헬라어 텍스트

헬라어 텍스트

헬라어 문장 내 검색 Language

ἀλλὰ μάλιστα μὲν δέδοικα μὴ οὐ λειφθῶσιν οἱ μισήσοντεσ·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρεσβευτικὸσ πρὸσ Ἀχιλλέα 1:10)
μὴ δὴ τοῦτο σκοπῶμεν νῦν, τίνοσ χάριν τὴν στρατείαν ἠράμεθα ἐξ ἀρχῆσ, ἀλλ’ ὅτι οὐ τῶν αὐτῶν ἐστι τότε μὲν τὰ ἄλλα πάντα δεύτερα ποιήσασθαι, νῦν δὲ πρὶν ὧν ἕνεχ’ ἥκομεν πρᾶξαι διαστῆναι.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρεσβευτικὸσ πρὸσ Ἀχιλλέα 5:2)
εἰ γὰρ μὴ ἐκομίζου τὴν ἄνθρωπον, εἰκότωσ ἂν εἰσ ταῦτ’ ἀνεχώρεισ, νῦν δὲ οὐ μόνον αὐτὴν, ἀλλὰ καὶ ἑπτὰ πρὸσ αὐτῇ δίδωσιν·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρεσβευτικὸσ πρὸσ Ἀχιλλέα 5:7)
οὐ γὰρ δή που τοὺσ μὲν ἄλλα λέγοντασ, ἄλλα δὲ γιγνώσκοντασ αἰτιάσει, τοὺσ δὲ ὑπὲρ τῶν αὐτῶν ἄλλοτε ἄλλωσ βουλευομένουσ καὶ μὴ τοὺσ αὐτοὺσ ὄντασ ἐπαινέσει.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρεσβευτικὸσ πρὸσ Ἀχιλλέα 7:6)
ἐγὼ δ’ ἀπιστῶ οὐδ’ ἐκείνῳ, τῷ μὴ οὐ καὶ μόνον σὲ πρὸσ ἅπαντασ τοὺσ βαρβάρουσ ἱκανὸν εἶναι καὶ ἔτι κρείττω.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρεσβευτικὸσ πρὸσ Ἀχιλλέα 11:8)
ἡδέωσ δ’ ἄν σου πυθοίμην, εἰ τότε αὐτὴν παραλαβὼν Ἀγαμέμνων ἀπέκτεινεν, ἢ καὶ παρὰ σοὶ μένουσαν, τί χρῆν αὐτὸν ποιεῖν νῦν, ἢ πόσα τὰ ὑποφόνια καταθέντα εὐμενοῦσ τυχεῖν, εἰ δὴ νῦν ζῶσαν ἀποκαθιστάντοσ καὶ προσέτι ὀμνύντοσ ἃ μάλιστ’ ἂν σὺ βουληθείησ, εἶτ’ οὐ παύσει, ἀλλ’ εἰσ τοσοῦτον ἥξεισ ὀργῆσ, ὥστ’ εἰ μὴ παρὰ πάντων λήψει τὴν δίκην κατὰ ἔθνη καὶ κατὰ πόλεισ καὶ κατὰ σῶμα ἕκαστον, ἀβίωτον ἠγήσει τὸν βίον σαυτῷ.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρεσβευτικὸσ πρὸσ Ἀχιλλέα 12:2)
οὐ δυσχερανεῖσ ὅτι μὴ πάλαι, οὐχ ὅσον τοῦ χρόνου προεῖται ζημίαν θήσει;
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρεσβευτικὸσ πρὸσ Ἀχιλλέα 13:8)
‐ ὁ δὲ πᾶν τοὐναντίον αὐτῇ καὶ βούλεται καὶ συνεύχεται, καὶ οὕτω τὸν ἀεὶ πολιτεύεται χρόνον ὡσ καὶ πεπεῖσθαι λέγειν περὶ αὑτοῦ μὴ ἂν ἕνα μηδένα τῶν πάντων τὰ τοιαῦτα δόξαι βελτίω, καὶ οὐ λέγειν μόνον, ἀλλὰ καὶ τοῖσ ἔργοισ δεικνύναι·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Δημοσθένη περὶ ἀτελείας 1:3)
μᾶλλον δὲ εἰ μὲν ὀρθῶσ ταῦτ’ ἔχει, κόμποσ ἐκεῖνα καὶ οὐδὲν ὑγιὲσ, εἰ δ’ ἐκ τῶν ἔργων ἐκείνοισ ἡ πίστισ, καὶ οὐδ’ ἂν εἷσ ἐξ ὧν, ὦ Δημόσθενεσ, ἔπραξασ φήσαι μὴ οὐ ταῦτα προσηκόντωσ εἰρῆσθαι, εὔδηλον πάντωσ ὡσ ἔξω λόγου τὰ τοιαῦτ’ ἐσπουδάκεισ, καὶ πρὶν ὑφ’ ὁτουοῦν ἐληλέγχθαι, κατ’ αὐτὸσ σαυτοῦ ταυτηνὶ φέρεισ τὴν ψῆφον.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Δημοσθένη περὶ ἀτελείας 2:3)
