Homer, Iliad, Book 1 6:

ὣσ ἔφατ’, ἔδεισεν δ’ ὃ γέρων καὶ ἐπείθετο μύθῳ· βῆ δ’ ἀκέων παρὰ θῖνα πολυφλοίσβοιο θαλάσσησ· πολλὰ δ’ ἔπειτ’ ἀπάνευθε κιὼν ἠρᾶθ’ ὃ γεραιὸσ Ἀπόλλωνι ἄνακτι, τὸν ἠύ̈κομοσ τέκε Λητώ· κλῦθί μευ ἀργυρότοξ’, ὃσ Χρύσην ἀμφιβέβηκασ Κίλλάν τε ζαθέην Τενέδοιό τε ἶφι ἀνάσσεισ, Σμινθεῦ εἴ ποτέ τοι χαρίεντ’ ἐπὶ νηὸν ἔρεψα, ἢ εἰ δή ποτέ τοι κατὰ πίονα μηρί’ ἔκηα ταύρων ἠδ’ αἰγῶν, τὸ δέ μοι κρήηνον ἐέλδωρ· τίσειαν Δαναοὶ ἐμὰ δάκρυα σοῖσι βέλεσσιν.