ἔλυσεν αἰνὸν ἄχοσ ἀπ’ ὀμμάτων Ἄρησ. ἰὼ ἰώ, νῦν αὖ, νῦν, ὦ Ζεῦ, πάρα λευκὸν εὐάμερον πελάσαι φάοσ θοᾶν ὠκυάλων νεῶν, ὅτ’ Αἰάσ λαθίπονοσ πάλιν, θεῶν δ’ αὖ πάνθυτα θέσμι’ ἐξήνυσ’ εὐνομίᾳ σέβων μεγίστᾳ. πάνθ’ ὁ μέγασ χρόνοσ μαραίνει, κοὐδὲν ἀναύδατον φατίσαιμ’ ἄν, εὖτέ γ’ ἐξ ἀέλπτων Αἰάσ μετανεγνώσθη θυμοῦ τ’ Ἀτρείδαισ μεγάλων τε νεικέων.
