ἆ ἆ, ἒ ἔ, χρίει τισ αὖ με τὰν τάλαιναν οἶστροσ, εἴδωλον Ἄργου γηγενοῦσ, ἄλευ’ ἆ δᾶ· φοβοῦμαι τὸν μυριωπὸν εἰσορῶσα βούταν. ὁ δὲ πορεύεται δόλιον ὄμμ’ ἔχων, ὃν οὐδὲ κατθανόντα γαῖα κεύθει. ἀλλ’, ἐμὲ τὰν τάλαιναν ἐξ ἐνέρων περῶν κυναγετεῖ, πλανᾷ τε νῆστιν ἀνὰ τὰν παραλίαν ψάμμαν.