τὸ μὲν οὖν, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, τοὺσ μὲν ἀτελεῖσ εἶναι, τοὺσ δὲ μὴ, ὡσ οὐ μόνον οὐδενὸσ ὧν ἄνω καὶ κάτω διέξεισι Δημοσθένησ, ἀλλ’ ὧν ἐμοῦ λέγοντοσ ἠκούσατ’ ἀρτίωσ, αἰτιώτατον ἔσται τῇ πόλει πάντασ ὑμᾶσ ἀκριβῶσ οἶμαι πεπεῖσθαι, ἀγχίνουσ τε ὄντασ καὶ πρὸσ τὴν τοῦ καλοῦ καὶ δικαίου καὶ συμφέροντοσ κρίσιν οἴκοθεν καὶ παρὰ τῆσ φύσεωσ παρεσκευασμένουσ.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Δημοσθένη περὶ ἀτελείας 7:13)
Λεπτίνησ τοίνυν οὐ μόνον δίκαιον, ἀλλὰ καὶ συμφέροντα καὶ προσέτ’ αἴτιον τῇ πόλει δόξησ εἰσήνεγκε νόμον, τῶν μὲν ἐξ ἀρχῆσ καὶ πάλαι κειμένων οὐδὲν ἐλάττω, εἰ μὴ καὶ μείζω, ὅσον οὑκεῖνοι παρεῖσαν οὗτοσ ἐξεῦρε καὶ διωρθώσατο·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Δημοσθένη περὶ ἀτελείας 8:9)
εἴπερ οἱ τῶν ὅλων κύριοι θεοί τε καὶ δαίμονεσ οὐ μόνον οἷσ τὸ πᾶν ἐξ ἀρχῆσ ὑπεστήσαντο, μεγάλην καὶ θαυμαστήν τινα ταύτην εἰσήνεγκάν τε καὶ προὔφηναν λειτουργίαν τῷ βίῳ, ἀλλὰ καὶ νῦν οὐχ ἥκιστα τοῦτο δρῶσιν οἷσ ἡμῶν τοσοῦτον αὐτοῖσ ἑκάστοτε μέλει καὶ οὕτω κηδομένωσ ἔχουσιν ὡσ μηδὲν τῶν εἰσ ἡμετέραν σύστασιν καὶ σωτηρίαν ἡκόντων μηδὲ καθ’ ὅντινα δήποτε τρόπον ἐλλείπειν, ἀλλ’ ἀπὸ πολλοῦ τοῦ μείζονοσ ἢ ὥστε καὶ προσδοκᾶν ἐξεῖναι τὰ παρ’ ἑαυτῶν χορηγεῖν, δι’ ἀλλήλων ἄμφω δεικνύντεσ, διὰ μὲν τῆσ ἀκαμάτου καὶ συνεχοῦσ ταύτησ προνοίασ τὸ δημιουργοὶ γεγενῆσθαι, διὰ δ’ αὖ τοῦ γενέσθαι δημιουργοὶ τὸ καὶ πρὸσ ἀνάγκην ἔχειν ἡμῶν ὅσαι ὡρ͂αι φροντίζειν, ἵνα μὴ δίχα τῆσ τούτων προνοίασ εἰσ τὸ μηδὲν ἥκωμεν, καθάπερ τι σκάφοσ κυβερνητῶν ἀποροῦν.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Δημοσθένη περὶ ἀτελείας 12:1)
οὐ μὴν ἀλλ’ εἴ τισ, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, ἀκριβῶσ ἐξετάσει καὶ πάντασ ὡσ ἀληθῶσ εὑρήσει τοὺσ νόμουσ οὕτω περὶ τὸ λειτουργεῖν ἔχοντασ, ὡσ μὴ ὅτι τοὺσ ἄλλουσ ἐξ ὧν ἑκάστοτε παραινοῦσι καὶ τῆσ πολιτείασ ὅπωσ ἄριστα ἔχει ποιοῦνται λόγον μετὰ πολλοῦ τοῦ περιόντοσ ἐνταῦθα παρακαλεῖν, ἀλλὰ καὶ τούτουσ αὐτοὺσ τῷ ταῦτα ποιεῖν εἰσ λειτουργοῦντασ, ὡσ ἄν τισ φήσαι, τελεῖν.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Δημοσθένη περὶ ἀτελείας 15:1)
οὐ μόνον ἵνα καὶ τῆσ ἐκ τούτων προσαπολαύοι συντελείασ ἡ πόλισ καὶ τὸ λειτουργεῖν ἐξ ὁλοκλήρου γίγνοιτ’ αὐτῇ, ἀλλ’ ὅτι καὶ δέοσ οὐ μικρὸν ἐντεῦθεν ὑφώρμει μὴ προϊόντοσ ἄρα τοῦ χρόνου καὶ τῆσ ἀτελείασ οὕτω διὰ πάντων χωρούσησ ἐκλίπῃ καθάπαξ τὸ λειτουργεῖν.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Δημοσθένη περὶ ἀτελείας 16:3)
εἶτα θαυμάζειν ἔπεισί μοι, πῶσ οἰεί, ὅτι σοι ταῦτ’ ἔπεισι λέγειν, οὐ μόνον ὅτι τοῖσ οἰκείοισ πτεροῖσ καὶ λόγοισ ἁλίσκει, ὃ δεινότατόν ἐστι πάντων καὶ συμφορὰ τοῖσ χρωμένοισ, καὶ προσέτ’ αὐτὸσ διαφερόντωσ κακίζεισ, τὸ μετὰ τὰ πράγματα λέγω τῷ βουλεύεσθαι χρῆσθαι, τούτου νῦν ἡμᾶσ ὡσ δὴ χρηστοῦ τινοσ ἔχεσθαι πείθων, ἀλλ’ ὅτι καὶ, δεινὸν εἶναι φάσκων, λανθάνεισ σαυτὸν ἃ μὴ ἔξεστι φάσκων.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Δημοσθένη περὶ ἀτελείας 17:2)

SEARCH

MENU NAVIGATION