Sophocles, Ichneutae 2:

κιο πειτα ἐπεσσύθην γλ ω πᾶσιν θεοῖσ καὶ πᾶσιν ἀγγέλλω βροτοῖσ καὶ δῶρ’ ὑπισχνοῦμαι τελεῖν ἀπόπροθεν· ον δύσλοφον φρενὶ τα βοῦσ ἀμολγάδασ μόσχουσ τε καὶ νέων νόμευμα πορτίδων ἅπαντα φροῦδα καὶ μάτην ἰχνοσκοπῶ λαθραῖ’ ἰόντα τῆλε βουστάθμου κάπησ ἀφανῶσ τέχναισιν· ὡσ ἐγὼ οὐκ ἂν ᾠόμην οὔτ’ ἂν θεῶν τιν’ οὔτ’ ἐφημέρων βροτῶν δρᾶσαι τόδ’ ἔργον ὧδερσθβ; πρὸσ τόλμαν πεσεῖν. ταῦτ’ οὖν ἐπείπερ ἔμαθον ἐκπλαγεὶσ ὄκνῳ στείχῶ, ματεύω, παντελὲσ κήρυγμ’ ἔχων θεοῖσ βροτοῖσ τε μηδέν’ ἀγνοεῖν τάδε. ἀκολουθίᾳ γὰρ ἐμμανὴσ κυνηγετῶ· Θρᾳκῶν δ’ ἐπῆλθον φῦλα τοῦ παντὸσ στρατοῦ ἀλλ’ οὔτισ σ λκιο ισἔπειτα δὲ τὰ Θεσσαλῶν τ’ ἔγκαρπα πεδί’ ἐπεσσύθην Βοιωτίασ τε γῆσ πολυκτήτουσ πόλεισ, ἔπειτα δ’ σ Δωρικο γείτον’ ἐνθεν ήκω ξυνα Κυλλήνησ τε δύσβατον τε χῶρον, ἐσ δ’ ὑλ ὡσ εἴτε ποιμὴν εἴτ’ ἀγρωστήρων τισ ἢ μαριλοκαυτῶν ἐν λόγῳ παρίσταται ἢ τῶν ὀρείων νυμφογεννήτου γένουσ θηρῶν τίσ ἐστι, πᾶσιν ἀγγέλλω τάδε, τὸν φῶρα τῶν Παιῶνοσ ὅστισ ἂν λάβῃ, τῷδ’ αὐτόχρημα μισθόσ ἐσθ’ ὁ κείμενοσ.