Sophocles, Oedipus Tyrannus, choral, strophe 2

οὐ τὸν πάντων θεῶν θεὸν πρόμον Ἅλιον· πορεύσομαι, σοῦ μὲν τυχὼν ἀγνῶτοσ, ἐν δὲ τοῖσδ’ ἴσοσ. ἐπεὶ ἄθεοσ ἄφιλοσ ὅ τι πύματον ὀλοίμαν, φρόνησιν εἰ τάνδ’ ἔχω. ἀλλά μοι δυσμόρῳ γᾶ φθινὰσ τρύχει ψυχάν, τάδ’ εἰ κακοῖσ κακὰ προσάψει τοῖσ πάλαι τὰ πρὸσ σφῷν. ὁ δ’ οὖν ἴτω, κεἰ χρή με παντελῶσ θανεῖν ἢ γῆσ ἄτιμον τῆσδ’ ἀπωσθῆναι βίᾳ. τὸ γὰρ σόν, οὐ τὸ τοῦδ’, ἐποικτίρω στόμα ἐλεινόν· οὗτοσ δ’ ἔνθ’ ἂν ᾖ στυγήσεται. στυγνὸσ μὲν εἴκων δῆλοσ εἶ, βαρὺσ δ’, ὅταν θυμοῦ περάσῃσ· αἱ δὲ τοιαῦται φύσεισ αὑταῖσ δικαίωσ εἰσὶν ἄλγισται φέρειν. οὔκουν μ’ ἐάσεισ κἀκτὸσ εἶ;