헬라어 텍스트

헬라어 텍스트

헬라어 문장 내 검색 Language

ὅτι δ’ οὐ μόνον ἐξ ὧν Δημοσθένησ καὶ Θουκυδίδησ καὶ Αἰσχίνησ μαρτυροῦσιν, ἀλλὰ καὶ ἀφ’ ὧν αὐτὸσ Πλάτων ὡμολόγησεν ἐν αὐτοῖσ τούτοισ τοῖσ διαλόγοισ, καὶ νὴ Δί’ ἐν αὐτῷ γε τούτῳ τῷ μέρει τῶν λόγων ἐν ᾧ περὶ τῶν ἀνδρῶν διείλεκται, καὶ μάτην ἅπαντα εἰρῆσθαι καὶ ψευδεῖσ εἶναι τὰσ βλασφημίασ συμβαίνει, τοῦτ’ ἤδη βούλομαι δεῖξαι, εἰ μή τῳ δοκῶ πολυπραγμονεῖν λίαν ἀκριβῶσ ἅπαντ’ ἐξετάζων.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 154:7)
ὁρ́α μὴ οὐχ ὁμολογῇ ταῦτα ἀλλήλοισ, ἀλλ’ ὡσ ἀληθῶσ ἔχῃ τὴν τοῦ Ἀμφίονοσ ἀνταποδοῦναι ῥῆσιν ὁ Καλλικλῆσ, ὅτι ἄρα οὐ συμφωνεῖ Πλάτων αὐτὸσ αὑτῷ κατὰ ταῦτά γε.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 155:6)
"οὐ γὰρ ἔστιν ὅστισ ἀνθρώπων σωθήσεται οὔθ’ ὑμῖν οὔτ’ ἄλλῳ πλήθει οὐδενὶ γνησίωσ ἐναντιούμενοσ καὶ διακωλύων πόλλ’ ἄδικα καὶ παράνομ’ ἐν τῇ πόλει γίγνεσθαι, ἀλλ’ ἀναγκαῖόν ἐστι τὸν τῷ ὄντι μαχούμενον ὑπὲρ τοῦ δικαίου, καὶ εἰ μέλλει ὀλίγον χρόνον σωθήσεσθαι, ἰδιωτεύειν, ἀλλὰ μὴ δημοσιεύειν.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 156:7)
μὴ γὰρ ὅτι οὑτωσὶ λέγει τῷ ῥήματι, οὐ πώποτε εἶδεσ·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 161:3)
ἴσωσ δ’ ἄν τισ κἀκεῖνο θαυμάσειεν, ὅτι τέτταρασ μὲν ἐφεξῆσ εἶπε κακῶσ, καὶ ταῦτα τῶν Ἑλλήνων οὐ τοὺσ φαυλοτάτουσ, ἑνὸσ δὲ πρὸσ εὐφημίαν ἐμνήσθη μόνου, καὶ παρῆλθε μὲν, Νικίαν τὸν Νικηράτου, καὶ ταῦτα τῶν ἐφ’ αὑτοῦ ῥητόρων ὄντα, ὅτι μὴ καὶ τούτου πρὸσ διαβολὴν μᾶλλον ἐμνημόνευσεν ἐν ᾧ γ’ ἐμνημόνευσε μέρει τοῦ λόγου.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 162:1)
