Sophocles, Philoctetes, episode 5:

ὦ δεινὸν αἶνον αἰνέσασ, τί φήσ ποτε; ἃ σοί τε κἀμοὶ λῷσθ’ ὁρῶ τελούμενα. καὶ ταῦτα λέξασ οὐ καταισχύνει θεούσ; πῶσ γάρ τισ αἰσχύνοιτ’ ἂν ὠφελῶν φίλουσ· λέγεισ δ’ Ἀτρείδαισ ὄφελοσ ἢ ’π’ ἐμοὶ τόδε; σοί που, φίλοσ γ’ ὤν, χὠ λόγοσ τοιόσδε μου. πῶσ, ὅσ γε τοῖσ ἐχθροῖσί μ’ ἐκδοῦναι θέλεισ; ὦ τᾶν, διδάσκου μὴ θρασύνεσθαι κακοῖσ. ὀλεῖσ με, γιγνώσκω σε, τοῖσδε τοῖσ λόγοισ. οὔκουν ἔγωγε· φημὶ δ’ οὔ σε μανθάνειν. ἐγὼ οὐκ Ἀτρείδασ ἐκβαλόντασ οἶδά με; ἀλλ’ ἐκβαλόντεσ εἰ πάλιν σώσουσ’ ὁρ́α. οὐδέποθ’ ἑκόντα γ’ ὥστε τὴν Τροίαν ἰδεῖν. τί δῆτ’ ἂν ἡμεῖσ δρῷμεν, εἰ σέ γ’ ἐν λόγοισ πείσειν δυνησόμεσθα μηδὲν ὧν λέγω; ὡσ ῥᾷστ’ ἐμοὶ μὲν τῶν λόγων λῆξαι, σὲ δὲ ζῆν, ὥσπερ ἤδη ζῇσ, ἄνευ σωτηρίασ. ἐά με πάσχειν ταῦθ’ ἅπερ παθεῖν με δεῖ· ἃ δ’ ᾔνεσάσ μοι δεξιᾶσ ἐμῆσ θιγών, πέμπειν πρὸσ οἴκουσ, ταῦτά μοι πρᾶξον, τέκνον, καὶ μὴ βράδυνε μηδ’ ἐπιμνησθῇσ ἔτι Τροίασ· ἅλισ γάρ μοι τεθρήνηται γόοισ.