὲρ ἀτελείας 15:2)
ὅτι οὐ παρὰ τὴν ἡμετέραν διαγνώμην καὶ ψῆφον, οὐδ’ ὅτι περ ἃ προσῆκε, περὶ τούτων εἰδότεσ, εἶθ’ ἑκόντεσ ταῦτ’ ἀφέντεσ ἃ μὴ προσῆκεν εἱλόμεθα, ἀλλὰ παρὰ τὴν τῶν πραγμάτων ἀνωμαλίαν καὶ τοὺσ καιροὺσ καὶ ὅ τι τοιοῦτον εἴποι τισ ἂν, ταῦθ’ οὕτω ξυνέβη.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Λεπτίνην ὑπὲρ ἀτελείας 17:2)
οὐκοῦν ἄτοπον καὶ τῷ λυσιτελεῖ πολεμοῦν παρ’ οὗ μὲν δόξα καὶ κέρδοσ ὑμῖν, τοῦτ’ εἰσφέροντασ τουτουσὶ μὴ θαυμάζειν μηδὲ τοῖσ ἴσοισ τιμᾶν, παρ’ οὗ δὲ μηδ’ ἡτισοῦν ὄνησίσ ἐστι, μὴ τοῦτο ποιοῦντασ κακίζειν, καὶ τὴν οὐδὲν ἔχουσαν κέρδοσ λειτουργίαν περὶ πλείονοσ ἄγειν τῆσ θαυμαστῆσ αὐτῶν ὑπὲρ ὑμῶν προαιρέσεωσ·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Λεπτίνην ὑπὲρ ἀτελείας 30:1)
ἣν, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, μὴ σφῶν αὐτῶν καταψεύδεσθαι δόξωσιν, ἀκίνητα βούλονται σφίσιν αὐτοῖσ παντάπασι καθεστάναι τὰ ἆθλα, οὐ τούτων, ὡσ ἐγᾦμαι, τοσοῦτον δεόμενοι, ὅσον τοῦ καλοὶ κἀγαθοὶ δοκεῖν ἅπασιν εἶναι;
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Λεπτίνην ὑπὲρ ἀτελείας 30:2)
ἐὰν δὲ, ὃ μὴ γένοιτο, ταῦτ’ ἀφελώμεθα, οὐ μᾶλλον σφᾶσ ἀδικήσομεν ἢ ἡμᾶσ αὐτοὺσ, τῶν συμφερόντων ἀποστεροῦντεσ καὶ ὧν ἥκιστ’ ἐχρῆν·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Λεπτίνην ὑπὲρ ἀτελείας 46:5)
καὶ προσέτι δόξομεν ἢ τηνικαῦτα μὴ καλῶσ βεβουλεῦσθαι ἃ μετ’ ὀλίγον ἐμέλλομεν ἀφαιρεῖσθαι, ταῦτ’ αὐτοῖσ παρασχόντεσ, ἢ εἰ καλῶσ βεβουλεύμεθα τότε, νῦν οὐ καλῶσ ἀφαιρεῖσθαι.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Λεπτίνην ὑπὲρ ἀτελείας 46:6)

SEARCH

MENU NAVIGATION