φαίνεται τοίνυν αἰτιασάμενοσ μὲν κοινῇ τοὺσ ἄνδρασ ὡσ διακόνουσ καὶ κόλακασ, πάλιν δὲ τῆσ αἰτίασ ἀφιεὶσ αὐτοὺσ, τούτου δ’ ἕνεκ’ αἰτιασάμενοσ, τοῦ μηδένα δόξαι ῥήτορα χρηστὸν Ἀθήνησι γεγονέναι, πάλιν δ’ αὖ τῶν ῥητόρων ἕνα τῶν Ἀθήνησιν ἐπαινῶν, καὶ ταῦτα τοῖσ αὐτοῖσ ἐνεχόμενον οἷσπερ οὗτοι, τὸν Ἀριστείδην λέγω, καὶ δυοῖν θάτερον, ἢ μὴ προσήκοντα ἐπαινούμενον, ἢ ’κείνουσ δεικνύντα ἃ μὴ προσῆκεν ἀκηκοότασ, ἔτι δ’ οὐ τοῦτον μόνον, ἀλλὰ καὶ πάντασ ἐφεξῆσ αὐτοὺσ ἐπῃνεκὼσ ἑτέρωθι, ἡνίκ’ οὐδεμιᾶσ ἐστι φιλονεικίασ, καὶ πάλιν γ’ ἰδίᾳ τὸν Περικλέα φάσκων τελεώτατον εἰσ τὴν ῥητορικὴν γεγονέναι.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 168:12)
καὶ οὐ κακῶσ λέγει τὸν Θεμιστοκλέα παρόντοσ ἐκείνου, ὅπωσ μὴ ἔτι μᾶλλον ἀκούων διαφθείροιτο, οὐδέ γε εἰσ παραμυθίασ μέροσ αὐτῷ κατατίθεται τὸ μὴ μόνον αὐτὸν τῇ ἀμαθίᾳ συνοικεῖν, ἀλλὰ καὶ πάντασ εἶναι τοιούτουσ ὅσοι τὰ τῆσ πόλεωσ πράττουσιν·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 170:12)
ἢ εἴ τισ αὖ πείθοιτο τὸν Αἰγύπτιον δαίμονα τὸν Θεῦθ, οὕτω γὰρ αὐτὸσ εἴρηκε τοὔνομα αὐτοῦ, τοῦτον περὶ Ναύκρατιν τῆσ Αἰγύπτου γενέσθαι, καὶ μὴ ἐθέλοι συγχωρεῖν ὅτι ἐστὶ μὲν Ἑλλήνων Ἑρμῆσ φωνὴ, ἀπὸ δὲ Ναυκράτιδοσ εἰσ τὴν ἐπώνυμον πόλιν αὐτοῦ καὶ οὗ πάντεσ αὐτὸν ὁμολογοῦσιν Αἰγύπτιοι γενέσθαι ἀνάπλουσ ἡμερῶν ἐστιν οὐκ ὀλίγων;
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 172:11)
ἀλλὰ ταῦτ’ ἐστὶ Σωκράτουσ νέου καὶ καλοῦ γεγονότοσ, εἶθ’ ὁ μὲν γράψασ οὐ γέγραφε λοιπὸν οὖν αὐτῷ καὶ τοὔνομα ἐξαρνουμένῳ πείθειν οὐχ ἡμᾶσ γε, ἐὰν σωφρονῶμεν, ἀλλ’ εἰσόμεθα αὐτοῦ τὰσ παιδιὰσ ‐ εἰρήσθω γὰρ ὃ κἂν αὐτὸσ εἶπε περὶ αὑτοῦ ‐ οἱᾶ κἀν τούτοισ ἀμέλει τοῖσ λόγοισ, ἵνα μὴ τὰ πόρρω λέγωμεν, ἢ περὶ γυμναστικῆσ καὶ ἰατρικῆσ ἔνεστι θέσισ, ὡσ ῥᾳδίωσ καὶ ἁπλῶσ ἔχουσα, τῷ παντὶ βελτίω γυμναστικὴν ἰατρικῆσ εἶναι.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 173:10)
