Homer, Iliad, Book 20 31:

(호메로스, 일리아스, Book 20 31:)

ὣσ εἰπὼν λίπεν αὐτόθ’, ἐπεὶ διεπέφραδε πάντα. ἀλλ’ ἄγε δὴ Δαναοῖσι φιλοπτολέμοισι κελεύσασ τῶν ἄλλων Τρώων πειρήσομαι ἀντίοσ ἐλθών. αἶψα δ’ ἔπειτ’ Ἀχιλῆοσ ἀπ’ ὀφθαλμῶν σκέδασ’ ἀχλὺν θεσπεσίην· ὃ δ’ ἔπειτα μέγ’ ἔξιδεν ὀφθαλμοῖσιν, ὀχθήσασ δ’ ἄρα εἶπε πρὸσ ὃν μεγαλήτορα θυμόν· ὢ πόποι ἦ μέγα θαῦμα τόδ’ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι· ἔγχοσ μὲν τόδε κεῖται ἐπὶ χθονόσ, οὐδέ τι φῶτα λεύσσω, τῷ ἐφέηκα κατακτάμεναι μενεαίνων. ἦ ῥα καὶ Αἰνείασ φίλοσ ἀθανάτοισι θεοῖσιν ἠε͂ν· ἀτάρ μιν ἔφην μὰψ αὔτωσ εὐχετάασθαι. ἐρρέτω· οὔ οἱ θυμὸσ ἐμεῦ ἔτι πειρηθῆναι ἔσσεται, ὃσ καὶ νῦν φύγεν ἄσμενοσ ἐκ θανάτοιο.

SEARCH

MENU NAVIGATION