καίτοι ὅταν οἱ μὲν σοφισταὶ μηδὲν τῶν ἐν Αἵδου κολαζομένων διαφέρωσιν, οἱ δὲ ῥήτορεσ χείρουσ ἔτι τούτων ὦσι, καὶ μηδὲν αὖ τῶν μαγείρων οὗτοι σεμνότεροι, κωμῳδίαν δὲ καὶ τραγῳδίαν μὴ οὐδὲ διδάσκειν δέῃ τὸ παράπαν, ἀλλ’ ἐκκηρύττειν ἐκ τῆσ ἀγαθῆσ πόλεωσ, ὁ δὲ διθύραμβοσ κολακεία τισ ᾖ, φαῦλον δ’ οἱ χοροὶ, κἂν παιᾶνασ ᾄδωσιν, Ὅμηρον δὲ εἰσαλείψαντεσ ἐκπέμπωμεν ὡσ οὐκ ἐπιτήδειον συνεῖναι τοῖσ νέοισ, ἀλλὰ ὄντα γόητα καὶ τοῦ πρὸσ ἡδονὴν θηρευτὴν, πάντεσ δ’ ὦσι τοῦ μηδενὸσ ἄξιοι, οὐ φροῦδα τὰ τῶν Ἑλλήνων πράγματα;
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 177:2)
τὸ γὰρ ἡγεῖσθαι χρηστοῦ τινοσ ἄλλου κριθέντοσ μὴ εἶναι τούτῳ πλείονοσ ἀξίῳ δόξαι πῶσ οὐ τοιοῦτόν ἐστιν;
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 177:13)
μὴ τοίνυν ἡμεῖσ ἐκεῖνον ὑπερβαλώμεθα, μηδὲ Τιμοκρέοντοσ τοῦ σχετλίου πρᾶγμα ποιῶμεν, ἀλλ’ εἰδῶμεν εὐφημεῖν τὰ γιγνόμενα, καὶ ταῦτα παντὸσ μᾶλλον δυνάμενοι, καὶ τὸ τοῦ Ὁμήρου νομίζωμεν εὖ ἔχειν οὐ μὲν γὰρ τιμή γε μί’ ἔσσεται οὐδ’ ἠβαιόν.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 178:11)
οὐ γὰρ δὴ τοῦτο λέγεισ, μὴ πόρρω τῶν κολάκων καὶ τῶν διακόνων φθέγγεσθαι, οὔτε σὺ φαίησ ἂν τοῦτό γε οὔθ’ ἡμεῖσ κατὰ σοῦ πιστεύσομεν, ἢ κομιδῆ πάντ’ ἄνω καὶ κάτω γίγνοιτ’ ἄν.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 180:13)
τὸ μὲν οὖν μείζω τῶν ἄλλων Πλάτωνα φρονεῖν οὐ νεμεσῶ, τὸ δὲ τοὺσ ἄλλουσ, εἰ μὴ πικρὸν εἰπεῖν, προπηλακίζειν, κἂν αὐτῷ συνών τε καὶ συμβουλεύων ἀφαιρεῖν οὐκ ἀδικεῖν ἂν ἡγοῦμαι.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 182:1)
ἀλλὰ τῷ μὲν Γοργίᾳ νέμεισ αἰδῶ παρὰ τὸν Καλλικλέα, τῷ δὲ Θεμιστοκλεῖ καὶ τοῖσ ἄλλοισ οὐ νέμεισ, ἀλλ’ ἐξ ἴσου πάντασ αὐτοὺσ ποιεῖσ, μᾶλλον δὲ καὶ πλείω κακὰ τούτουσ ἢ ’κεῖνον εἴρηκασ, καὶ ταῦτ’ εἰδὼσ ὅτι ἅπασ μὲν λόγοσ, ἐπειδὰν ἅπαξ γραφῇ, κυλινδεῖται, μεταχειρίζεται δ’ αὐτὸν ὁ βουλόμενοσ ὁμοίωσ ἐπαί̈ων καὶ μὴ, ἂν δέ τισ μὴ καλῶσ ἀκούειν ἐπίστηται, δέοσ ἐστὶ διαφθαρῆναι·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 188:5)

SEARCH

MENU NAVIGATION